ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਸਂਸਕ੍ਤਃ ਸਕਾਮਸ੍ਤਮਸਾ ਯੁਤਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਤੋ ਵਾਰਿਕਣਾਸ਼ਨਃ
ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਤਃ ਪਵਨਭੋਜਨਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰਾਹਾਰੋऽਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋਰ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋਰ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਤਪਸ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਾਦੁਤ੍ਥਿਤੋऽਨਲਃ । ਦਦਾਹ ਜਗਤੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਠੀ ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਈ; ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਮਿਦਂ ਚੇਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ । ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
‘ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?’—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਕੰਬ ਗਏ; ਡਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਂ ਦੇਵਵਰੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਸਹਿਤੋ ਹਂਸਸਮਾਰੂਢੋ ਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੌਹਾਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਂ ਧਮਨੀਸ਼ਤਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਸ਼ੁष੍ਕੋਦਰਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਗਾਤ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਨਮੀਲਿਤਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਸਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਪੇਟ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਯਨ੍ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਅੱਗ ਹੋਵੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸੋ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।’
ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਨ੍ਤੋषਕਾਰਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚਿਵਾਨ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖਾਦ੍ਵਾਣੀਂ ਸੁਧਾਧਾਰਾਮਿਵਾਰੁਣਃ
ਇਹ ਵਾਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਵੇ, ਅਰੁਣ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਧਾ ਵਰਗਾ ਅਨੰਦ ਮਿਲਿਆ।
ਉਨ੍ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਲਜੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਸਹਿਤਂ ਦੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ਸ੍ਰਕ੍ਕੁਣ੍ਡਿਕਾਹਸ੍ਤਂ ਜਪਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਥਾਯ ਨਨਾਮਾਥ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਸੀ, ਜੋ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਥਂ ਮਾ ਭਵੇਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਿਤ੍ਯਪਿ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰੁਣਵਚੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: ‘ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।’ ਅਰੁਣ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਦ੍ਯਾ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਕਵਲੀਕृਤਾਃ । ਤਦਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਤੁ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਮਰਣੇ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮ
‘ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਫਿਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿ ਸਕੀਦਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ?’
ਵਰਂ ਯੋਗ੍ਯਂ ਤਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਾਤੁਂ ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਮਯਾ । ਨਾਤ੍ਰਾਗ੍ਰਹਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤੋ ਜਨਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
‘ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰ ਮੰਗ ਜੋ ਮੈਂ ਦੇ ਸਕਾਂ; ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।’
ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍ । ਨ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਨ ਪੁਂਭ੍ਯੋ ਨਾਪਿ ਯੋषਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: ‘ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਮਰਦਾਂ ਤੋਂ ਤੇ ਨਾ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ।’
ਦ੍ਵਿਪਾਦ੍ਭ੍ਯੋ ਵਾ ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨੋਭਯਾਕਾਰਤਸ੍ਤਥਾ । ਭਵੇਨ੍ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਰਿਤ੍ਯੇਵਂ ਦੇਵ ਦੇਹਿ ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੋ
‘ਨਾ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਐਸਾ ਵਰ ਦੇ।’
ਬਲਂ ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਦੇਹਿ ਯੇਨ ਦੇਵਜਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
‘ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਬਲ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।’ ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।’
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪਦ੍ਮਜਃ ਸ੍ਵਂ ਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਤਤੋऽਰੁਣਾਖ੍ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਾਤ੍ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੁਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਅਰੁਣ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਕਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਤੇऽਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਂ ਤਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਅਰੁਣ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਆ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਲਾਮੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦੂਤਂ ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਡ੍ ਭਯਕਮ੍ਪਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜਲਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਵਿਚਾਰਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤੇ ਸੁਰਦ੍ਰੁਹਾਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਸਮਾਵृਤਃ
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆ ਕੇ ਘੇਰ ਲੈਣੀ।
ਅਰੁਣਾਖ੍ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੁਯਮਵਹ੍ਨੀਨਾਮਧਿਕਾਰਾਨ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਅਰੁਣ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰ ਕੇ ਜਲਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਯਮ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਏ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚਕਾਰ ਤਪਸਾ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰੋ ਮੁਨੇ । ਸ੍ਵਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੈਲਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਦੁਃਖਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਮਹਾਨ੍ ਵਿਚਾਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਵਿਚਾਰ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਨ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨ ਪੁਂਭ੍ਯੋ ਨਾਪਿ ਯੋषਿਤਃ । ਦ੍ਵਿਪਾਦ੍ਭ੍ਯੋ ਵਾ ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨੋਭਯਾਕਾਰਤੋऽਪਿ ਵਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਜੰਗ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮੌਤ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵੇਦਿਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਯਤਃ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਗਭੂਦਸ਼ਰੀਰਿਣੀ । ਭਜਧ੍ਵਂ ਭੁਵਨੇਸ਼ਾਨੀਂ ਸਾ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਇਕ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਭੂਮਿ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ, ਉਹ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਬਣਾਵੇਗੀ।'
ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਸਂਸਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਡ੍ ਯਦਿ ਤਾਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਮृਤ੍ਯੁਯੋਗ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਭੂਯਾਦਿਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਸ੍ਤੋषਕਾਰਿਣੀ
'ਜੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰਨ ਜੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ,' ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਵੀਂ ਤਥਾ ਵਾਣੀਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰਾਦृਤਾਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਰਾਟ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਗੁਰੋ ਗਚ੍ਛ ਸੁਰਾਣਾਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਸੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਥਾ ਭਵੇਚ੍ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀਤ੍ਯਾਗਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
'ਹੇ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਉਪਾਅ ਕਰ।'