ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨੀ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਤਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਭਗਵਤੀ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
'ਅਸੀਂ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗੇ। ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਤਾ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜਾਮ੍ਬੂਨਦੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਸਾਸ੍ਮਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਪਾਲਯਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਭਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਾਮਬੂਨਦ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਂਪ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਵੇਗੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਨਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਮਾਯਾਬੀਜਜਪਾਸਕ੍ਤਾ ਦੇਵੀਮਖਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮਾਸੁਰਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਆਗਤਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਂ ਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਥ ਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜਲਦੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੁਨੇ ਕੁਤ੍ਰਾਗਮਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਤਿ ਮੇ ਵਦ । ਨਾਹਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤਾਰਾਤਿਰੇਵ ਚ
'ਮੁਨੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਕਿਸ ਲਈ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੱਖ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹਾਂ।'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਨਾਯਕਃ । ਅਸ੍ਮਤ੍ਸੇਵ੍ਯਾ ਚ ਯਾ ਦੇਵੀ ਸਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਜ੍ਯਤੇऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਅਸੀਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਤੂੰ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਦਾ ਹੈਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੀ ਨ ਭਵੇਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਵਦ । ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਹਿਤੋ ਦੇਵਮਾਯਯਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪੱਖੀ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਪਰਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਭਿਮਾਨੇਨ ਸਤ੍ਤਮ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਤ੍ਯਾਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸ੍ਕੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਦੈਤ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਹ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋ ਗੁਰੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਵਾਨ੍ਪੁਨਃ । ਤਤੋ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਖਿਲਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਜ੍ਰਿਣੇ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੇਜਿਰੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਏਵਂ ਬਹੁਗਤੇ ਕਾਲੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਯੇ ਮੁਨੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ—
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਜ੍ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਜਗਨ੍ਮਙ੍ਗਲਕਾਰਿਣੀ । ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਾਨੁਲੇਪਨਾ ਦੇਵੀ ਚਿਤ੍ਰਵਾਸੋਯੁਗਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾ ਚਿਤ੍ਰਭ੍ਰਮਰਮੁष੍ਟਿਕਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਟਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਅਨੋਖੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਮਧਮੱਖੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਰਾਭਯਕਰਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਕਰੁਣਾਮृਤਸਾਗਰਾ । ਨਾਨਾਭ੍ਰਮਰਸਂਯੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪਮਾਲਾਵਿਰਾਜਿਤਾ
ਉਹ ਵਰ ਦਿੰਦੀ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਬੜੀ ਠੰਢੀ ਤੇ ਦਇਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਧਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਰਚੀ ਹੋਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਮਰੀਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰਸਂਖ੍ਯਾਭਿਃ ਸਮਾਵृਤਾ । ਭ੍ਰਮਰੈਰ੍ਗਾਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਹ੍ਰੀਂਕਾਰਮਨੁਮਨ੍ਵਹਮ੍
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਧਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਧਮੱਖੀਆਂ 'ਹ੍ਰੀੰ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਕੋਟਿਕੋਟਿਭਿਰਮ੍ਬਿਕਾ । ਸਰ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਢ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਵੇਦਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਰੋੜਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਿਕਾ ਸਰ੍ਵਮਯੀ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਰੂਪਿਣੀ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਸਰ੍ਵਜਨਨੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ਿਵਾ
ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਮੰਗਲ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਤਰਲਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਿष੍ਟਰਸ਼੍ਰਵਸਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯੇ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਿਣਿ । ਨਮਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਦੇਵੀ! ਹੇ ਮਹਾਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ! ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ, ਚਲਾਉਣ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ! ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣੀ! ਸਭ ਕੁਝ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ! ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਵਿਸ਼੍ਵਤੈਜਸਪ੍ਰਾਜ੍ਞਵਿਰਾਟ੍ਸੂਤ੍ਰਾਤ੍ਮਿਕੇ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਵ੍ਯਾਕृਤਰੂਪਾਯੈ ਕੂਟਸ੍ਥਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਮਾਤਾ! ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਵੱਡੀ ਰੂਹ ਤੇ ਸੂਤਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦੁਰ੍ਗੇ ਸਰ੍ਗਾਦਿਰਹਿਤੇ ਦੁष੍ਟਸਂਰੋਧਨਾਰ੍ਗਲੇ । ਨਿਰਰ੍ਗਲਪ੍ਰੇਮਗਮ੍ਯੇ ਭਰ੍ਗੇ ਦੇਵਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਦੁರ್ಗਾ! ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸ਼੍ਰੀਕਾਲਿਕੇ ਮਾਤਰ੍ਨਮੋ ਨੀਲਸਰਸ੍ਵਤਿ । ਉਗ੍ਰਤਾਰੇ ਮਹੋਗ੍ਰੇ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਲੀ ਮਾਂ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਨੀਲ ਸਰਸਵਤੀ! ਹੇ ਉਗ੍ਰ ਤਾਰਾ! ਹੇ ਮਹਾਂ ਭਿਆਨਕ! ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰੇ ਦੇਵਿ ਨਮਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਨਮੋ ਭੈਰਵਿ ਮਾਤਙ੍ਗਿ ਧੂਮਾਵਤਿ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ! ਹੇ ਭੈਰਵੀ, ਮਾਤੰਗੀ, ਧੂਮਾਵਤੀ! ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਛਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਕਨ੍ਯਕੇ । ਨਮਃ ਸ਼ਾਕਮ੍ਭਰਿ ਸ਼ਿਵੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਰਕ੍ਤਦਨ੍ਤਿਕੇ
ਹੇ ਛਿੰਨਮਸਤਿਕਾ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਦੀ ਧੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ! ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ! ਹੇ ਲਾਲ-ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼ੁਮ੍ਭਦਲਨਿ ਰਕ੍ਤਬੀਜਵਿਨਾਸ਼ਿਨਿ । ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਨਿਰ੍ਣਾਸ਼ੇ ਵृਤ੍ਰਾਸੁਰਨਿਬਰ੍ਹਿਣਿ
ਹੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ! ਹੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ! ਹੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ! ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਪ੍ਰਮਥਿਨਿ ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਕਰੇ ਸ਼ਿਵੇ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਜਯੇ ਗਙ੍ਗੇ ਸ਼ਾਰਦੇ ਵਿਕਚਾਨਨੇ
ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਗੰਗਾ, ਸਾਰਦਾ, ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪृਥ੍ਵੀਰੂਪੇ ਦਯਾਰੂਪੇ ਤੇਜੋਰੂਪੇ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਪ੍ਰਾਣਰੂਪੇ ਮਹਾਰੂਪੇ ਭੂਤਰੂਪੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਦਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ ਦਯਾਮੂਰ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਦੇਵਮੂਰ੍ਤੇ ਜ੍ਯੋਤਿਮੂਰ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜੋਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਾਯਤ੍ਰਿ ਵਰਦੇ ਦੇਵਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤਿ । ਨਮਃ ਸ੍ਵਾਹੇ ਸ੍ਵਧੇ ਮਾਤਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਗਾਇਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ੍ਵਧਾ, ਮਾਂ, ਦਕਸ਼ਿਣਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੇਤਿ ਨੇਤੀਤਿ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਯਾ ਬੋਧ੍ਯਤੇ ਸਕਲਾਗਮੈਃ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਤਾਂ ਭਜਾਮਃ ਪਰਦੇਵਤਾਮ੍
ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ 'ਇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ' ਆਖ ਕੇ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਿੱਧੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਅਸੀਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਮਰੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਾ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਯਾ ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਾ । ਤਸ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਭੰਬੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਦਾ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।