ਪਾਠੇ ਵੇਦਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨਮੇਜਯ । ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਦੇਵ ਵਿਬੁਧੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਜਨਮੇਜਯ, ਇਸ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਵਰ੍ਯਂ ਤਂ ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਰਾਟ੍ ਤਤਃ । ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਧੌਮ੍ਯਾਦਿਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਧੌਮਿਆ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਰਾਜਾ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਧਰਣੀਂ ਤਤਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਚੈਵ ਪਠਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ਤਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਦਾ ਪਾਠ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਮਹਾਪੁਰਾਣ-ਸ਼੍ਰਵਣਫਲਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਅਰ੍ਧਸ਼੍ਲੋਕਾਤ੍ਮਕਂ ਯਤ੍ਤੁ ਦੇਵੀਵਕ੍ਤ੍ਰਾਬ੍ਜਨਿਰ੍ਗਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਂ ਨਾਮ ਵੇਦਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਬੋਧਕਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਦਿष੍ਟਂ ਵਿष੍ਣੁਵੇ ਯਦ੍ਵਟਪਤ੍ਰਨਿਵਾਸਿਨੇ । ਸ਼ਤਕੋਟਿਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਇਆ।
ਤਤ੍ਸਾਰਮੇਕਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਸ਼ੁਕਹੇਤਵੇ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਕਨ੍ਧਸਂਯੁਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ, ਇਸ ਦਾ ਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਕਾ ਲਈ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ।
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਗ੍ਰਥਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਲੋਕੇ ਤਦ੍ਬਹੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਸ੍ਤਿ ਹਿ
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਨਾਮਕ ਪੁਰਾਣਾ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਵੀ, ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਨਾਨੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪਦੇ ਪਦੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਕੋਈ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ, ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ; ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਿਕਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਭਰਣਾਦਿਭਿਃ । ਵ੍ਯਾਸਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਨ੍ਮੁਖਾਤ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਸਮੁਪੋषਿਤਃ
ਪੁਰਾਣਿਕ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਪਾਠ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਨਿਜਹਸ੍ਤੇਨ ਲੇਖਕੇਨਾਥਵਾ ਮੁਨੇ । ਪ੍ਰੌष੍ਠਪਦ੍ਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਹੇਮਸਿਂਹਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਾਂ ਲੇਖਕ ਰਾਹੀਂ ਲਿਖ ਕੇ, ਭਾਦੋਂ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘ ਸਮੇਤ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੌਰਾਣਿਕਾਯਾਥ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਸਾਲਙ੍ਕृਤਾਂ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਚ ਕਪਿਲਾਂ ਹੇਮਮਾਲਿਨੀਮ੍
ਪੁਰਾਣਿਕ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸਮੇਤ, ਕਪਿਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੋਜਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਨ੍ਤੇऽਪ੍ਯਧ੍ਯਾਯਪਰਿਸਮ੍ਮਿਤਾਨ੍ । ਸੁਵਾਸਿਨੀਸ੍ਤਾਵਤੀਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰੀਰ੍ਬਟੁਕੈਃ ਸਹ
ਜਿੰਨੇ ਅਧਿਆਇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਸੁਵਾਸਿਨੀਆਂ, ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੀਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਾਨ੍ਵਸਨਾਭਰਣਾਦਿਭਿਃ । ਪਾਯਸਾਨ੍ਨਵਰੇਣਾਪਿ ਗਨ੍ਧਸ੍ਰਕ੍ਕੁਸੁਮਾਦਿਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਚੰਗਾ ਪਾਯਸ ਤੇ ਭੋਜਨ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਦਾਨੇਨੈਤੇਨ ਭੂਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖੀ ਭੂਤ੍ਵਾਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵੀਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਪਰਮ੍ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਦਾਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦਸ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਤੇ ਵੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਦੁਰਲਭ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਧਨਾਰ੍ਥੀ ਧਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਣ੍ਡਿਤਭੂਤਲਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਸਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਵਾ ਕਾਕਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਵਾ ਮृਤਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਯਾਙ੍ਗਨਾ । ਸ਼੍ਰਵਣਾਦਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦੋषਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਗਏ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਗੇਹੇ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਚੈਤਤ੍ਪੂਜਿਤਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਨ ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਮਾ ਚੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਲੱਖਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀਆਂ।
ਨੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵੇਤਾਲਡਾਕਿਨੀਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਦਯਃ । ਜ੍ਵਰਿਤਂ ਤੁ ਨਰਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਠੇਦੇਤਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਥੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਡਾਕਣਾਂ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਆਦਿਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇਹ ਪਾਠ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ,
ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਨਾਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜ੍ਵਰੋ ਦਾਹਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼ਤਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਠਨਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਰੋਗੋ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਤਾਂ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਬੁਖਾਰ ਤੇ ਸੜਨ ਵਾਲੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਪਾਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਯਾ ਰੋਗ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਪਠੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਏਕੈਕਮਸ੍ਯ ਚਾਧ੍ਯਾਯਂ ਸ ਨਰੋ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਹਰ ਅਧਿਆਇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕੁਨਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਚੈਵ ਹਿ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਕਾਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਕਥਿਤੋऽਸ੍ਤਿ ਮਯਾ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਨਵਰਾਤ੍ਰੇ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਰਦੀਯੇऽਤਿਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਤਸ੍ਯਾਮ੍ਬਿਕਾ ਤੁ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਦਦਾਤੀਚ੍ਛਾਧਿਕਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਨਵਰਾਤਰੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਨਚਾਹੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੈਵੈਸ਼੍ਚ ਰਮੋਮਾ ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਸਦਾ । ਸੌਰੈਸ਼੍ਚ ਗਾਣਪਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੇष੍ਟਸ਼ਕ੍ਤੇਸ਼੍ਚ ਤੁष੍ਟਯੇ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਉਮਾ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸੂਰਜ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਵਰਾਤ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯੇ । ਵੈਦਿਕੈਰ੍ਨਿਜਗਾਯਤ੍ਰੀਪ੍ਰੀਤਯੇ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ੋ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਚਾਰਾਂ ਨਵਰਾਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਰੋਧੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ । ਉਪਾਸਨਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਤ ਉਪਾਸਨਾ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛਕ੍ਤੇਰੇਵ ਤੋषਾਰ੍ਥਂ ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਸਦਾ ਦ੍ਵਿਜੈਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਨ ਪਠੇਦੇਤਤ੍ਕਦਾਪਿ ਚ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਦੁਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪੜ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਔਰਤ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਨਾ ਪੜ੍ਹੇ।
ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵੇਤਿ ਚ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਾਰਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਦੁਜਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਸਲ ਸਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵੇਦਸਾਰਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਵੇਦਪਾਠਸਮਂ ਪਾਠੇ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਚ ਤਥੈਵ ਹਿ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਿਆਂ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੈਦ ਪਾਠ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਾਂ ਤਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਾਮ੍ । ਨਮਾਮਿ ਹ੍ਰੀਂਮਯੀਂ ਦੇਵੀਂ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਰੀਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਬੁੱਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।