ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਗ੍ਰੇऽਮ੍ਬਿਕਾਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਪਰਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸਾਪ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨ੍ਸੁਵਾਸਿਨੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਨਿਰਲੋਭ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੜ੍ਹਵਾਇਆ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਸੁਵਾਸਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਕੁਮਾਰੀਰ੍ਵਟੁਕਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਦੀਨਾਨਾਥਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਦ੍ਰਵ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨੈਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਨ੍ਤੋष੍ਯ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੁਮਾਰੀ ਬੱਚੀਆਂ, ਛੋਟੇ ਲੜਕੇ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀ ਤੋਹਫੇ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਮਾਪ੍ਯ ਯਜ੍ਞਂ ਸਂਸ੍ਥਾਨੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਯਾਵਦੇਵ ਹਿ । ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ ਚਾਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਾਰਦਃ ਸਮਵਾਤਰਤ੍
ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਤਨਾ ਜਰੂਰੀ ਸੀ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਤਰੇ।
ਰਣਯਨ੍ਮਹਤੀਂ ਵੀਣਾਂ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਃ । ਸਸਮ੍ਭਮਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਹ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਸਨਾਦ੍ਯੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭੂਮਿਪਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਗਮਕਾਰਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਕੁਤ ਆਗਮਨਂ ਸਾਧੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ । ਸਨਾਥੋऽਹਂ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਹਂ ਤ੍ਵਦਾਗਮਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਸਾਧੂ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।"
ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਅਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਦੇਵਲੋਕੇ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਇਕ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।"
ਤਨ੍ਨਿਵੇਦਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਪਿਤਾ ਤੇ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਜਕਰ੍ਮਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
"ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ।"
ਸ ਏਵਾਯਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਵਪੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾਧੁਨੈਵ ਹਿ । ਦੇਵਦੇਵੈਃ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸਮ੍ਯਗਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
"ਹੁਣ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਰੀਰਪੂਰਨ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।"
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਂ ਗਤੋऽਭਵਤ੍ । ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣੋਤ੍ਥਫਲੇਨ ਚ
"ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਣੀ ਦੀ ਟਾਪੂ ਤੇ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ।"
ਅਮ੍ਬਾਮਖਫਲੇਨਾਪਿ ਪਿਤਾ ਤੇ ਸੁਗਤਿਂ ਗਤਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸਿ ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਤਵ
"ਅੰਬਾ-ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਨਰਕਾਦੁਦ੍ਧृਤਸ੍ਤਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਕੁਲਭੂषਣ । ਦੇਵਲੋਕੇ ਸ੍ਫੀਤਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਵਾਦ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਭਵਤ੍
"ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਹੇ ਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ; ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।"
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੋਕ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਿਤਾਨ੍ਤਰਃ । ਪਪਾਤ ਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਯੋਰ੍ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਵਾਨੁਗ੍ਰਹਤੋ ਦੇਵ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਹਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਕਿਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਦृਤੇ ਤਵ
"ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਿਵਾਏ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ?"
ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਃ ਸਦੈਵਾਹਮੇਵਮੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨੇ । ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪ੍ਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ
"ਮੁਨੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਇਉਂ ਹੀ ਅਨੁਗ੍ਰਹਿਤ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।" ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਾਦਰਾਯਣਃ । ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਜ ਦੇਵੀਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਬਾਦਰਾਯਣ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਕਹੇ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।"
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਚੈਵ ਪਠ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਅਮ੍ਬਾਮਖਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰੁ ਨਿਤ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
"ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ, ਤੇ ਅੰਬਾ-ਯਜਨ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿੱਤ ਕਰ।"
ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਭਵਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਹਰਿਰੁਦ੍ਰਮੁਖਾਨਿ ਚ
"ਇਸ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਹਰਿ ਤੇ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ।"
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਸਾਰਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਵੇਦਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਦੇ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੇਵੈषਾ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯਤੇ । ਸਮਂ ਤੇਨ ਪੁਰਾਣਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਥਮਨ੍ਯਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਇਹੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਾਠੇ ਵੇਦਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨਮੇਜਯ । ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਦੇਵ ਵਿਬੁਧੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਜਨਮੇਜਯ, ਇਸ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਵਰ੍ਯਂ ਤਂ ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਰਾਟ੍ ਤਤਃ । ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਧੌਮ੍ਯਾਦਿਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਧੌਮਿਆ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਰਾਜਾ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਧਰਣੀਂ ਤਤਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਚੈਵ ਪਠਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ਤਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਦਾ ਪਾਠ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਮਹਾਪੁਰਾਣ-ਸ਼੍ਰਵਣਫਲਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਅਰ੍ਧਸ਼੍ਲੋਕਾਤ੍ਮਕਂ ਯਤ੍ਤੁ ਦੇਵੀਵਕ੍ਤ੍ਰਾਬ੍ਜਨਿਰ੍ਗਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਂ ਨਾਮ ਵੇਦਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਬੋਧਕਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਦਿष੍ਟਂ ਵਿष੍ਣੁਵੇ ਯਦ੍ਵਟਪਤ੍ਰਨਿਵਾਸਿਨੇ । ਸ਼ਤਕੋਟਿਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਇਆ।
ਤਤ੍ਸਾਰਮੇਕਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਸ਼ੁਕਹੇਤਵੇ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਕਨ੍ਧਸਂਯੁਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ, ਇਸ ਦਾ ਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਕਾ ਲਈ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ।
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਗ੍ਰਥਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਲੋਕੇ ਤਦ੍ਬਹੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਸ੍ਤਿ ਹਿ
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਨਾਮਕ ਪੁਰਾਣਾ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਵੀ, ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਨਾਨੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪਦੇ ਪਦੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਕੋਈ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ, ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ; ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਿਕਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਭਰਣਾਦਿਭਿਃ । ਵ੍ਯਾਸਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਨ੍ਮੁਖਾਤ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਸਮੁਪੋषਿਤਃ
ਪੁਰਾਣਿਕ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਪਾਠ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਨਿਜਹਸ੍ਤੇਨ ਲੇਖਕੇਨਾਥਵਾ ਮੁਨੇ । ਪ੍ਰੌष੍ਠਪਦ੍ਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਹੇਮਸਿਂਹਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਾਂ ਲੇਖਕ ਰਾਹੀਂ ਲਿਖ ਕੇ, ਭਾਦੋਂ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘ ਸਮੇਤ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।