ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਪਤੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸਨ੍ਤਤ੍ਯਾ ਦੀਰ੍ਘਯਾ ਭੋਗੈਰਨੇਕੈਰਪਿ ਸਙ੍ਗਮਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣੋਗੇ; ਲੰਮੀ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇਗੀ।
ਅਖਣ੍ਡਿਤਬਲੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਤੇਜੋਵਿਭੂਤਯਃ । ਭਵਿਤਾਰੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਸ਼, ਤੇਜ ਤੇ ਵਭੂਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਮਿਲਣਗੇ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਰਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੈਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਸਤੀ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭ੍ਰਾਮਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨ੍ਮਨ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹੀਗਤਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਬੁਭੁਜੁਸ਼੍ਚ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਉਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਭੋਗਦੇ ਰਹੇ।
ਸਨ੍ਤਤਿਂ ਚਾਖਣ੍ਡਿਤਾਂ ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਮਹੀਤਲੇ । ਵਂਸ਼ਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਮਨੂਨਾਂ ਪਤਯੋऽਭਵਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਨਸਲ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਰੱਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਸਾਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਬਣ ਗਏ।
ਭਵਾਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਸਾਵਰ੍ਣਿਪਦਭਾਗਿਨਃ । ਪ੍ਰਥਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਨਵਮੋ ਮਨੁਰੀਰਿਤਃ
ਅਗਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਵਰਣੀ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ; ਪਹਿਲਾ ਡੱਖ ਸਾਵਰਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਨੌਵਾਂ ਮਨੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਾਹਤਬਲੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਭਵਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਮੇਰੁਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਦਸ਼ਮੋ ਮਨੁਰੇਵ ਚ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਬਲ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਬਣਿਆ; ਦੂਜਾ ਮੇਰੁ ਸਾਵਰਣੀ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦਸਵਾਂ ਮਨੂ ਹੈ।
ਬਭੂਵ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਪੋ ਮਹਾਦੇਵੀਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਤृਤੀਯੋ ਮਨੁਰਾਖ੍ਯਾਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸਾਵਰ੍ਣਿਨਾਮਕਃ
ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਤੀਜਾ ਮਨੂ ਸੂਰਜ ਸਾਵਰਣੀ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਇਆ।
ਏਕਾਦਸ਼ੋ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਸ੍ਤਪਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਭਾਵਿਤਃ । ਚਤੁਰ੍ਥਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੋ ਮਨੁਰਾਡ੍ ਵਿਭੁਃ
ਗਿਆਰਵਾਂ, ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਨਿਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਚੌਥਾ ਚੰਦ੍ਰ ਸਾਵਰਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਰਵਾਂ ਮਨੂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਦੇਵੀਸਮਾਰਾਧਨੇਨ ਜਾਤੋ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਞ੍ਚਮੋ ਰੁਦ੍ਰਸਾਵਰ੍ਣਿਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮਨੁਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ; ਪੰਜਵਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਵਰਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰਵਾਂ ਮਨੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਬਲੋ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਬਭੂਵ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । षष੍ਠਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਸਾਵਰ੍ਣਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮਨੁਃ ਕृਤੀ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਛੇਵਾਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਸਾਵਰਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੌਦਵਾਂ ਮਨੂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਬਭੂਵ ਦੇਵੀਵਰਤੋ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੈਤੇ ਮਨਵੋ ਮਹਾਤੇਜੋਬਲੈਰ੍ਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਦੇਵ੍ਯਾਰਾਧਨਤਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਲੋਕੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਮਹਾਪ੍ਰਤਾਪਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਮਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੇਹੱਦ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕੇਯਂ ਸਾ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੇਵੀ ਕਥਂ ਜਾਤਾ ਕਿਮਾਤ੍ਮਿਕਾ । ਤਦਾਖ੍ਯਾਨਂ ਵਦ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਕਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੇਵੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਕੀਹ ਹੈ? ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਿਬਨ੍ਦੇਵੀਕਥਾਮृਤਮ੍ । ਅਮृਤਂ ਪਿਬਤਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਤੋ ਯਤਃ
ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹਾਂ ਪਰ ਰੱਜਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪਾਯਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਕਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅਕਲਪਣਯੋਗ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਚ੍ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਲੋਕਹੇਤਵੇ । ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਜਯਾ ਕਰੁਣਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇ ਮਾਤੁਰ੍ਯਥਾ ਤਥਾ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਕੰਮ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ; ਉਹ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਲੇਪ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦਰੁਣਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਪਾਤਾਲੇ ਦੈਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਾਨੇ ਦੇਵਦ੍ਵੇषੀ ਮਹਾਖਲਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਅਰੁਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ; ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਦ-ਚਲਣ ਸੀ।
ਸ ਦੇਵਾਞ੍ਜੇਤੁਕਾਮਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ । ਪਦ੍ਮਸਮ੍ਭਵਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਗਙ੍ਗਾਜਲਸੁਸ਼ੀਤਲੇ । ਪਕ੍ਵਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੋ ਯੋਗੀ ਸਨ੍ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਮਰੁਦ੍ਗਣਮ੍
ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਹੈ, ਗਿਆ; ਉਹ ਜੋਗੀ ਪੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਸਂਸਕ੍ਤਃ ਸਕਾਮਸ੍ਤਮਸਾ ਯੁਤਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਤੋ ਵਾਰਿਕਣਾਸ਼ਨਃ
ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਤਃ ਪਵਨਭੋਜਨਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰਾਹਾਰੋऽਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋਰ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋਰ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਤਪਸ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਾਦੁਤ੍ਥਿਤੋऽਨਲਃ । ਦਦਾਹ ਜਗਤੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਠੀ ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਈ; ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਮਿਦਂ ਚੇਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ । ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
‘ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?’—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਕੰਬ ਗਏ; ਡਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਂ ਦੇਵਵਰੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਸਹਿਤੋ ਹਂਸਸਮਾਰੂਢੋ ਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੌਹਾਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਂ ਧਮਨੀਸ਼ਤਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਸ਼ੁष੍ਕੋਦਰਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਗਾਤ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਨਮੀਲਿਤਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਸਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਪੇਟ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਯਨ੍ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਅੱਗ ਹੋਵੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸੋ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।’
ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਨ੍ਤੋषਕਾਰਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚਿਵਾਨ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖਾਦ੍ਵਾਣੀਂ ਸੁਧਾਧਾਰਾਮਿਵਾਰੁਣਃ
ਇਹ ਵਾਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਵੇ, ਅਰੁਣ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਧਾ ਵਰਗਾ ਅਨੰਦ ਮਿਲਿਆ।
ਉਨ੍ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਲਜੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਸਹਿਤਂ ਦੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ਸ੍ਰਕ੍ਕੁਣ੍ਡਿਕਾਹਸ੍ਤਂ ਜਪਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਥਾਯ ਨਨਾਮਾਥ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਸੀ, ਜੋ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।