ਇਤਿ ਸੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੈਮਿषੀਯਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ । ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਸੂਤਂ ਪੌਰਾਣਿਕੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਤ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਤਪਸੀ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸੂਤ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਥਾਵਾਚਕ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਹृਦਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੀਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਾਰ੍ਚਕਾਃ । ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਨਃ ਸੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਸਂਸਾਰਵਾਰਿਧੇਸ੍ਤਾਤ ਪ੍ਲਵੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
ਉਹ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦੇ: 'ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੀ ਨੌਕ ਹੋ।'
ਇਤਿ ਸ ਮੁਨਿਵਰਾਣਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸਕਲਨਿਗਮਗੁਹ੍ਯਂ ਦੌਰ੍ਗਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਨਤਮਥ ਮੁਨਿਸਙ੍ਘਂ ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾऽऽਸ਼ਿषਾਮ੍ਬਾ- ਚਰਣਕਮਲਭृਙ੍ਗੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਥ ਸੂਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ, ਸੁਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।