ਨਮਃ ਸ਼੍ਰੀਕਾਲਿਕੇ ਮਾਤਰ੍ਨਮੋ ਨੀਲਸਰਸ੍ਵਤਿ । ਉਗ੍ਰਤਾਰੇ ਮਹੋਗ੍ਰੇ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਲੀ ਮਾਂ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਨੀਲ ਸਰਸਵਤੀ! ਹੇ ਉਗ੍ਰ ਤਾਰਾ! ਹੇ ਮਹਾਂ ਭਿਆਨਕ! ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰੇ ਦੇਵਿ ਨਮਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਨਮੋ ਭੈਰਵਿ ਮਾਤਙ੍ਗਿ ਧੂਮਾਵਤਿ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ! ਹੇ ਭੈਰਵੀ, ਮਾਤੰਗੀ, ਧੂਮਾਵਤੀ! ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਛਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਕਨ੍ਯਕੇ । ਨਮਃ ਸ਼ਾਕਮ੍ਭਰਿ ਸ਼ਿਵੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਰਕ੍ਤਦਨ੍ਤਿਕੇ
ਹੇ ਛਿੰਨਮਸਤਿਕਾ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਦੀ ਧੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ! ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ! ਹੇ ਲਾਲ-ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼ੁਮ੍ਭਦਲਨਿ ਰਕ੍ਤਬੀਜਵਿਨਾਸ਼ਿਨਿ । ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਨਿਰ੍ਣਾਸ਼ੇ ਵृਤ੍ਰਾਸੁਰਨਿਬਰ੍ਹਿਣਿ
ਹੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ! ਹੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ! ਹੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ! ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਪ੍ਰਮਥਿਨਿ ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਕਰੇ ਸ਼ਿਵੇ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਜਯੇ ਗਙ੍ਗੇ ਸ਼ਾਰਦੇ ਵਿਕਚਾਨਨੇ
ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਗੰਗਾ, ਸਾਰਦਾ, ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪृਥ੍ਵੀਰੂਪੇ ਦਯਾਰੂਪੇ ਤੇਜੋਰੂਪੇ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਪ੍ਰਾਣਰੂਪੇ ਮਹਾਰੂਪੇ ਭੂਤਰੂਪੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਦਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ ਦਯਾਮੂਰ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਦੇਵਮੂਰ੍ਤੇ ਜ੍ਯੋਤਿਮੂਰ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜੋਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਾਯਤ੍ਰਿ ਵਰਦੇ ਦੇਵਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤਿ । ਨਮਃ ਸ੍ਵਾਹੇ ਸ੍ਵਧੇ ਮਾਤਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਗਾਇਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ੍ਵਧਾ, ਮਾਂ, ਦਕਸ਼ਿਣਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੇਤਿ ਨੇਤੀਤਿ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਯਾ ਬੋਧ੍ਯਤੇ ਸਕਲਾਗਮੈਃ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਤਾਂ ਭਜਾਮਃ ਪਰਦੇਵਤਾਮ੍
ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ 'ਇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ' ਆਖ ਕੇ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਿੱਧੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਅਸੀਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਮਰੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਾ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਯਾ ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਾ । ਤਸ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਭੰਬੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਦਾ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਃ ਪृष੍ਠੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਰਤੋऽਮ੍ਬਿਕੇ । ਨਮ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਮਸ਼੍ਚਾਧਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ, ਸਾਹਮਣੇ, ਅੰਬਿਕਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਦੇਵਿ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਾਧਿਵਾਸਿਨਿ । ਅਨਨ੍ਤਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਨਾਯਿਕੇ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕੇ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮਣੀ ਦੀ ਟਾਪੂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ।
ਜਯ ਦੇਵਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਜਯ ਦੇਵਿ ਪਰਾਤ੍ਪਰੇ । ਜਯ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼ਾਨਿ ਜਯ ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮੇ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ!
ਕਲ੍ਯਾਣਗੁਣਰਤ੍ਨਾਨਾਮਾਕਰੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਜਗਤੋਰਣੇ
ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਖਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਮਾਤਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਂ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ । ਉਵਾਚ ਜਗਦਮ੍ਬਾ ਸਾ ਮਤ੍ਤਕੋਕਿਲਭਾषਿਣੀ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਿੱਠੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਮਸਤ ਕੋਇਲ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਹਂ ਸਦਾ ਦੇਵਾ ਵਰਦੇਸ਼ਸ਼ਿਖਾਮਣਿਃ । ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦੇਵ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ। ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੱਸਣ।
ਦੇਵੀਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਰਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਜਗਦ੍ਬਾਧਾਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ: ਉਸ ਮਾੜੇ ਦੈਤ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇਦਾਨਾਂ ਹੇਲਨਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰਂਸ਼ਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰਾਦृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਵੀ ਖੋਹ ਲਏ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਦਾਨਂ ਚ ਯਥਾਵਤ੍ਤੇ ਸਮੂਚਿਰੇ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਮੁਖਾਦ੍ਵਾਣੀਂ ਮਹਾਭਗਵਤੀ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਦਾ ਹਾਲ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ—
ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਹਸ੍ਤਸ੍ਥਾਨ੍ਭ੍ਰਮਰਾਨ੍ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਤਦਾ । ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨਗ੍ਨਭਾਗਸ੍ਥਾਨ੍ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਭੰਬੀਆਂ, ਪਾਸੇ ਖੜੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਕੋਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਭੰਬੀਆਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਜਨਯਾਮਾਸ ਬਹੁਸ਼ੋ ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਮਟਚੀਯੂਥਵਤ੍ਤੇषਾਂ ਸਮੁਦਾਯਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਭੰਬੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਭਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ।
ਤਦਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਨ੍ਧਕਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਭੂਤ੍ । ਦਿਵਿ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਦ੍ਰੁਮੇषੁ ਵਿਪਿਨੇष੍ਵਪਿ
ਉਹ ਭੰਬੀਆਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ।
ਭ੍ਰਮਰਾ ਏਵ ਸਞ੍ਜਾਤਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦਾਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਉੱਡ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਚੀਰਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਨਰਂ ਮਧੁਹਰਂ ਯਦ੍ਵਨ੍ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਾਃ । ਉਪਾਯੋ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਦਾਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਸ਼ਹਦ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਅਸਤਰਾਂ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਬਣ ਸਕਿਆ।
ਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਚ ਸਮ੍ਭਾषਾ ਕੇਵਲਂ ਮਰਣਂ ਖਲੁ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਲੇ ਯੇ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਯਥਾ
ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਗੱਲਬਾਤ—ਸਿਰਫ ਮੌਤ ਹੀ ਹੋਈ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰੁਤ੍ਸ੍ਮਯਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਮਾਚਾਰੋ ਨ ਕਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਘਮੰਡੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮੌਤ ਪਾਈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨष੍ਟਾ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਾਃ । ਕृਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਭ੍ਰਮਰਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵੀਨਿਕਟਮਾਯਯੁਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੱਖੀਆਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਤਿ ਲੋਕਾਃ ਸਮੂਚਿਰੇ । ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਜਗਦਮ੍ਬਾਯਾ ਯਸ੍ਯਾ ਮਾਯੇਯਮੀਦृਸ਼ੀ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ, ਵਾਕਈ ਚਮਤਕਾਰ! ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਐਸੇ ਕੌਤਕ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ!'
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਹਰ੍षਜਲਧੌ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਾਨੋਪਚਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਨਾਨੋਪਾਯਨਪਾਣਯਃ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸੁਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਤੋਹਫੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, 'ਜੈ ਹੋ!' ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ।