ਦਯਾਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਤਦਾ ਰੁਦਤੀਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ । ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤਂ ਤੇ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦਇਆਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਰੋ ਰਹੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕੁਝ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"
ਮਤ੍ਕੋਧਸ਼ਾਪਯੋਗੇਨ ਮਤ੍ਸ੍ਯਯੋਨਿਂ ਗਤਾ ਸ਼ੁਭੇ । ਮਾਨੁषੌ ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੱਛੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ। ਜਦ ਤੂੰ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਜਣੇਗੀ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ ਮਤ੍ਸ੍ਯਦੇਹਂ ਨਦੀਜਲੇ । ਬਾਲਕੌ ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਸਾ ਮृਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ਾਪਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਦੋ ਬੱਚੇ ਜਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਰ ਗਈ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰੂਪਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮਵਾਪ੍ਯ ਚ । ਜਗਾਮਾਮਰਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਫੇਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ, ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਚੱਲ ਪਈ।
ਏਵਂ ਜਾਤਾ ਵਰਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਮਤ੍ਸ੍ਯਗਨ੍ਧਾ ਵਰਾਨਨਾ । ਪੁਤ੍ਰੀਵ ਪਾਲ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਦਾਸ਼ਗੇਹੇ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਤਸਯਗੰਧਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਧੀ ਜੰਮੀ। ਧੀ ਵਾਂਗ ਪਾਲੀ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਛੀਰੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵਧੀ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਗਨ੍ਧਾ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਕਿਸ਼ੋਰੀ ਚਾਤਿਸੁਪ੍ਰਭਾ । ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਵਾਸਵੀ ਚਾਤਿਸੁਪ੍ਰਭਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਤਸਯਗੰਧਾ ਜੰਮੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਵਾਸਵੀ ਵੀ ਬੜੀ ਤੇਜ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਸਜਨ੍ਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਕਦਾ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ ਪਾਰਾਸ਼ਰੋ ਮੁਨਿਃ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾਸ੍ਤਟਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਕ ਵਾਰੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪਾਰਾਸਰ ਰਿਸ਼ੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆਏ।
ਨਿषਾਦਮਾਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਭੋਜਨਂ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਾਪਯਸ੍ਵ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾ ਉਡੁਪੇਨ ਮਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਛੀਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਪਾਰ ਨੌਕਾ ਰਾਹੀਂ ਲੰਘਾ ਦੇ।"
ਦਾਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਭੋਜਨਂ ਤਟੇ । ਉਵਾਚ ਤਾਂ ਸੁਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਗਨ੍ਧਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਮਛੀਰੇ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਕਿ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਮਤਸਯਗੰਧਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਉਡੁਪੇਨ ਮੁਨਿਂ ਬਾਲੇ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਨਯਸ੍ਵ ਹ । ਗਨ੍ਤੁਕਾਮੋऽਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਾਪਸੋऽਯਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
"ਪੁੱਤ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨੌਕਾ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇ। ਇਹ ਧਰਮਵਾਨ ਤਪਸਵੀ ਪਾਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੱਸਦੀਏ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਗਨ੍ਧਾਥ ਵਾਸਵੀ । ਉਡੁਪੇ ਮੁਨਿਮਾਸੀਨਂ ਸਂਵਾਹਯਤਿ ਭਾਮਿਨੀ
ਪਿਉ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਤਸਯਗੰਧਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਾਸਵੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨੌਕਾ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲੈ ਗਈ।
ਵ੍ਰਜਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਸੁਤਾਤੋਯੇ ਭਾਵਿਤ੍ਵਾਦ੍ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਕਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਰ੍ਜਾਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਗ ਦੇ ਲਿਖੇ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲਈ।
ਗ੍ਰਹੀਤੁਕਾਮਃ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਞ੍ਜਿਤਯੌਵਨਾਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਕਰੇਣੈਨਾਮਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ
ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਕੁਲਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਵਃ ਕਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯ ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਕਿਮ੍
ਉਹ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਕੀ ਇਹ ਤੌਹਾਡੀ ਕੁਲ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਤਪ ਲਈ ਢੰਗ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੈ?"
ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਵਸਿष੍ਠਦਾਯਾਦਃ ਕੁਲਸ਼ੀਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮਨ੍ਮਥੇਨ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਤੂੰ ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਹੈਂ, ਚੰਗੇ ਘਰਾਣੇ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਾਨੁषਂ ਜਨ੍ਮ ਭੁਵਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲੇਨ ਸ਼ੀਲੇਨ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਲ ਧਰ੍ਮਵਿਚ੍ਚ । ਅਨਾਰ੍ਯਭਾਵਂ ਕਥਮਾਗਤੋऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਮੀਨਗਨ੍ਧਾਮ੍
ਤੂੰ ਵੰਸ਼, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂਹਰੇ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਮੱਛੀ ਦੀ ਵਾਸ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਐਸੇ ਥੱਲੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?
ਮਦੀਯੇ ਸ਼ਰੀਰੇ ਦ੍ਵਿਜਾਮੋਘਬੁਦ੍ਧੇ ॥ ਸ਼ੁਭਂ ਕਿਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਾਣਿਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮ੍ । ਸਮੀਪਂ ਸਮਾਯਾਸਿ ਕਾਮਾਤੁਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਸਿ ਧਰ੍ਮਂ ਸ੍ਵਕੀਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਾਹ ਡੋਲਦਾ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦਿਸੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ?
ਅਹੋ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋऽਯਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯ- ਞ੍ਜਲੇ ਮਗ੍ਨ ਏਵਾਦ੍ਯ ਮਾਂ ਵੈ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ । ਮਨੋ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਪਞ੍ਚਬਾਣਾਤਿਵਿਦ੍ਧਂ ਨ ਕੋऽਪੀਹ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਹਿ ਕਰ੍ਤੁਮ੍
ਹਾਏ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ ਤੇ ਹੀ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਦੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਬਾਲਾ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਧੈਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਨਯਾਮਿ ਵੈ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪਰਾਸ਼ਰਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਹਿਤਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੋਃ ਪਾਰਂ ਗਤਃ ਪੁਨਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਗਨ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਨਿਃ ਕਾਮਾਤੁਰਸ੍ਤਦਾ । ਵੇਪਮਾਨਾ ਤੁ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਵਾਸ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਾਹਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਨੋਪਸ਼ਙ੍ਕਸੇ । ਸਮਾਨਰੂਪਯੋਃ ਕਾਮਸਂਯੋਗਸ੍ਤੁ ਸੁਖਾਵਹਃ
'ਮੈਂ ਤਾਂ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਚਕਿਓਂ ਨਹੀਂ? ਜੋ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੀ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤੁ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭਾਮਿਨੀ । ਕृਤਾ ਯੋਜਨਗਨ੍ਧਾ ਤੁ ਸੁਰੂਪਾ ਚ ਵਰਾਨਨਾ
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਯੋਜਨ ਭਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ।
ਮृਗਨਾਭਿਸੁਗਨ੍ਧਾਂ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਣੌ ਮੁਨਿਰ੍ਮਨ੍ਮਥਪੀਡਿਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਮਿਰਗ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਰਗੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਬਣਾਕੇ, ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰਹੀਤੁਕਾਮਂ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਮੁਨੇ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਲੋਕੋऽਯਂ ਪਿਤਾ ਚੈਵ ਤਟਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਨਸੀਬ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਲੋਕ ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਪਸ਼ੁਧਰ੍ਮੋ ਨ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਜਨਯਤ੍ਯਤਿਦਾਰੁਣਃ । ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਾਵਦ੍ਭਵਤਿ ਯਾਮਿਨੀ
'ਜੋ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਰੁੱਖਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰੁਕ ਜਾ।'
ਰਾਤ੍ਰੌ ਵ੍ਯਵਾਯ ਉਦ੍ਦਿष੍ਟੋ ਦਿਵਾ ਨ ਮਨੁਜਸ੍ਯ ਹਿ । ਦਿਵਾਸਙ੍ਗੇ ਮਹਾਨ੍ ਦੋषਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਿਲ ਮਾਨਵਾਃ
'ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦਿਨ ਦਿਹਾੜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਦਿਨ ਵਿਚ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਵੀ ਇਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।'
ਕਾਮਂ ਯਚ੍ਛ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਲੋਕਨਿਨ੍ਦਾ ਦੁਰਾਸਦਾ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਮੁਦਾਰਧੀਃ
'ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀਦੀ।' ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਸਹੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਨੀਹਾਰਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਬਲੇਨ ਵੈ । ਨੀਹਾਰੇ ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਤਟੇऽਤਿਤਮਸਾ ਯੁਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਧੁੰਦ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਧੁੰਦ ਛਾ ਗਈ, ਦਰਿਆ ਦਾ ਕੰਢਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।