ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾऽਪਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਯਦਾ ਗਂਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਹਿਣ ਤੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਬੱਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋਈ,
ਪਾਪਿष੍ਠੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਨਿਰਯਾਨ੍ਨ ਬਿਭੇषਿ ਕਿਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀਏ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੈਨੂੰ ਨਰਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ?
ਯਥੇਚ੍ਛਂ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਹ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਚਾਹੇ ਜਾ ਜਾਂ ਰਹਿ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਭੂਪਾਲੇ ਸਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ,
ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾ ਸੁਤਂ ਤ੍ਵੇਨਂ ਪਾਲਯਾਮਿ ਵਨੇ ਗਤਾ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਬੱਚਾ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਲਾਂਗੀ।
ਗਗਾਂ ਮਾਂ ਵੈ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਗੰਗਾ ਜਾਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹਾਂ।
ਵ੍ਰਜਂਤੁ ਮਾਨੁषੀ ਯੋਨਿਂ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਚਿਂਤਾਤੁਰਾਸ੍ਤੁ ਮਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਿਉ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਜਾਤਾ ਪਤ੍ਨੀ ਤੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ 2.4.
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਕੇ ਜੰਮੀ ਹਾਂ।
ਸਪ੍ਤ ਤੇ ਵਸਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਪਾਦृषੇਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਵਾਸਵ, ਤੇਰੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਗਂਗਾਦਤ੍ਤਮਿਮਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗृਹਾਣ ਸ਼ਂਤਨੋ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ, ਗੰਗਾ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਰੱਖ ਲੈ।
ਗਾਂਗੇਯੋऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਇਹ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣੇਗਾ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੌਵਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾऽਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਗਂਗਾ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਬਾਲਕਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਰਹਜਂ ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਅਚੰਭਾ ਸਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਲੇऽਥ ਨृਪਤਿਰ੍ਮृਗਯਾਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਗਂਗਾਤੀਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਸ਼ਂਤਨੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਤਂ ਮੁਂਚਂਤਂ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਰਾਜਾ ਨ ਸ੍ਮ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂਚਨ 2.4.
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਪ੍ਯਮਾਨੁषਂ ਕਰ੍ਮ ਬਾਣੇषੁ ਲਘੁਹਸ੍ਤਤਾਮ੍
ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚ ਜਿਹੀ ਫੁਰਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਰਾਜਾ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸਿ ਚਾਨਘ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ?'
ਅਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਃ ਸੋऽਥ ਰਾਜਾ ਚਿਂਤਾਤੁਰੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਗਂਗਾਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭੂਪਾਲਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀਂ ਬਭਾषੇ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਬੋਲ ਪਿਆ।
ਗਂਗੋਵਾਚ ਦਦਾਮਿ ਤਵ ਹਸ੍ਤੇ ਤੁ ਗਾਂਗੇਯੋऽਯਂ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹਥੀਂ ਦੇਂਦੀ ਹਾਂ।'
ਕੀਰ੍ਤਿਕਰ੍ਤਾ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤਃ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਏਗਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋऽਯਂ ਸੁਤਸ੍ਤਵ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵੇਦ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋऽਸੌ ਤਦ੍ਵੇਦਾਯਂ ਸੁਤਸ੍ਤਵ
ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਮਦਗਨਿ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਵਾਂऽਤਰ੍ਦਧੇ ਗਂਗਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨृਪਾਯ ਵੈ 2.4.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਗੰਗਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕੇ ਆਪ ਲੁਕ ਜਾ ਲਈ।
ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਸੁਤਂ ਰਾਜਾ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਚ ਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਚਿਰਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਗਜਾਹ੍ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਚਕਾਰੋਤ੍ਸਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਗਜਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ।