ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਗਿਰਿਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰੂਤ ਸ੍ਤਵਨਕਾਰਣਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਯਸ੍ਯਾਃ ਕੋਸ਼ਰੂਪਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?' ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਸ਼ ਤੋਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਸਾ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਹਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ੍ਤਵੇਨੋਤ੍ਤਮਰੂਪਿਣੀ
ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।'
ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸਂਵਵ੍ਰਿਰੇ ਵਰਮ੍ । ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਾਮਾਵਰੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਕ ਵਰ ਮੰਗੋ,' ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: 'ਇੱਕ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਹੈ।'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਜਸਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਤਦ੍ਵਧਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਦਾਨਵ-ਪਤੀ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰੋ।
ਬਾਧਤੇ ਸਤਤਂ ਦੇਵਿ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਿਜੌਜਸਾ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯੇ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਸ੍ਤਿष੍ਠਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਕਣ੍ਟਕਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਿ ਵਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੀ ਦੇਵਾਨ੍ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਦਯਾਮਯੀ
'ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ-ਮੁਕਤ ਰਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਦ੍ਯੋ ਮਿषਤਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ਰਿਗੁਹਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ; ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਪਸ਼੍ਯਤਃਸ੍ਮ ਭृਤ੍ਯੌ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਯੋਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਦੇਵੀਂ ਲੋਕਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਸ਼ੁੰਭ-ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਨੌਕਰ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਕਥਯਾਮਾਸਤੂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਭृਤ੍ਯੌ ਤੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਕੌ । ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਤ੍ਨਭੋਗਾਰ੍ਹ ਮਾਨਦ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੌਕਰ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸਰਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ਯੋਗ, ਇਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ,'
ਅਪੂਰ੍ਵਾ ਕਾਮਿਨੀ ਦृष੍ਟਾ ਚਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਰਿਪੁਮਰ੍ਦਨ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਭੋਗਯੋਗ੍ਯਤ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਤਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
'ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜੋਕੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਦੇਖੀ ਹੈ; ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਤਾਂ ਸਮਾਨਯ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੌਖ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਾਦृਸ਼ੀ ਨਾਸੁਰੀ ਨਾਰੀ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨ ਦਾਨਵੀ
'ਉਸ ਸੁੰਦਰ-ਅੰਗ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ; ਐਸਾ ਰੂਪ ਨਾ ਕਿਸੇ ਅਸੁਰ ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਦਾਨਵ ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਨ ਮਾਨਵੀ ਨਾਪਿ ਦੇਵੀ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਮਨੋਹਰਾ । ਏਵਂ ਭृਤ੍ਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ
'ਨਾ ਮਨੁੱਖੀ, ਨਾ ਦੇਵੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ ਮੋਹਣੀ ਨਹੀਂ।' ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਪਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਦੂਤਂ ਸਮ੍ਮੇषਯਾਮਾਸ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਨਾਮ ਦਾਨਵਮ੍ । ਸ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਵਿਧਮਾਦਰਾਤ੍
ਇੱਕ ਦਾਨਵ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮ ਦਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੇਵ੍ਯੈ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਚਃ । ਦੇਵਿ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਸੁਰੋ ਨਾਮ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੀ: 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਹੈ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਪਤੀ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਤ੍ਨਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਮਾਨ੍ਯੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਰਤ੍ਨਭੋਕ੍ਤਾਹਮਵ੍ਯਯਃ
'ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਣਯੋਗ ਭੋਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਸੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਅਟੱਲ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਰਤ੍ਨਭੂਤਾਸਿ ਭਜ ਮਾਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ । ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰੇषੁ ਚ
'ਤੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਰਤਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰਤਨ ਹਨ,'
ਤਾਨਿ ਮਯ੍ਯੇਵ ਸੁਭਗੇ ਭਜ ਮਾਂ ਕਾਮਜੈ ਰਸੈਃ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਸਿ ਹੇ ਦੂਤ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਪ੍ਰਿਯਙ੍ਕਰਮ੍
'ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਛਾ-ਸੁਖ ਮਾਣ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਦੈਤ-ਰਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਯਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਾ ਸਾਪ੍ਯਨृਤਾ ਕਥਮ੍ । ਭਵੇਤ੍ਤਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਦੂਤ ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮਯਾ ਕृਤਾ
'ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੁਣ, ਹੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।'
ਯੋ ਮੇ ਦਰ੍ਪਂ ਵਿਧੁਨੁਤੇ ਯੋ ਮੇ ਬਲਮਪੋਹਤਿ । ਯੋ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਭੂਯਾਤ੍ਸ ਏਵ ਮਮ ਭੋਗਭਾਕ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਵੇ — ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਬਣੇਗਾ।
ਤਤ ਏਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਸਤ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਪਾਣਿਂ ਤਰਸਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਿਮਤ੍ਰ ਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮੇਰੀ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਸੱਚ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇ — ਇਸ ਵਿਚ ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਦੂਤ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚਾਦृਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚਾਪਿ ਮੇ ਸਤ੍ਯਾਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੂਤ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦੇ: ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵਾਅਦਾ ਸੱਚ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਦਾਨਵਃ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਯ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਾਦਿਤਃ
ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਿਯਂ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਕੋਪਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਦਨੁਜਾਧਿਪਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਨਾਪਸੰਦ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ੁੰਭ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਨਾਮਾਨਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਆਦਿਦੇਸ਼ ਸ਼ृਣੁ ਵਚੋ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਮ ਚਾਦृਤਃ
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਧੂਮਰਾਖਸ਼, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮੰਨ।'
ਤਾਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇषੁ ਹਤ੍ਵਾਪ੍ਯਾਨੀਯਤਾਂ ਮਮ । ਸਮੀਪਮਵਿਲਮ੍ਬੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮੇ ਪੁਰਃ
ਉਹ ਮੰਦ-ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਏ ਤਾਂ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਘਸੀਟ ਕੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉ; ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਦੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੁਰ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । षष੍ਟ੍ਯਾਸੁਰਾਣਾਂ ਸਹਿਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੁਹਿਨਾਚਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਵਿਧਮੇਵ ਸਃ । ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਜਗਾਦਾਸ਼ੁ ਭਜ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਭਾਗਨ, ਜਲਦੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।'
ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਨਵਾਪ੍ਨੁਹਿ । ਨੋਚੇਤ੍ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨੇष੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰਿਣਾ । ਉਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯ ਯਦ੍ ਬ੍ਰੂषੇ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਮਹਾਬਲ
ਦੈਤ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਉਸ 'ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਮਹਾਬਲੀ।'
ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਸੁਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਤਦ੍ਵਦ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਪੋऽਧਾਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
'ਸ਼ੁੰਭ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ; ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।