ਅਨ੍ਯੈਰਸ਼ੇषਵਿਬੁਧੈਰ੍ਮਾਨਿਤਾ ਸਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ । ਤਾਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਦੇਵਾ ਮਹਿषਪੀਡਿਤਾਃ
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਾਨਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨੀਂ ਜਗਦੁਦ੍ਭਵਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵਿਬੁਧਪੂਜਿਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਮਹਿषਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਮਹਾਨਾਦਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਿषਸ਼੍ਚਕਿਤੋऽਭੂਦ੍ਧਰਾਪਤੇ
ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਡਰ ਗਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ । ਤਤਃ ਸ ਯੁਯੁਧੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹਿषਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਃ ਪੂਰਯਨ੍ਨਮ੍ਬਰਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰੋ ਗ੍ਰਾਮਣੀਃ ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਦੁਰ੍ਧਰਦੁਰ੍ਮੁਖੌ
ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਦੁर्धਰ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਲੜਾਈ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾष੍ਕਲਸ੍ਤਾਮ੍ਰਕਸ਼੍ਚੈਵ ਬਿਡਾਲਵਦਨੋऽਪਰਃ । ਏਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰਸਂਖ੍ਯਾਤੈਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਤਕਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਬਾਸ਼ਕਲ, ਤਾਮਰਕ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਿੱਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਬੇਹਿਸਾਬ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ, ਮਿਲ ਗਏ।
ਯੋਧੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵੀਰੋ ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਤਃ ਸਾ ਕੋਪਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਦੇਵੀ ਲੋਕਵਿਮੋਹਿਨੀ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਜਘਾਨ ਯੋਧਾਨ੍ਸਮਰੇ ਦੇਵੀ ਮਹਿषਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਹਤੇष੍ਵੇਵ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰੋषਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
—ਮਾਤਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯੋਧੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਰੂਪਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਸਮ੍ਭੇਜੇ ਮਾਯਯਾ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਾਣਿ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਾ ਤਦਾ । ਤਤੋऽਨ੍ਤੇ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਬਿਭ੍ਰਾਣਮਮਰਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਖਰ ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪਾਸ਼ੇਨ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸੁਦृਢਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗੇਨ ਤਚ੍ਛਿਰਃ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮਹਿषਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਫਾਹਾ ਪਾ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਾਹਾਕृਤਂ ਤਤਃ ਸ਼ੇषਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭਗ੍ਨਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਮੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨੀ । ਰਾਜਞ੍ਛृਣੁ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਯਥਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਬਣੀ। ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਏਕਦਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਾਮਾਸੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਦਬਲੋਤ੍ਕਟਃ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਜੋ ਮਦ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੀ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸਮ੍ਪੀਡਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰਿਯੋ ਨृਪ । ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਥਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰਾਦਰਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਰਾਜਾ। ਫਿਰ, ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਆਰਧਿਕ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਜਯ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨਕੋਵਿਦੇ । ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਕਰੂਪੇ ਤ੍ਵਮਜਰਾਮਰਣੇऽਨਘੇ
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਅਜਰ, ਅਮਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈਂ।'
ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਭਕ੍ਤਿਸੁਲਭੇ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੇ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਙ੍ਕਰਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਵਰੂਪੇऽਨਨ੍ਤਵਿਕ੍ਰਮੇ
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਕਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ।'
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਕਰੇ ਨਾਸ਼ਕਾਰਿਕੇ ਕਾਨ੍ਤਿਦਾਯਿਨਿ । ਮਹਾਤਾਣ੍ਡਵਸੁਪ੍ਰੀਤੇ ਮੋਦਦਾਯਿਨਿ ਮਾਧਵਿ
'ਤੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਚਮਕ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਮਾਧਵੀ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।'
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼ੁਮ੍ਭਸਮ੍ਭੂਤਭਯਾਪਾਰਾਮ੍ਬੁਵਾਰਿਧੇ
'ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਦਇਆ ਦੀ ਖਜਾਨਾ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈਂ।'
ਉਦ੍ਧਰਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਿਕੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍ । ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੁਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਧਰਾਪਤੇ
'ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਸਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਗਿਰਿਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰੂਤ ਸ੍ਤਵਨਕਾਰਣਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਯਸ੍ਯਾਃ ਕੋਸ਼ਰੂਪਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?' ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਸ਼ ਤੋਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਸਾ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਹਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ੍ਤਵੇਨੋਤ੍ਤਮਰੂਪਿਣੀ
ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।'
ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸਂਵਵ੍ਰਿਰੇ ਵਰਮ੍ । ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਾਮਾਵਰੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਕ ਵਰ ਮੰਗੋ,' ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: 'ਇੱਕ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਹੈ।'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਜਸਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਤਦ੍ਵਧਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਦਾਨਵ-ਪਤੀ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰੋ।
ਬਾਧਤੇ ਸਤਤਂ ਦੇਵਿ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਿਜੌਜਸਾ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯੇ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਸ੍ਤਿष੍ਠਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਕਣ੍ਟਕਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਿ ਵਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੀ ਦੇਵਾਨ੍ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਦਯਾਮਯੀ
'ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ-ਮੁਕਤ ਰਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਦ੍ਯੋ ਮਿषਤਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ਰਿਗੁਹਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ; ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਪਸ਼੍ਯਤਃਸ੍ਮ ਭृਤ੍ਯੌ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਯੋਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਦੇਵੀਂ ਲੋਕਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਸ਼ੁੰਭ-ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਨੌਕਰ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਕਥਯਾਮਾਸਤੂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਭृਤ੍ਯੌ ਤੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਕੌ । ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਤ੍ਨਭੋਗਾਰ੍ਹ ਮਾਨਦ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੌਕਰ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸਰਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ਯੋਗ, ਇਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ,'
ਅਪੂਰ੍ਵਾ ਕਾਮਿਨੀ ਦृष੍ਟਾ ਚਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਰਿਪੁਮਰ੍ਦਨ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਭੋਗਯੋਗ੍ਯਤ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਤਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
'ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜੋਕੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਦੇਖੀ ਹੈ; ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।'