ਮਹਾਬਲੋ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਬਭੂਵ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । षष੍ਠਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਸਾਵਰ੍ਣਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮਨੁਃ ਕृਤੀ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਛੇਵਾਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਸਾਵਰਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੌਦਵਾਂ ਮਨੂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਬਭੂਵ ਦੇਵੀਵਰਤੋ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੈਤੇ ਮਨਵੋ ਮਹਾਤੇਜੋਬਲੈਰ੍ਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਦੇਵ੍ਯਾਰਾਧਨਤਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਲੋਕੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਮਹਾਪ੍ਰਤਾਪਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਮਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੇਹੱਦ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕੇਯਂ ਸਾ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੇਵੀ ਕਥਂ ਜਾਤਾ ਕਿਮਾਤ੍ਮਿਕਾ । ਤਦਾਖ੍ਯਾਨਂ ਵਦ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਕਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੇਵੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਕੀਹ ਹੈ? ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਿਬਨ੍ਦੇਵੀਕਥਾਮृਤਮ੍ । ਅਮृਤਂ ਪਿਬਤਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਤੋ ਯਤਃ
ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹਾਂ ਪਰ ਰੱਜਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪਾਯਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਕਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅਕਲਪਣਯੋਗ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਚ੍ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਲੋਕਹੇਤਵੇ । ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਜਯਾ ਕਰੁਣਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇ ਮਾਤੁਰ੍ਯਥਾ ਤਥਾ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਕੰਮ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ; ਉਹ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਲੇਪ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦਰੁਣਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਪਾਤਾਲੇ ਦੈਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਾਨੇ ਦੇਵਦ੍ਵੇषੀ ਮਹਾਖਲਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਅਰੁਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ; ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਦ-ਚਲਣ ਸੀ।
ਸ ਦੇਵਾਞ੍ਜੇਤੁਕਾਮਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ । ਪਦ੍ਮਸਮ੍ਭਵਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਗਙ੍ਗਾਜਲਸੁਸ਼ੀਤਲੇ । ਪਕ੍ਵਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੋ ਯੋਗੀ ਸਨ੍ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਮਰੁਦ੍ਗਣਮ੍
ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਹੈ, ਗਿਆ; ਉਹ ਜੋਗੀ ਪੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਸਂਸਕ੍ਤਃ ਸਕਾਮਸ੍ਤਮਸਾ ਯੁਤਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਤੋ ਵਾਰਿਕਣਾਸ਼ਨਃ
ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਤਃ ਪਵਨਭੋਜਨਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰਾਹਾਰੋऽਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋਰ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋਰ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਤਪਸ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਾਦੁਤ੍ਥਿਤੋऽਨਲਃ । ਦਦਾਹ ਜਗਤੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਠੀ ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਈ; ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਮਿਦਂ ਚੇਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ । ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
‘ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?’—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਕੰਬ ਗਏ; ਡਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਂ ਦੇਵਵਰੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਸਹਿਤੋ ਹਂਸਸਮਾਰੂਢੋ ਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੌਹਾਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਂ ਧਮਨੀਸ਼ਤਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਸ਼ੁष੍ਕੋਦਰਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਗਾਤ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਨਮੀਲਿਤਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਸਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਪੇਟ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਯਨ੍ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਅੱਗ ਹੋਵੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸੋ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।’
ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਨ੍ਤੋषਕਾਰਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚਿਵਾਨ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖਾਦ੍ਵਾਣੀਂ ਸੁਧਾਧਾਰਾਮਿਵਾਰੁਣਃ
ਇਹ ਵਾਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਵੇ, ਅਰੁਣ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਧਾ ਵਰਗਾ ਅਨੰਦ ਮਿਲਿਆ।
ਉਨ੍ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਲਜੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਸਹਿਤਂ ਦੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ਸ੍ਰਕ੍ਕੁਣ੍ਡਿਕਾਹਸ੍ਤਂ ਜਪਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਥਾਯ ਨਨਾਮਾਥ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਸੀ, ਜੋ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਥਂ ਮਾ ਭਵੇਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਿਤ੍ਯਪਿ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰੁਣਵਚੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: ‘ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।’ ਅਰੁਣ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਦ੍ਯਾ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਕਵਲੀਕृਤਾਃ । ਤਦਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਤੁ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਮਰਣੇ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮ
‘ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਫਿਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿ ਸਕੀਦਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ?’
ਵਰਂ ਯੋਗ੍ਯਂ ਤਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਾਤੁਂ ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਮਯਾ । ਨਾਤ੍ਰਾਗ੍ਰਹਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤੋ ਜਨਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
‘ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰ ਮੰਗ ਜੋ ਮੈਂ ਦੇ ਸਕਾਂ; ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।’
ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍ । ਨ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਨ ਪੁਂਭ੍ਯੋ ਨਾਪਿ ਯੋषਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: ‘ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਮਰਦਾਂ ਤੋਂ ਤੇ ਨਾ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ।’
ਦ੍ਵਿਪਾਦ੍ਭ੍ਯੋ ਵਾ ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨੋਭਯਾਕਾਰਤਸ੍ਤਥਾ । ਭਵੇਨ੍ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਰਿਤ੍ਯੇਵਂ ਦੇਵ ਦੇਹਿ ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੋ
‘ਨਾ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਐਸਾ ਵਰ ਦੇ।’
ਬਲਂ ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਦੇਹਿ ਯੇਨ ਦੇਵਜਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
‘ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਬਲ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।’ ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।’
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪਦ੍ਮਜਃ ਸ੍ਵਂ ਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਤਤੋऽਰੁਣਾਖ੍ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਾਤ੍ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੁਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਅਰੁਣ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਕਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਤੇऽਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਂ ਤਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਅਰੁਣ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਆ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਲਾਮੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦੂਤਂ ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਡ੍ ਭਯਕਮ੍ਪਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜਲਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।