ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਃ ਪृष੍ਠੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਰਤੋऽਮ੍ਬਿਕੇ । ਨਮ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਮਸ਼੍ਚਾਧਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ, ਸਾਹਮਣੇ, ਅੰਬਿਕਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਦੇਵਿ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਾਧਿਵਾਸਿਨਿ । ਅਨਨ੍ਤਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਨਾਯਿਕੇ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕੇ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮਣੀ ਦੀ ਟਾਪੂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ।
ਜਯ ਦੇਵਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਜਯ ਦੇਵਿ ਪਰਾਤ੍ਪਰੇ । ਜਯ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼ਾਨਿ ਜਯ ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮੇ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ!
ਕਲ੍ਯਾਣਗੁਣਰਤ੍ਨਾਨਾਮਾਕਰੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਜਗਤੋਰਣੇ
ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਖਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਮਾਤਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਂ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ । ਉਵਾਚ ਜਗਦਮ੍ਬਾ ਸਾ ਮਤ੍ਤਕੋਕਿਲਭਾषਿਣੀ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਿੱਠੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਮਸਤ ਕੋਇਲ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਹਂ ਸਦਾ ਦੇਵਾ ਵਰਦੇਸ਼ਸ਼ਿਖਾਮਣਿਃ । ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦੇਵ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ। ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੱਸਣ।
ਦੇਵੀਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਰਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਜਗਦ੍ਬਾਧਾਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ: ਉਸ ਮਾੜੇ ਦੈਤ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇਦਾਨਾਂ ਹੇਲਨਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰਂਸ਼ਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰਾਦृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਵੀ ਖੋਹ ਲਏ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਦਾਨਂ ਚ ਯਥਾਵਤ੍ਤੇ ਸਮੂਚਿਰੇ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਮੁਖਾਦ੍ਵਾਣੀਂ ਮਹਾਭਗਵਤੀ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਦਾ ਹਾਲ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ—
ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਹਸ੍ਤਸ੍ਥਾਨ੍ਭ੍ਰਮਰਾਨ੍ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਤਦਾ । ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨਗ੍ਨਭਾਗਸ੍ਥਾਨ੍ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਭੰਬੀਆਂ, ਪਾਸੇ ਖੜੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਕੋਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਭੰਬੀਆਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਜਨਯਾਮਾਸ ਬਹੁਸ਼ੋ ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਮਟਚੀਯੂਥਵਤ੍ਤੇषਾਂ ਸਮੁਦਾਯਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਭੰਬੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਭਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ।
ਤਦਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਨ੍ਧਕਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਭੂਤ੍ । ਦਿਵਿ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਦ੍ਰੁਮੇषੁ ਵਿਪਿਨੇष੍ਵਪਿ
ਉਹ ਭੰਬੀਆਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ।
ਭ੍ਰਮਰਾ ਏਵ ਸਞ੍ਜਾਤਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦਾਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਉੱਡ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਚੀਰਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਨਰਂ ਮਧੁਹਰਂ ਯਦ੍ਵਨ੍ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਾਃ । ਉਪਾਯੋ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਦਾਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਸ਼ਹਦ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਅਸਤਰਾਂ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਬਣ ਸਕਿਆ।
ਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਚ ਸਮ੍ਭਾषਾ ਕੇਵਲਂ ਮਰਣਂ ਖਲੁ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਲੇ ਯੇ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਯਥਾ
ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਗੱਲਬਾਤ—ਸਿਰਫ ਮੌਤ ਹੀ ਹੋਈ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰੁਤ੍ਸ੍ਮਯਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਮਾਚਾਰੋ ਨ ਕਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਘਮੰਡੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮੌਤ ਪਾਈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨष੍ਟਾ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਾਃ । ਕृਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਭ੍ਰਮਰਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵੀਨਿਕਟਮਾਯਯੁਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੱਖੀਆਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਤਿ ਲੋਕਾਃ ਸਮੂਚਿਰੇ । ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਜਗਦਮ੍ਬਾਯਾ ਯਸ੍ਯਾ ਮਾਯੇਯਮੀਦृਸ਼ੀ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ, ਵਾਕਈ ਚਮਤਕਾਰ! ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਐਸੇ ਕੌਤਕ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ!'
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਹਰ੍षਜਲਧੌ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਾਨੋਪਚਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਨਾਨੋਪਾਯਨਪਾਣਯਃ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸੁਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਤੋਹਫੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, 'ਜੈ ਹੋ!' ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ।
ਦਿਵਿ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਪੇਠੁਰ੍ਵੇਦਾਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਦ੍ਯਾ ਜਗੁਸ੍ਤਥਾ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਦਿ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਾਵੀਣਾਢਕ੍ਕਾਡਮਰੁਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ । ਘਣ੍ਟਾਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਾਸੀਜ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ, ਵੀਣਾ, ਢੱਕਾ, ਡਮਰੂ, ਘੰਟੀ ਅਤੇ ਸਾਂਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਭਰ ਗਏ।
ਨਾਨਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਧਾਯਾਜ੍ਜਲੀਂਸ੍ਤਥਾ । ਜਯ ਮਾਤਰ੍ਜਯੇਸ਼ਾਨੀਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੂਚਿਰੇ
ਕਈ ਸਤੁਤੀਆਂ ਗਾ ਕੇ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੈ ਹੋ ਮਾਤਾ! ਜੈ ਹੋ ਰਾਜਨ!'
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਵਰਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਤੈਰ੍ਦਦੌ ਚ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਭਕਤੀ ਵੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਮੇਵ ਦੇਵਾਨਾਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਾ ਤਤਃ । ਇਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਭ੍ਰਾਮਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਦੇਖਦੇ-ਦੇਖਦੇ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਪਠਤਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਜਨਕਂ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਕਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਨੂਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚਰਿਤਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਠਞ੍ਸ਼ृਣ੍ਵਞ੍ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕismet ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ਼੍ਚੈਤਤ੍ਪਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਯੋऽਨਿਸ਼ਂ ਨਰਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵੀਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਸ੍ਤ੍ਯਗਨ੍ਧੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ऋषਯ ਊਚੁਃ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਕਰਮੇਤਤ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਗਰ੍ਭਹੇਤੁਕਮ੍ । ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਤ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਮਤਸਯਗੰਧਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੀ ਇਹ ਗਰਭ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਮਾਤਾ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਮੇਧਾਵਿਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਤਿ ਚ । ਵਿਵਾਹਿਤਾ ਪੁਰਾ ਜ੍ਞਾਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਨਾ ਯਥਾ
ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਵਿਆਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਹੈ; ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ੰਤਨੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਸੀ।