ਪ੍ਰਤਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਪਠੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਏਕੈਕਮਸ੍ਯ ਚਾਧ੍ਯਾਯਂ ਸ ਨਰੋ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਹਰ ਅਧਿਆਇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕੁਨਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਚੈਵ ਹਿ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਕਾਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਕਥਿਤੋऽਸ੍ਤਿ ਮਯਾ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਨਵਰਾਤ੍ਰੇ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਰਦੀਯੇऽਤਿਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਤਸ੍ਯਾਮ੍ਬਿਕਾ ਤੁ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਦਦਾਤੀਚ੍ਛਾਧਿਕਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਨਵਰਾਤਰੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਨਚਾਹੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੈਵੈਸ਼੍ਚ ਰਮੋਮਾ ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਸਦਾ । ਸੌਰੈਸ਼੍ਚ ਗਾਣਪਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੇष੍ਟਸ਼ਕ੍ਤੇਸ਼੍ਚ ਤੁष੍ਟਯੇ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਉਮਾ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸੂਰਜ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਵਰਾਤ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯੇ । ਵੈਦਿਕੈਰ੍ਨਿਜਗਾਯਤ੍ਰੀਪ੍ਰੀਤਯੇ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ੋ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਚਾਰਾਂ ਨਵਰਾਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਰੋਧੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ । ਉਪਾਸਨਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਤ ਉਪਾਸਨਾ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛਕ੍ਤੇਰੇਵ ਤੋषਾਰ੍ਥਂ ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਸਦਾ ਦ੍ਵਿਜੈਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਨ ਪਠੇਦੇਤਤ੍ਕਦਾਪਿ ਚ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਦੁਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪੜ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਔਰਤ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਨਾ ਪੜ੍ਹੇ।
ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵੇਤਿ ਚ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਾਰਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਦੁਜਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਸਲ ਸਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵੇਦਸਾਰਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਵੇਦਪਾਠਸਮਂ ਪਾਠੇ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਚ ਤਥੈਵ ਹਿ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਿਆਂ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੈਦ ਪਾਠ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਾਂ ਤਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਾਮ੍ । ਨਮਾਮਿ ਹ੍ਰੀਂਮਯੀਂ ਦੇਵੀਂ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਰੀਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਬੁੱਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੈਮਿषੀਯਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ । ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਸੂਤਂ ਪੌਰਾਣਿਕੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਤ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਤਪਸੀ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸੂਤ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਥਾਵਾਚਕ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਹृਦਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੀਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਾਰ੍ਚਕਾਃ । ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਨਃ ਸੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਸਂਸਾਰਵਾਰਿਧੇਸ੍ਤਾਤ ਪ੍ਲਵੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
ਉਹ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦੇ: 'ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੀ ਨੌਕ ਹੋ।'
ਇਤਿ ਸ ਮੁਨਿਵਰਾਣਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸਕਲਨਿਗਮਗੁਹ੍ਯਂ ਦੌਰ੍ਗਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਨਤਮਥ ਮੁਨਿਸਙ੍ਘਂ ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾऽऽਸ਼ਿषਾਮ੍ਬਾ- ਚਰਣਕਮਲਭृਙ੍ਗੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਥ ਸੂਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ, ਸੁਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।