ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਹੁਙ੍ਕਾਰੇਣ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਾਹਨੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਗ੍ਨਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਕ ਹੂੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ਾਭਜਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍ । ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਡ੍ ਵਿਭੁਃ
ਫੌਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਈ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚੁਕੋਪ ਚ ਮਹਾਕੋਪਾਦ੍ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਃ । ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਟੇਢਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਚਣ੍ਡਂ ਮੁਣ੍ਡਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਕ੍ਰਮਤਃ ਪ੍ਰੈषਯਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਤੇ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਬਹੁਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਡ, ਮੁੰਡ ਅਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੈਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ ਸੀ, ਤੁਰ ਪਏ।
ਦੇਵੀਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮਾਰਬ੍ਧਯਤ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਭਵਨ੍ਬਲਾਤ੍ । ਤਾਨਾਪਤਤ ਏਵਾਸੌ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਸ਼ੂਲਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਵੇਗੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ । ਸਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਹਤਾਞ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਰਛਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਦਾਨਵ ਮਾਲਕ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਸਮਾਜਗ੍ਮਤੁਰੋਜਸਾ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹੋਤ੍ਕਟਮ੍
ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਏ; ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਇਕ ਦਹਿਸ਼ਤ ਭਰਿਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਸ਼ਗੌ ਜਾਤੌ ਨਿਹਤੌ ਚ ਤਯਾਸੁਰੌ । ਇਤਿ ਦੈਤ੍ਯਵਰਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੈਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੀ ਪਰਾ । ਏਵਂ ਤੇ ਵਰ੍ਣਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋऽਤਿਰਮ੍ਯਕਃ
ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵਾਕ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਨੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਰਾਜਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕਾਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਪਰਾ ਪਰੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਕਾਲੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ, ਪਰਮ ਮਾਲਕਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਲਨਂ ਚੈਵ ਸਂਹਾਰਂ ਸੈਵ ਦੇਵੀ ਦਧਾਤਿ ਹਿ । ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ ਦੇਵੇਸ਼ੀਂ ਜਗਨ੍ਮੋਹਨਿਵਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹੀ ਮਾਤਾ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੀ ਸਰਨ ਲੈ।
ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਪੂਜ੍ਯਤਮਾਂ ਸਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਰਾਜਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਮਾਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਨਯੋਗ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ; ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ।
ਦੇਵੀਂ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਯਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤਨ੍ਮਨਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਰਨ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮृਣ੍ਮਯੀਂ ਚ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪੂਜਨਾਨ੍ਤੇ ਬਲਿਂ ਤਸ੍ਯੈ ਨਿਜਗਾਤ੍ਰਾਸृਜਂ ਦਦਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ; ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰਕ ਰਕਤ ਬਲੀ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਃ ਕृਪਾਵਤੀ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਪੁਰਤੋ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹੀਤਿ ਭਾषਿਣੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ: 'ਵਰ ਮੰਗ।'
ਸ ਰਾਜਾ ਨਿਜਮੋਹਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਨਂ ਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਚੈਵ ਯਾਚਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਭ੍ਰਮ ਦਾ ਨਾਸ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਰਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਮੰਗਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੈ ਮੋਹਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਭਵੇ ਤਵ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਰਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ, ਭ੍ਰਮ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ — ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪਾਲ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਭਾਨੋਰ੍ਜਨ੍ਮ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਭਵਿਤਾ ਭਵਾਨ੍
ਹੁਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ: ਭਾਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਵਰਨੀ ਬਣੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਤਿਤ੍ਵਂ ਬਹੁਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸਨ੍ਤਤਿਂ ਬਹੁਲਾਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਮਦ੍ਵਰਾਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮਨੂ ਦਾ ਪਦ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਮਿਲੇਗੀ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਦੇਵੀ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਦਾ । ਸੋऽਪਿ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਜਾਤੋ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਧਿਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਮਨਵੰਤਰ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਤੇ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਸਾਧੋ ਸਾਵਰ੍ਣੇਰ੍ਜਨ੍ਮ ਕਰ੍ਮ ਚ । ਏਤਤ੍ਪਠਂਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਦੇਵ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਧੂ, ਸਾਵਰਨੀ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਜੋ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਮਰੀਚਰਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥਾਤਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸ਼ੇषਮਨੂਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਬਾਕੀ ਮਨੂਆਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਉਤਪੱਤੀ ਸੁਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਕਤੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਆਸਨ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਮਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ षਡ੍ ਵਿਮਲੋਦਯਾਃ । ਕਰੂषਸ਼੍ਚ ਪृषਧ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਾਭਾਗੋ ਦਿष੍ਟ ਏਵ ਚ
ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉਜਲੇ ਸਨ: ਕਰੂਸ਼, ਪ੍ਰਿਸ਼ਧਰ, ਨਾਭਾਗ ਤੇ ਦਿਸ਼ਟ।
ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਤਤਃ षਡੇਵ ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਵੀ — ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਫਿਰ, ਉਹ ਛੇ ਜਣੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਧੀਆ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਏ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਜਿਤਸ਼੍ਵਾਸਾਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹੀਮਯੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਾਯ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਖੜੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਾਟੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਵਿਵਿਧੈਰੁਪਚਾਰੈਸ੍ਤਾਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਾਦृਤਾਃ । ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਤਪਃਸਾਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਰਹੇ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸੀ, ਜੋ ਤਪ ਦੇ ਸਰੂਪ ਤੇ ਮਹਾ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਜੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਣਾਸ੍ਤੋਯਜੀਵਨਾਃ । ਧੂਮ੍ਰਪਾਨਾ ਰਸ਼੍ਮਿਪਾਨਾਃ ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਪੱਤੀ ਖਾ ਕੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਜੀ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਜੀ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਪੀ ਕੇ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਸਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਾਦਰੇਣਾਰਾਧਨਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਸਦਾ । ਵਿਮਲਾ ਮਤਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਮੋਹਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵੀਪਾਦੈਕਚਿਨ੍ਤਨਾਃ । ਮਤ੍ਯਾ ਵਿਮਲਯਾ ਤੇषਾਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵਾਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਮਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇਕਾਗਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ; ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਞ੍ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ । ਏਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਤਪਸਾ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਦਰਸ਼ਨ ਜਲਦੀ ਮਿਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।