ਤਾਂ ਸਮਾਨਯ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੌਖ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਾਦृਸ਼ੀ ਨਾਸੁਰੀ ਨਾਰੀ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨ ਦਾਨਵੀ
'ਉਸ ਸੁੰਦਰ-ਅੰਗ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ; ਐਸਾ ਰੂਪ ਨਾ ਕਿਸੇ ਅਸੁਰ ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਦਾਨਵ ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਨ ਮਾਨਵੀ ਨਾਪਿ ਦੇਵੀ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਮਨੋਹਰਾ । ਏਵਂ ਭृਤ੍ਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ
'ਨਾ ਮਨੁੱਖੀ, ਨਾ ਦੇਵੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ ਮੋਹਣੀ ਨਹੀਂ।' ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਪਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਦੂਤਂ ਸਮ੍ਮੇषਯਾਮਾਸ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਨਾਮ ਦਾਨਵਮ੍ । ਸ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਵਿਧਮਾਦਰਾਤ੍
ਇੱਕ ਦਾਨਵ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮ ਦਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੇਵ੍ਯੈ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਚਃ । ਦੇਵਿ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਸੁਰੋ ਨਾਮ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੀ: 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਹੈ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਪਤੀ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਤ੍ਨਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਮਾਨ੍ਯੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਰਤ੍ਨਭੋਕ੍ਤਾਹਮਵ੍ਯਯਃ
'ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਣਯੋਗ ਭੋਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਸੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਅਟੱਲ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਰਤ੍ਨਭੂਤਾਸਿ ਭਜ ਮਾਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ । ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰੇषੁ ਚ
'ਤੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਰਤਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰਤਨ ਹਨ,'
ਤਾਨਿ ਮਯ੍ਯੇਵ ਸੁਭਗੇ ਭਜ ਮਾਂ ਕਾਮਜੈ ਰਸੈਃ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਸਿ ਹੇ ਦੂਤ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਪ੍ਰਿਯਙ੍ਕਰਮ੍
'ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਛਾ-ਸੁਖ ਮਾਣ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਦੈਤ-ਰਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਯਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਾ ਸਾਪ੍ਯਨृਤਾ ਕਥਮ੍ । ਭਵੇਤ੍ਤਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਦੂਤ ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮਯਾ ਕृਤਾ
'ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੁਣ, ਹੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।'
ਯੋ ਮੇ ਦਰ੍ਪਂ ਵਿਧੁਨੁਤੇ ਯੋ ਮੇ ਬਲਮਪੋਹਤਿ । ਯੋ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਭੂਯਾਤ੍ਸ ਏਵ ਮਮ ਭੋਗਭਾਕ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਵੇ — ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਬਣੇਗਾ।
ਤਤ ਏਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਸਤ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਪਾਣਿਂ ਤਰਸਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਿਮਤ੍ਰ ਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮੇਰੀ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਸੱਚ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇ — ਇਸ ਵਿਚ ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਦੂਤ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚਾਦृਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚਾਪਿ ਮੇ ਸਤ੍ਯਾਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੂਤ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦੇ: ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵਾਅਦਾ ਸੱਚ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਦਾਨਵਃ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਯ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਾਦਿਤਃ
ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਿਯਂ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਕੋਪਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਦਨੁਜਾਧਿਪਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਨਾਪਸੰਦ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ੁੰਭ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਨਾਮਾਨਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਆਦਿਦੇਸ਼ ਸ਼ृਣੁ ਵਚੋ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਮ ਚਾਦृਤਃ
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਧੂਮਰਾਖਸ਼, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮੰਨ।'
ਤਾਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇषੁ ਹਤ੍ਵਾਪ੍ਯਾਨੀਯਤਾਂ ਮਮ । ਸਮੀਪਮਵਿਲਮ੍ਬੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮੇ ਪੁਰਃ
ਉਹ ਮੰਦ-ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਏ ਤਾਂ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਘਸੀਟ ਕੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉ; ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਦੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੁਰ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । षष੍ਟ੍ਯਾਸੁਰਾਣਾਂ ਸਹਿਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੁਹਿਨਾਚਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਵਿਧਮੇਵ ਸਃ । ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਜਗਾਦਾਸ਼ੁ ਭਜ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਭਾਗਨ, ਜਲਦੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।'
ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਨਵਾਪ੍ਨੁਹਿ । ਨੋਚੇਤ੍ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨੇष੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰਿਣਾ । ਉਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯ ਯਦ੍ ਬ੍ਰੂषੇ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਮਹਾਬਲ
ਦੈਤ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਉਸ 'ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਮਹਾਬਲੀ।'
ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਸੁਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਤਦ੍ਵਦ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਪੋऽਧਾਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
'ਸ਼ੁੰਭ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ; ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਹੁਙ੍ਕਾਰੇਣ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਾਹਨੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਗ੍ਨਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਕ ਹੂੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ਾਭਜਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍ । ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਡ੍ ਵਿਭੁਃ
ਫੌਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਈ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚੁਕੋਪ ਚ ਮਹਾਕੋਪਾਦ੍ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਃ । ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਟੇਢਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਚਣ੍ਡਂ ਮੁਣ੍ਡਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਕ੍ਰਮਤਃ ਪ੍ਰੈषਯਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਤੇ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਬਹੁਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਡ, ਮੁੰਡ ਅਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੈਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ ਸੀ, ਤੁਰ ਪਏ।
ਦੇਵੀਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮਾਰਬ੍ਧਯਤ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਭਵਨ੍ਬਲਾਤ੍ । ਤਾਨਾਪਤਤ ਏਵਾਸੌ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਸ਼ੂਲਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਵੇਗੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ । ਸਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਹਤਾਞ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਰਛਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਦਾਨਵ ਮਾਲਕ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਸਮਾਜਗ੍ਮਤੁਰੋਜਸਾ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹੋਤ੍ਕਟਮ੍
ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਏ; ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਇਕ ਦਹਿਸ਼ਤ ਭਰਿਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਸ਼ਗੌ ਜਾਤੌ ਨਿਹਤੌ ਚ ਤਯਾਸੁਰੌ । ਇਤਿ ਦੈਤ੍ਯਵਰਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੈਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੀ ਪਰਾ । ਏਵਂ ਤੇ ਵਰ੍ਣਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋऽਤਿਰਮ੍ਯਕਃ
ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵਾਕ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਨੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਰਾਜਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕਾਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਪਰਾ ਪਰੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਕਾਲੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ, ਪਰਮ ਮਾਲਕਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।