ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਦੂਤ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚਾਦृਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚਾਪਿ ਮੇ ਸਤ੍ਯਾਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੂਤ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦੇ: ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵਾਅਦਾ ਸੱਚ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਦਾਨਵਃ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਯ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਾਦਿਤਃ
ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਿਯਂ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਕੋਪਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਦਨੁਜਾਧਿਪਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਨਾਪਸੰਦ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ੁੰਭ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਨਾਮਾਨਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਆਦਿਦੇਸ਼ ਸ਼ृਣੁ ਵਚੋ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਮ ਚਾਦृਤਃ
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਧੂਮਰਾਖਸ਼, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮੰਨ।'
ਤਾਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇषੁ ਹਤ੍ਵਾਪ੍ਯਾਨੀਯਤਾਂ ਮਮ । ਸਮੀਪਮਵਿਲਮ੍ਬੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮੇ ਪੁਰਃ
ਉਹ ਮੰਦ-ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਏ ਤਾਂ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਘਸੀਟ ਕੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉ; ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਦੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੁਰ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । षष੍ਟ੍ਯਾਸੁਰਾਣਾਂ ਸਹਿਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੁਹਿਨਾਚਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਵਿਧਮੇਵ ਸਃ । ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਜਗਾਦਾਸ਼ੁ ਭਜ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਭਾਗਨ, ਜਲਦੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।'
ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਨਵਾਪ੍ਨੁਹਿ । ਨੋਚੇਤ੍ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨੇष੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰਿਣਾ । ਉਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯ ਯਦ੍ ਬ੍ਰੂषੇ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਮਹਾਬਲ
ਦੈਤ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਉਸ 'ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਮਹਾਬਲੀ।'
ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਸੁਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਤਦ੍ਵਦ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਪੋऽਧਾਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
'ਸ਼ੁੰਭ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ; ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਹੁਙ੍ਕਾਰੇਣ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਾਹਨੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਗ੍ਨਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਕ ਹੂੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ਾਭਜਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍ । ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਡ੍ ਵਿਭੁਃ
ਫੌਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਈ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚੁਕੋਪ ਚ ਮਹਾਕੋਪਾਦ੍ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਃ । ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਟੇਢਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਚਣ੍ਡਂ ਮੁਣ੍ਡਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਕ੍ਰਮਤਃ ਪ੍ਰੈषਯਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਤੇ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਬਹੁਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਡ, ਮੁੰਡ ਅਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੈਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ ਸੀ, ਤੁਰ ਪਏ।
ਦੇਵੀਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮਾਰਬ੍ਧਯਤ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਭਵਨ੍ਬਲਾਤ੍ । ਤਾਨਾਪਤਤ ਏਵਾਸੌ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਸ਼ੂਲਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਵੇਗੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ । ਸਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਹਤਾਞ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਰਛਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਦਾਨਵ ਮਾਲਕ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਸਮਾਜਗ੍ਮਤੁਰੋਜਸਾ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹੋਤ੍ਕਟਮ੍
ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਏ; ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਇਕ ਦਹਿਸ਼ਤ ਭਰਿਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਸ਼ਗੌ ਜਾਤੌ ਨਿਹਤੌ ਚ ਤਯਾਸੁਰੌ । ਇਤਿ ਦੈਤ੍ਯਵਰਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੈਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੀ ਪਰਾ । ਏਵਂ ਤੇ ਵਰ੍ਣਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋऽਤਿਰਮ੍ਯਕਃ
ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵਾਕ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਨੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਰਾਜਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕਾਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਪਰਾ ਪਰੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਕਾਲੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ, ਪਰਮ ਮਾਲਕਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਲਨਂ ਚੈਵ ਸਂਹਾਰਂ ਸੈਵ ਦੇਵੀ ਦਧਾਤਿ ਹਿ । ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ ਦੇਵੇਸ਼ੀਂ ਜਗਨ੍ਮੋਹਨਿਵਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹੀ ਮਾਤਾ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੀ ਸਰਨ ਲੈ।
ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਪੂਜ੍ਯਤਮਾਂ ਸਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਰਾਜਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਮਾਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਨਯੋਗ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ; ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ।
ਦੇਵੀਂ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਯਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤਨ੍ਮਨਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਰਨ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮृਣ੍ਮਯੀਂ ਚ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪੂਜਨਾਨ੍ਤੇ ਬਲਿਂ ਤਸ੍ਯੈ ਨਿਜਗਾਤ੍ਰਾਸृਜਂ ਦਦਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ; ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰਕ ਰਕਤ ਬਲੀ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਃ ਕृਪਾਵਤੀ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਪੁਰਤੋ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹੀਤਿ ਭਾषਿਣੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ: 'ਵਰ ਮੰਗ।'
ਸ ਰਾਜਾ ਨਿਜਮੋਹਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਨਂ ਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਚੈਵ ਯਾਚਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਭ੍ਰਮ ਦਾ ਨਾਸ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਰਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਮੰਗਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੈ ਮੋਹਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਭਵੇ ਤਵ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਰਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ, ਭ੍ਰਮ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ — ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪਾਲ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਭਾਨੋਰ੍ਜਨ੍ਮ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਭਵਿਤਾ ਭਵਾਨ੍
ਹੁਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ: ਭਾਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਵਰਨੀ ਬਣੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਤਿਤ੍ਵਂ ਬਹੁਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸਨ੍ਤਤਿਂ ਬਹੁਲਾਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਮਦ੍ਵਰਾਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮਨੂ ਦਾ ਪਦ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਮਿਲੇਗੀ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਦੇਵੀ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਦਾ । ਸੋऽਪਿ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਜਾਤੋ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਧਿਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਮਨਵੰਤਰ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ।