ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਤਾ ਸਾ ਵੈ ਕਾਮਿਨੀ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਜਾਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਵਯਸ੍ਵਿਨਿ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨੀਏ, ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁਨਰੂਚੇ ਨਿਜਂ ਸੁਤਮ੍
ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਾਮਯਾਨਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਤਾ ਭਜੇਥਾ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
'ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਬਣਾ ਲੈ।'
ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖੀ ਕਿਲ ਏਵਂ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭੂਪਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਬਣਾਕੇ, ਤੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਵਨਂ ਰਾਜਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਸਾਰੀ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਰਾਜਾऽਸੌ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਜਾਂ ਵੈ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਦਂਡੋ ਮਹੀਪਤਿਃ ।। 2.3.
ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਵ੍ਰਤੋਤ੍ਪਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਬਭੂਵ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲੋ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਮृਗਾਨ੍ਨृਪਃ
ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਹਿਰਣ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਚਰਨ੍ਨृਪਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਮਗ੍ਨਃ ਪਿਤ੍ਰੋਕ੍ਤੇਯਂ ਵਰਾਨਨਾ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹੀ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖੀ ਸੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਪਿਬਨ੍ਮੁਖਾਂਬੁਜਂ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਗ੍ਮਨ੍ਨृਪਃ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾ ਹੋਈ।
ਮਹਾਭਿषਂ ਸਾऽਪਿ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਵੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਬੀਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਮਸਿਤਾਪਾਂਗੀਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਕਾਲੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਵਾਮੋਰੁ ਮਾਨੁषੀ ਵਾ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਦੇਵੀ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ,
ਯਾऽਸਿ ਕਾऽਸਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵ ਸੁਂਦਰਿ
ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੇ ਨਿੱਤਲ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਮਹਾਭਿषਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਨृਪਂ ਜਾਨਾਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮਹਾਬੀਾ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰੇਮਸਮਾਯੋਗਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਚਂ ਨृਪਸ੍ਯ ਤਾਮ੍ 2.4.
ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ,
ਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ ਕਾ ਨ ਵਾਂਛਤਿ ਚਾਰ੍ਵਂਗੀ ਭਾਵਿਤ੍ਵਾਤ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਪਤਿਮ੍
ਔਰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਿਹੜੀ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ ਚੰਗਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਜਦ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ?
ਵਾਗ੍ਬਂਧੇਨ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਤਿਂ ਕਿਲ
ਬੋਲਣ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਯਚ੍ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਮਹਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ੁਭਮ੍
ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਾਂ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ,
ਯਦਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮੇ ਵਚਃ
ਅਤੇ ਜਦ ਤੂੰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇਂਗਾ,
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਵਸੂਨਾਂ ਸਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਪੂਰ੍ਵਕਂ ਹृਦਿ
ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਈ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾऽਥ ਸਾ ਦੇਵੀ ਚਕਾਰ ਨृਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ।
ਨृਪਸ੍ਯ ਮਂਦਿਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸੁਭਗਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਸਾऽਪਿ ਤਂ ਰਮਯਾਮਾਸ ਭਾਵਜ੍ਞਾ ਵੈ ਵਰਾਂਗਨਾ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸਮਝ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸ ਤਯਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯਥਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਰਗੀ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਰੇਮਾਤੇ ਮਂਦਿਰੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਰਮਾਨਾ ਰਾਯਣਾਵਿਵ 2.4.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਗਰ੍ਭਂ ਗਂਗਾ ਵਸੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁषੁਵੇ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ
ਚੰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਨੇ ਵਸੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ।
ਤृਤੀਯੇऽਥ ਚਤੁਰ੍ਥੇऽਥ ਪਂਚਮੇ षष੍ਠ ਏਵ ਚ
ਫੇਰ, ਤੀਜੇ, ਚੌਥੇ, ਪੰਜਵੇਂ ਤੇ ਛੇਵੇਂ (ਸਾਲ) ਵਿਚ...