ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪਰਾਸ਼ਰਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਹਿਤਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੋਃ ਪਾਰਂ ਗਤਃ ਪੁਨਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਗਨ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਨਿਃ ਕਾਮਾਤੁਰਸ੍ਤਦਾ । ਵੇਪਮਾਨਾ ਤੁ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਵਾਸ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਾਹਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਨੋਪਸ਼ਙ੍ਕਸੇ । ਸਮਾਨਰੂਪਯੋਃ ਕਾਮਸਂਯੋਗਸ੍ਤੁ ਸੁਖਾਵਹਃ
'ਮੈਂ ਤਾਂ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਚਕਿਓਂ ਨਹੀਂ? ਜੋ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੀ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤੁ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭਾਮਿਨੀ । ਕृਤਾ ਯੋਜਨਗਨ੍ਧਾ ਤੁ ਸੁਰੂਪਾ ਚ ਵਰਾਨਨਾ
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਯੋਜਨ ਭਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ।
ਮृਗਨਾਭਿਸੁਗਨ੍ਧਾਂ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਣੌ ਮੁਨਿਰ੍ਮਨ੍ਮਥਪੀਡਿਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਮਿਰਗ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਰਗੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਬਣਾਕੇ, ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰਹੀਤੁਕਾਮਂ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਮੁਨੇ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਲੋਕੋऽਯਂ ਪਿਤਾ ਚੈਵ ਤਟਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਨਸੀਬ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਲੋਕ ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਪਸ਼ੁਧਰ੍ਮੋ ਨ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਜਨਯਤ੍ਯਤਿਦਾਰੁਣਃ । ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਾਵਦ੍ਭਵਤਿ ਯਾਮਿਨੀ
'ਜੋ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਰੁੱਖਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰੁਕ ਜਾ।'
ਰਾਤ੍ਰੌ ਵ੍ਯਵਾਯ ਉਦ੍ਦਿष੍ਟੋ ਦਿਵਾ ਨ ਮਨੁਜਸ੍ਯ ਹਿ । ਦਿਵਾਸਙ੍ਗੇ ਮਹਾਨ੍ ਦੋषਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਿਲ ਮਾਨਵਾਃ
'ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦਿਨ ਦਿਹਾੜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਦਿਨ ਵਿਚ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਵੀ ਇਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।'
ਕਾਮਂ ਯਚ੍ਛ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਲੋਕਨਿਨ੍ਦਾ ਦੁਰਾਸਦਾ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਮੁਦਾਰਧੀਃ
'ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀਦੀ।' ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਸਹੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਨੀਹਾਰਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਬਲੇਨ ਵੈ । ਨੀਹਾਰੇ ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਤਟੇऽਤਿਤਮਸਾ ਯੁਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਧੁੰਦ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਧੁੰਦ ਛਾ ਗਈ, ਦਰਿਆ ਦਾ ਕੰਢਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਕਾਮਿਨੀ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਕਨ੍ਯਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਕਾਮਤਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੀਂ।'
ਅਮੋਘਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਮੇ ਭਵੇਦਿਤਿ । ਪਿਤਰਂ ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਗਰ੍ਭਾ ਚੇਦ੍ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਮੇਰਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ? ਜੇ ਮੈਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂ?'
ਤ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍ । ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਕਾਨ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਲੈ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ।
ਵृਣੀष੍ਵ ਚ ਵਰਂ ਭੀਰੁ ਯਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯਥਾ ਮੇ ਪਿਤਰੌ ਲੋਕੇ ਨ ਜਾਨੀਤੋ ਹਿ ਮਾਨਦ
ਤੂੰ ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੋ ਮੰਗ ਲੈ, ਡਰਪੋਕ ਸੁੰਦਰਏ।
ਕਨ੍ਯਾਵ੍ਰਤਂ ਨ ਮੇ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮਃ ਕਾਮਂ ਭਵੇਦਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮੇਰੀ ਕੁਆਰੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕਸਮ ਨਾ ਟੁੱਟੇ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ।
ਗਨ੍ਧੋऽਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੌਵਨਂ ਚ ਨਵਂ ਨਵਮ੍ । ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣ੍ਵਂਸ਼ਸਮ੍ਭਵਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਹ ਸੁਗੰਧ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇ, ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੀਂ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਰਹੇ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਾਰਣੇਨਾਹਂ ਜਾਤਃ ਕਾਮਾਤੁਰਸ੍ਤ੍ਵਯਿ
ਸੁਣ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕਦਾਪਿ ਚ ਨ ਸਮ੍ਮੋਹੋ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵੋ ਵਰਾਨਨੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਰੂਪਂ ਸਦਾਹਂ ਧੈਰ੍ਯਮਾਵਹਮ੍
ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਖੋਇਆ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗੋऽਭਵਮ੍ । ਤਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਣਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦੈਵਂ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਾਮ ਨੇ ਵੱਸ ਲਿਆ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ, ਭਾਗ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਾਲ ਸਕਦਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹਂ ਚਾਤਿਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਮੋਹਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍ । ਪੁਰਾਣਕਰ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਾਗਕਰ੍ਤਾ ਚ ਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਵਸ਼ਂ ਯਾਤਾਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਗ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਸਲਿਲੇ ਮੁਨਿਃ । ਸਾਪਿ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਜਾਤਾ ਸਦ੍ਯੋ ਗਰ੍ਭਵਤੀ ਸਤੀ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕਾਲਿੰਦ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸੁषੁਵੇ ਯਮੁਨਾਦ੍ਵੀਪੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਾਮਮਿਵਾਪਰਮ੍ । ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਾਮੁਵਾਚ ਸ੍ਵਮਾਤਰਮ੍
ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਾਮ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਯੇਵ ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਸ਼ੇ ਚਾਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਗਚ੍ਛ ਮਾਤਰ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ।
ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਸ੍ਮृਤਃ । ਮਾਤਰ੍ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਵ ਕਿਞ੍ਚਿਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੀ ਜਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ, ਮੈਂ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੋऽਹਂ ਤਦਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਸੁਖਂ ਵਸ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਣ ਦੀ ਦੁਆ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਚਲਦਾ ਹਾਂ। ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਾਪਿ ਪਿਤ੍ਰਨ੍ਤਿਕਂ ਗਤਾ । ਦ੍ਵੀਪੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਬਾਲਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਭਵਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਕੋਲ ਗਈ। ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਵਿष੍ਣ੍ਵਂਸ਼ਯੋਗਤਃ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕृਤਸ੍ਤਾਨਸ਼੍ਚਚਾਰ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਨਮਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਜਜ੍ਞੇ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਂ ਪਰਾਸ਼ਰਾਤ੍ । ਚਕਾਰ ਵੇਦਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਲੇਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵੰਡੀਆਂ।
ਵੇਦਵਿਸ੍ਤਾਰਕਰਣਾਦ੍ਵ੍ਯਾਸਨਾਮਾਭਵਨ੍ਮੁਨਿਃ । ਪੁਰਾਣਸਂਹਿਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਭਾਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਵਿਆਸ ਨਾਮੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਹਾਭਾਰਤ ਰਚੇ।