ਅਮ੍ਬਾਮਖਫਲੇਨਾਪਿ ਪਿਤਾ ਤੇ ਸੁਗਤਿਂ ਗਤਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸਿ ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਤਵ
"ਅੰਬਾ-ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਨਰਕਾਦੁਦ੍ਧृਤਸ੍ਤਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਕੁਲਭੂषਣ । ਦੇਵਲੋਕੇ ਸ੍ਫੀਤਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਵਾਦ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਭਵਤ੍
"ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਹੇ ਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ; ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।"
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੋਕ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਿਤਾਨ੍ਤਰਃ । ਪਪਾਤ ਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਯੋਰ੍ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਵਾਨੁਗ੍ਰਹਤੋ ਦੇਵ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਹਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਕਿਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਦृਤੇ ਤਵ
"ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਿਵਾਏ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ?"
ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਃ ਸਦੈਵਾਹਮੇਵਮੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨੇ । ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪ੍ਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ
"ਮੁਨੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਇਉਂ ਹੀ ਅਨੁਗ੍ਰਹਿਤ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।" ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਾਦਰਾਯਣਃ । ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਜ ਦੇਵੀਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਬਾਦਰਾਯਣ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਕਹੇ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।"
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਚੈਵ ਪਠ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਅਮ੍ਬਾਮਖਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰੁ ਨਿਤ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
"ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ, ਤੇ ਅੰਬਾ-ਯਜਨ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿੱਤ ਕਰ।"
ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਭਵਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਹਰਿਰੁਦ੍ਰਮੁਖਾਨਿ ਚ
"ਇਸ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਹਰਿ ਤੇ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ।"
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਸਾਰਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਵੇਦਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਦੇ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੇਵੈषਾ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯਤੇ । ਸਮਂ ਤੇਨ ਪੁਰਾਣਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਥਮਨ੍ਯਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਇਹੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਾਠੇ ਵੇਦਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨਮੇਜਯ । ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਦੇਵ ਵਿਬੁਧੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਜਨਮੇਜਯ, ਇਸ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਵਰ੍ਯਂ ਤਂ ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਰਾਟ੍ ਤਤਃ । ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਧੌਮ੍ਯਾਦਿਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਧੌਮਿਆ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਰਾਜਾ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਧਰਣੀਂ ਤਤਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਚੈਵ ਪਠਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ਤਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਦਾ ਪਾਠ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਮਹਾਪੁਰਾਣ-ਸ਼੍ਰਵਣਫਲਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਅਰ੍ਧਸ਼੍ਲੋਕਾਤ੍ਮਕਂ ਯਤ੍ਤੁ ਦੇਵੀਵਕ੍ਤ੍ਰਾਬ੍ਜਨਿਰ੍ਗਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਂ ਨਾਮ ਵੇਦਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਬੋਧਕਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਦਿष੍ਟਂ ਵਿष੍ਣੁਵੇ ਯਦ੍ਵਟਪਤ੍ਰਨਿਵਾਸਿਨੇ । ਸ਼ਤਕੋਟਿਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਇਆ।
ਤਤ੍ਸਾਰਮੇਕਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਸ਼ੁਕਹੇਤਵੇ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਕਨ੍ਧਸਂਯੁਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ, ਇਸ ਦਾ ਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਕਾ ਲਈ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ।
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਗ੍ਰਥਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਲੋਕੇ ਤਦ੍ਬਹੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਸ੍ਤਿ ਹਿ
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਨਾਮਕ ਪੁਰਾਣਾ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਵੀ, ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਨਾਨੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪਦੇ ਪਦੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਕੋਈ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ, ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ; ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਿਕਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਭਰਣਾਦਿਭਿਃ । ਵ੍ਯਾਸਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਨ੍ਮੁਖਾਤ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਸਮੁਪੋषਿਤਃ
ਪੁਰਾਣਿਕ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਪਾਠ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਨਿਜਹਸ੍ਤੇਨ ਲੇਖਕੇਨਾਥਵਾ ਮੁਨੇ । ਪ੍ਰੌष੍ਠਪਦ੍ਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਹੇਮਸਿਂਹਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਾਂ ਲੇਖਕ ਰਾਹੀਂ ਲਿਖ ਕੇ, ਭਾਦੋਂ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘ ਸਮੇਤ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੌਰਾਣਿਕਾਯਾਥ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਸਾਲਙ੍ਕृਤਾਂ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਚ ਕਪਿਲਾਂ ਹੇਮਮਾਲਿਨੀਮ੍
ਪੁਰਾਣਿਕ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸਮੇਤ, ਕਪਿਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੋਜਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਨ੍ਤੇऽਪ੍ਯਧ੍ਯਾਯਪਰਿਸਮ੍ਮਿਤਾਨ੍ । ਸੁਵਾਸਿਨੀਸ੍ਤਾਵਤੀਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰੀਰ੍ਬਟੁਕੈਃ ਸਹ
ਜਿੰਨੇ ਅਧਿਆਇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਸੁਵਾਸਿਨੀਆਂ, ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੀਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਾਨ੍ਵਸਨਾਭਰਣਾਦਿਭਿਃ । ਪਾਯਸਾਨ੍ਨਵਰੇਣਾਪਿ ਗਨ੍ਧਸ੍ਰਕ੍ਕੁਸੁਮਾਦਿਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਚੰਗਾ ਪਾਯਸ ਤੇ ਭੋਜਨ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਦਾਨੇਨੈਤੇਨ ਭੂਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖੀ ਭੂਤ੍ਵਾਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵੀਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਪਰਮ੍ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਦਾਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦਸ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਤੇ ਵੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਦੁਰਲਭ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਧਨਾਰ੍ਥੀ ਧਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਣ੍ਡਿਤਭੂਤਲਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਸਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਵਾ ਕਾਕਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਵਾ ਮृਤਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਯਾਙ੍ਗਨਾ । ਸ਼੍ਰਵਣਾਦਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦੋषਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਗਏ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਗੇਹੇ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਚੈਤਤ੍ਪੂਜਿਤਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਨ ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਮਾ ਚੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਲੱਖਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀਆਂ।
ਨੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵੇਤਾਲਡਾਕਿਨੀਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਦਯਃ । ਜ੍ਵਰਿਤਂ ਤੁ ਨਰਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਠੇਦੇਤਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਥੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਡਾਕਣਾਂ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਆਦਿਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇਹ ਪਾਠ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ,
ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਨਾਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜ੍ਵਰੋ ਦਾਹਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼ਤਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਠਨਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਰੋਗੋ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਤਾਂ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਬੁਖਾਰ ਤੇ ਸੜਨ ਵਾਲੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਪਾਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਯਾ ਰੋਗ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।