ਜਨਯਾਮਾਸ ਬਹੁਸ਼ੋ ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਮਟਚੀਯੂਥਵਤ੍ਤੇषਾਂ ਸਮੁਦਾਯਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਭੰਬੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਭਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ।
ਤਦਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਨ੍ਧਕਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਭੂਤ੍ । ਦਿਵਿ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਦ੍ਰੁਮੇषੁ ਵਿਪਿਨੇष੍ਵਪਿ
ਉਹ ਭੰਬੀਆਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ।
ਭ੍ਰਮਰਾ ਏਵ ਸਞ੍ਜਾਤਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦਾਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਉੱਡ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਚੀਰਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਨਰਂ ਮਧੁਹਰਂ ਯਦ੍ਵਨ੍ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਾਃ । ਉਪਾਯੋ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਦਾਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਸ਼ਹਦ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਅਸਤਰਾਂ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਬਣ ਸਕਿਆ।
ਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਚ ਸਮ੍ਭਾषਾ ਕੇਵਲਂ ਮਰਣਂ ਖਲੁ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਲੇ ਯੇ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਯਥਾ
ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਗੱਲਬਾਤ—ਸਿਰਫ ਮੌਤ ਹੀ ਹੋਈ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰੁਤ੍ਸ੍ਮਯਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਮਾਚਾਰੋ ਨ ਕਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਘਮੰਡੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮੌਤ ਪਾਈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨष੍ਟਾ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਾਃ । ਕृਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਭ੍ਰਮਰਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵੀਨਿਕਟਮਾਯਯੁਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੱਖੀਆਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਤਿ ਲੋਕਾਃ ਸਮੂਚਿਰੇ । ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਜਗਦਮ੍ਬਾਯਾ ਯਸ੍ਯਾ ਮਾਯੇਯਮੀਦृਸ਼ੀ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ, ਵਾਕਈ ਚਮਤਕਾਰ! ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਐਸੇ ਕੌਤਕ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ!'
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਹਰ੍षਜਲਧੌ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਾਨੋਪਚਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਨਾਨੋਪਾਯਨਪਾਣਯਃ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸੁਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਤੋਹਫੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, 'ਜੈ ਹੋ!' ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ।
ਦਿਵਿ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਪੇਠੁਰ੍ਵੇਦਾਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਦ੍ਯਾ ਜਗੁਸ੍ਤਥਾ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਦਿ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਾਵੀਣਾਢਕ੍ਕਾਡਮਰੁਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ । ਘਣ੍ਟਾਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਾਸੀਜ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ, ਵੀਣਾ, ਢੱਕਾ, ਡਮਰੂ, ਘੰਟੀ ਅਤੇ ਸਾਂਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਭਰ ਗਏ।
ਨਾਨਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਧਾਯਾਜ੍ਜਲੀਂਸ੍ਤਥਾ । ਜਯ ਮਾਤਰ੍ਜਯੇਸ਼ਾਨੀਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੂਚਿਰੇ
ਕਈ ਸਤੁਤੀਆਂ ਗਾ ਕੇ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੈ ਹੋ ਮਾਤਾ! ਜੈ ਹੋ ਰਾਜਨ!'
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਵਰਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਤੈਰ੍ਦਦੌ ਚ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਭਕਤੀ ਵੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਮੇਵ ਦੇਵਾਨਾਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਾ ਤਤਃ । ਇਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਭ੍ਰਾਮਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਦੇਖਦੇ-ਦੇਖਦੇ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਪਠਤਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਜਨਕਂ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਕਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਨੂਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚਰਿਤਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਠਞ੍ਸ਼ृਣ੍ਵਞ੍ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕismet ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ਼੍ਚੈਤਤ੍ਪਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਯੋऽਨਿਸ਼ਂ ਨਰਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵੀਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਸ੍ਤ੍ਯਗਨ੍ਧੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ऋषਯ ਊਚੁਃ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਕਰਮੇਤਤ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਗਰ੍ਭਹੇਤੁਕਮ੍ । ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਤ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਮਤਸਯਗੰਧਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੀ ਇਹ ਗਰਭ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਮਾਤਾ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਮੇਧਾਵਿਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਤਿ ਚ । ਵਿਵਾਹਿਤਾ ਪੁਰਾ ਜ੍ਞਾਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਨਾ ਯਥਾ
ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਵਿਆਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਹੈ; ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ੰਤਨੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤੀ ਸ੍ਵਭਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਈਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਨਾ ਵृਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਵਿਅਾਸ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਜਿਹੀ ਸੀ, ਉਹਨੂੰ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਚੁਣ ਲਿਆ?
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਵੁਭੌ ਜਾਤੌ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਭਾਗ ਕਥਾਂ ਪਰਮਪਾਵਨੀਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਝੀ ਕਰੋ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵਦ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮਾਃ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ऋषਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੁੜ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਆਦਿਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਦਿष੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਚਾਰ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਦਾਤਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ । ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਹਿ ਬੀਜਸ੍ਯ ਵਾਗ੍ਭਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਾਗਭਵ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਰਾਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਢੁਕਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੇਵੀ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਮਕਸਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜੋਪਰਿਚਰੋ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਗਰਃ । ਚੇਦਿਦੇਸ਼ਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਬਭੂਵ ਦ੍ਵਿਜਪੂਜਕਃ
ਰਾਜਓਪਰਿਚਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸੀ, ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੇਨ ਵਿਮਾਨਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਦਤ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦਾ ਮਹਲ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮਨਪਸੰਦ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲਈ ਸੀ।
ਤੇਨਾਰੂਢਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਭੂਪਤਿਃ । ਨ ਭੂਮਾਵੁਪਰਿਸ੍ਥੋऽਸੌ ਤੇਨੋਪਰਿਚਰੋ ਵਸੁਃ
ਉਸ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਓਪਰਿਚਰ ਵਸੁ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਃ ਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਗਿਰਿਕਾ ਨਾਮ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਮ 'ਤੇ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵਧੀਆ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲੀ, ਗਿਰਿਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਸੀ।