ਪਾਸ਼ੇਨ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸੁਦृਢਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗੇਨ ਤਚ੍ਛਿਰਃ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮਹਿषਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਫਾਹਾ ਪਾ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਾਹਾਕृਤਂ ਤਤਃ ਸ਼ੇषਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭਗ੍ਨਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਮੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨੀ । ਰਾਜਞ੍ਛृਣੁ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਯਥਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਬਣੀ। ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਏਕਦਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਾਮਾਸੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਦਬਲੋਤ੍ਕਟਃ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਜੋ ਮਦ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੀ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸਮ੍ਪੀਡਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰਿਯੋ ਨृਪ । ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਥਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰਾਦਰਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਰਾਜਾ। ਫਿਰ, ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਆਰਧਿਕ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਜਯ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨਕੋਵਿਦੇ । ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਕਰੂਪੇ ਤ੍ਵਮਜਰਾਮਰਣੇऽਨਘੇ
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਅਜਰ, ਅਮਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈਂ।'
ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਭਕ੍ਤਿਸੁਲਭੇ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੇ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਙ੍ਕਰਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਵਰੂਪੇऽਨਨ੍ਤਵਿਕ੍ਰਮੇ
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਕਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ।'
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਕਰੇ ਨਾਸ਼ਕਾਰਿਕੇ ਕਾਨ੍ਤਿਦਾਯਿਨਿ । ਮਹਾਤਾਣ੍ਡਵਸੁਪ੍ਰੀਤੇ ਮੋਦਦਾਯਿਨਿ ਮਾਧਵਿ
'ਤੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਚਮਕ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਮਾਧਵੀ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।'
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼ੁਮ੍ਭਸਮ੍ਭੂਤਭਯਾਪਾਰਾਮ੍ਬੁਵਾਰਿਧੇ
'ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਦਇਆ ਦੀ ਖਜਾਨਾ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈਂ।'
ਉਦ੍ਧਰਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਿਕੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍ । ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੁਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਧਰਾਪਤੇ
'ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਸਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਗਿਰਿਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰੂਤ ਸ੍ਤਵਨਕਾਰਣਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਯਸ੍ਯਾਃ ਕੋਸ਼ਰੂਪਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?' ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਸ਼ ਤੋਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਸਾ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਹਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ੍ਤਵੇਨੋਤ੍ਤਮਰੂਪਿਣੀ
ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।'
ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸਂਵਵ੍ਰਿਰੇ ਵਰਮ੍ । ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਾਮਾਵਰੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਕ ਵਰ ਮੰਗੋ,' ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: 'ਇੱਕ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਹੈ।'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਜਸਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਤਦ੍ਵਧਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਦਾਨਵ-ਪਤੀ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰੋ।
ਬਾਧਤੇ ਸਤਤਂ ਦੇਵਿ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਿਜੌਜਸਾ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯੇ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਸ੍ਤਿष੍ਠਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਕਣ੍ਟਕਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਿ ਵਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੀ ਦੇਵਾਨ੍ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਦਯਾਮਯੀ
'ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ-ਮੁਕਤ ਰਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਦ੍ਯੋ ਮਿषਤਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ਰਿਗੁਹਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ; ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਪਸ਼੍ਯਤਃਸ੍ਮ ਭृਤ੍ਯੌ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਯੋਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਦੇਵੀਂ ਲੋਕਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਸ਼ੁੰਭ-ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਨੌਕਰ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਕਥਯਾਮਾਸਤੂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਭृਤ੍ਯੌ ਤੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਕੌ । ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਤ੍ਨਭੋਗਾਰ੍ਹ ਮਾਨਦ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੌਕਰ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸਰਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ਯੋਗ, ਇਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ,'
ਅਪੂਰ੍ਵਾ ਕਾਮਿਨੀ ਦृष੍ਟਾ ਚਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਰਿਪੁਮਰ੍ਦਨ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਭੋਗਯੋਗ੍ਯਤ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਤਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
'ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜੋਕੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਦੇਖੀ ਹੈ; ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਤਾਂ ਸਮਾਨਯ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੌਖ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਾਦृਸ਼ੀ ਨਾਸੁਰੀ ਨਾਰੀ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨ ਦਾਨਵੀ
'ਉਸ ਸੁੰਦਰ-ਅੰਗ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ; ਐਸਾ ਰੂਪ ਨਾ ਕਿਸੇ ਅਸੁਰ ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਦਾਨਵ ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਨ ਮਾਨਵੀ ਨਾਪਿ ਦੇਵੀ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਮਨੋਹਰਾ । ਏਵਂ ਭृਤ੍ਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ
'ਨਾ ਮਨੁੱਖੀ, ਨਾ ਦੇਵੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ ਮੋਹਣੀ ਨਹੀਂ।' ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਪਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਦੂਤਂ ਸਮ੍ਮੇषਯਾਮਾਸ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਨਾਮ ਦਾਨਵਮ੍ । ਸ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਵਿਧਮਾਦਰਾਤ੍
ਇੱਕ ਦਾਨਵ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮ ਦਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੇਵ੍ਯੈ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਚਃ । ਦੇਵਿ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਸੁਰੋ ਨਾਮ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੀ: 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਹੈ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਪਤੀ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਤ੍ਨਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਮਾਨ੍ਯੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਰਤ੍ਨਭੋਕ੍ਤਾਹਮਵ੍ਯਯਃ
'ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਣਯੋਗ ਭੋਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਸੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਅਟੱਲ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਰਤ੍ਨਭੂਤਾਸਿ ਭਜ ਮਾਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ । ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰੇषੁ ਚ
'ਤੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਰਤਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰਤਨ ਹਨ,'
ਤਾਨਿ ਮਯ੍ਯੇਵ ਸੁਭਗੇ ਭਜ ਮਾਂ ਕਾਮਜੈ ਰਸੈਃ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਸਿ ਹੇ ਦੂਤ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਪ੍ਰਿਯਙ੍ਕਰਮ੍
'ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਛਾ-ਸੁਖ ਮਾਣ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਦੈਤ-ਰਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਯਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਾ ਸਾਪ੍ਯਨृਤਾ ਕਥਮ੍ । ਭਵੇਤ੍ਤਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਦੂਤ ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮਯਾ ਕृਤਾ
'ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੁਣ, ਹੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।'
ਯੋ ਮੇ ਦਰ੍ਪਂ ਵਿਧੁਨੁਤੇ ਯੋ ਮੇ ਬਲਮਪੋਹਤਿ । ਯੋ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਭੂਯਾਤ੍ਸ ਏਵ ਮਮ ਭੋਗਭਾਕ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਵੇ — ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਬਣੇਗਾ।
ਤਤ ਏਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਸਤ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਪਾਣਿਂ ਤਰਸਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਿਮਤ੍ਰ ਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮੇਰੀ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਸੱਚ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇ — ਇਸ ਵਿਚ ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ?