ਵਿਚਾਰਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤੇ ਸੁਰਦ੍ਰੁਹਾਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਸਮਾਵृਤਃ
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆ ਕੇ ਘੇਰ ਲੈਣੀ।
ਅਰੁਣਾਖ੍ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੁਯਮਵਹ੍ਨੀਨਾਮਧਿਕਾਰਾਨ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਅਰੁਣ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰ ਕੇ ਜਲਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਯਮ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਏ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚਕਾਰ ਤਪਸਾ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰੋ ਮੁਨੇ । ਸ੍ਵਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੈਲਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਦੁਃਖਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਮਹਾਨ੍ ਵਿਚਾਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਵਿਚਾਰ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਨ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨ ਪੁਂਭ੍ਯੋ ਨਾਪਿ ਯੋषਿਤਃ । ਦ੍ਵਿਪਾਦ੍ਭ੍ਯੋ ਵਾ ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨੋਭਯਾਕਾਰਤੋऽਪਿ ਵਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਜੰਗ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮੌਤ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵੇਦਿਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਯਤਃ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਗਭੂਦਸ਼ਰੀਰਿਣੀ । ਭਜਧ੍ਵਂ ਭੁਵਨੇਸ਼ਾਨੀਂ ਸਾ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਇਕ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਭੂਮਿ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ, ਉਹ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਬਣਾਵੇਗੀ।'
ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਸਂਸਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਡ੍ ਯਦਿ ਤਾਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਮृਤ੍ਯੁਯੋਗ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਭੂਯਾਦਿਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਸ੍ਤੋषਕਾਰਿਣੀ
'ਜੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰਨ ਜੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ,' ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਵੀਂ ਤਥਾ ਵਾਣੀਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰਾਦृਤਾਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਰਾਟ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਗੁਰੋ ਗਚ੍ਛ ਸੁਰਾਣਾਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਸੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਥਾ ਭਵੇਚ੍ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀਤ੍ਯਾਗਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
'ਹੇ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਉਪਾਅ ਕਰ।'
ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨੀ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਤਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਭਗਵਤੀ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
'ਅਸੀਂ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗੇ। ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਤਾ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜਾਮ੍ਬੂਨਦੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਸਾਸ੍ਮਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਪਾਲਯਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਭਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਾਮਬੂਨਦ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਂਪ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਵੇਗੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਨਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਮਾਯਾਬੀਜਜਪਾਸਕ੍ਤਾ ਦੇਵੀਮਖਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮਾਸੁਰਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਆਗਤਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਂ ਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਥ ਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜਲਦੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੁਨੇ ਕੁਤ੍ਰਾਗਮਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਤਿ ਮੇ ਵਦ । ਨਾਹਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤਾਰਾਤਿਰੇਵ ਚ
'ਮੁਨੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਕਿਸ ਲਈ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੱਖ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹਾਂ।'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਨਾਯਕਃ । ਅਸ੍ਮਤ੍ਸੇਵ੍ਯਾ ਚ ਯਾ ਦੇਵੀ ਸਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਜ੍ਯਤੇऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਅਸੀਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਤੂੰ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਦਾ ਹੈਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੀ ਨ ਭਵੇਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਵਦ । ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਹਿਤੋ ਦੇਵਮਾਯਯਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪੱਖੀ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਪਰਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਭਿਮਾਨੇਨ ਸਤ੍ਤਮ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਤ੍ਯਾਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸ੍ਕੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਦੈਤ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਹ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋ ਗੁਰੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਵਾਨ੍ਪੁਨਃ । ਤਤੋ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਖਿਲਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਜ੍ਰਿਣੇ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੇਜਿਰੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਏਵਂ ਬਹੁਗਤੇ ਕਾਲੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਯੇ ਮੁਨੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ—
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਜ੍ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਜਗਨ੍ਮਙ੍ਗਲਕਾਰਿਣੀ । ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਾਨੁਲੇਪਨਾ ਦੇਵੀ ਚਿਤ੍ਰਵਾਸੋਯੁਗਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾ ਚਿਤ੍ਰਭ੍ਰਮਰਮੁष੍ਟਿਕਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਟਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਅਨੋਖੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਮਧਮੱਖੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਰਾਭਯਕਰਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਕਰੁਣਾਮृਤਸਾਗਰਾ । ਨਾਨਾਭ੍ਰਮਰਸਂਯੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪਮਾਲਾਵਿਰਾਜਿਤਾ
ਉਹ ਵਰ ਦਿੰਦੀ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਬੜੀ ਠੰਢੀ ਤੇ ਦਇਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਧਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਰਚੀ ਹੋਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਮਰੀਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰਸਂਖ੍ਯਾਭਿਃ ਸਮਾਵृਤਾ । ਭ੍ਰਮਰੈਰ੍ਗਾਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਹ੍ਰੀਂਕਾਰਮਨੁਮਨ੍ਵਹਮ੍
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਧਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਧਮੱਖੀਆਂ 'ਹ੍ਰੀੰ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਕੋਟਿਕੋਟਿਭਿਰਮ੍ਬਿਕਾ । ਸਰ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਢ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਵੇਦਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਰੋੜਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਿਕਾ ਸਰ੍ਵਮਯੀ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਰੂਪਿਣੀ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਸਰ੍ਵਜਨਨੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ਿਵਾ
ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਮੰਗਲ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਤਰਲਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਿष੍ਟਰਸ਼੍ਰਵਸਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯੇ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਿਣਿ । ਨਮਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਦੇਵੀ! ਹੇ ਮਹਾਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ! ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ, ਚਲਾਉਣ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ! ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣੀ! ਸਭ ਕੁਝ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ! ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਵਿਸ਼੍ਵਤੈਜਸਪ੍ਰਾਜ੍ਞਵਿਰਾਟ੍ਸੂਤ੍ਰਾਤ੍ਮਿਕੇ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਵ੍ਯਾਕृਤਰੂਪਾਯੈ ਕੂਟਸ੍ਥਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਮਾਤਾ! ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਵੱਡੀ ਰੂਹ ਤੇ ਸੂਤਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦੁਰ੍ਗੇ ਸਰ੍ਗਾਦਿਰਹਿਤੇ ਦੁष੍ਟਸਂਰੋਧਨਾਰ੍ਗਲੇ । ਨਿਰਰ੍ਗਲਪ੍ਰੇਮਗਮ੍ਯੇ ਭਰ੍ਗੇ ਦੇਵਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਦੁರ್ಗਾ! ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।