ਕੌਬੇਰੇਣ ਤਥਾ ਨਾਸਾ ਦਨ੍ਤਾਃ ਸਞ੍ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇਨੋਤ੍ਤਮੇਨ ਤੇਜਸਾ ਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਨੱਕ ਬਣੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਜੋਤ ਤੋਂ ਦੰਦ ਬਣੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪਾਵਕੇਨ ਚ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਲੋਚਨਤ੍ਰਿਤਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸਾਨ੍ਧ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਜਾਤੇ ਭृਕੁਟ੍ਯੌ ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧੀ
ਅੱਗ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਭੌਂਹਾਂ ਬਣੀਆਂ, ਜੋ ਜੋਤਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣੌ ਵਾਯਵ੍ਯਤੋ ਜਾਤੌ ਤੇਜਸੋ ਮਨੁਜਾਧਿਪ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੇਜਸਾ ਦੇਵੀ ਜਾਤਾ ਮਹਿषਮਰ੍ਦਿਨੀ
ਵਾਯੂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਕੰਨ ਬਣੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਜੰਮੀ।
ਸ਼ੂਲਂ ਦਦੌ ਸ਼ਿਵੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਪਾਸ਼ਭृਤ੍ । ਹੁਤਾਸ਼ਨੋ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਾਰੁਤਸ਼੍ਚਾਪਸਾਯਕੌ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਸ਼ਧਾਰੀ ਨੇ ਫਾਹਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਭਾਲਾ, ਤੇ ਮਾਰੁਤ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤੇ।
ਵਜ੍ਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਘਣ੍ਟਾਂ ਚੈਰਾਵਤਾਦ੍ ਗਜਾਤ੍ । ਕਾਲਦਣ੍ਡਂ ਯਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਕਮਣ੍ਡਲੂ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਦਿੱਤਾ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਘੰਟੀ ਦਿੱਤੀ, ਯਮ ਨੇ ਕਾਲ ਦਾ ਡੰਡਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅਕਸ਼ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਵਾਕਰੋ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਾਂ ਰੋਮਕੂਪੇषੁ ਸਨ੍ਦਦੌ । ਕਾਲਃ ਖਡ੍ਗਂ ਤਥਾ ਚਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਕਾਲ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਹਾਰਮਜਰੇ ਚਾਮ੍ਬਰੇ ਨृਪ । ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਕਟਕਾਨਿ ਤਥਾਙ੍ਗਦੇ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ ਹਾਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ, ਚੂੜਾਮਣੀ, ਕੁੰਡਲ, ਕੜੇ ਤੇ ਬਾਂਹ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਚ ਨੂਪੁਰਾਣਿ ਤਥਾ ਦਦੌ । ਗ੍ਰੈਵੇਯਕਂ ਭੂषਣਂ ਚ ਤਸ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਅਰਧਚੰਦ, ਪਾਜੇ, ਗਲ ਦਾ ਗਹਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਿੰਗਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚੋਰ੍ਮਿਕਾਸ਼੍ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਧਰਾਪਤੇ । ਹਿਮਵਾਨ੍ਵਾਹਨਂ ਸਿਂਹਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਾਂਹ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਨੇ ਸਿੰਘ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਨਪਾਤ੍ਰਂ ਸੁਰਾਪੂਰ੍ਣਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਧਨਾਧਿਪਃ । ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਨਾਗਹਾਰਂ ਦਦੌ ਵਿਭੁਃ
ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਸਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨ੍ਯੈਰਸ਼ੇषਵਿਬੁਧੈਰ੍ਮਾਨਿਤਾ ਸਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ । ਤਾਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਦੇਵਾ ਮਹਿषਪੀਡਿਤਾਃ
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਾਨਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨੀਂ ਜਗਦੁਦ੍ਭਵਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵਿਬੁਧਪੂਜਿਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਮਹਿषਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਮਹਾਨਾਦਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਿषਸ਼੍ਚਕਿਤੋऽਭੂਦ੍ਧਰਾਪਤੇ
ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਡਰ ਗਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ । ਤਤਃ ਸ ਯੁਯੁਧੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹਿषਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਃ ਪੂਰਯਨ੍ਨਮ੍ਬਰਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰੋ ਗ੍ਰਾਮਣੀਃ ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਦੁਰ੍ਧਰਦੁਰ੍ਮੁਖੌ
ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਦੁर्धਰ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਲੜਾਈ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾष੍ਕਲਸ੍ਤਾਮ੍ਰਕਸ਼੍ਚੈਵ ਬਿਡਾਲਵਦਨੋऽਪਰਃ । ਏਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰਸਂਖ੍ਯਾਤੈਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਤਕਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਬਾਸ਼ਕਲ, ਤਾਮਰਕ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਿੱਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਬੇਹਿਸਾਬ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ, ਮਿਲ ਗਏ।
ਯੋਧੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵੀਰੋ ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਤਃ ਸਾ ਕੋਪਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਦੇਵੀ ਲੋਕਵਿਮੋਹਿਨੀ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਜਘਾਨ ਯੋਧਾਨ੍ਸਮਰੇ ਦੇਵੀ ਮਹਿषਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਹਤੇष੍ਵੇਵ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰੋषਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
—ਮਾਤਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯੋਧੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਰੂਪਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਸਮ੍ਭੇਜੇ ਮਾਯਯਾ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਾਣਿ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਾ ਤਦਾ । ਤਤੋऽਨ੍ਤੇ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਬਿਭ੍ਰਾਣਮਮਰਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਖਰ ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪਾਸ਼ੇਨ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸੁਦृਢਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗੇਨ ਤਚ੍ਛਿਰਃ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮਹਿषਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਫਾਹਾ ਪਾ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਾਹਾਕृਤਂ ਤਤਃ ਸ਼ੇषਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭਗ੍ਨਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਮੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨੀ । ਰਾਜਞ੍ਛृਣੁ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਯਥਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਬਣੀ। ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਏਕਦਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਾਮਾਸੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਦਬਲੋਤ੍ਕਟਃ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਜੋ ਮਦ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੀ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸਮ੍ਪੀਡਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰਿਯੋ ਨृਪ । ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਥਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰਾਦਰਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਰਾਜਾ। ਫਿਰ, ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਆਰਧਿਕ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਜਯ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨਕੋਵਿਦੇ । ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਕਰੂਪੇ ਤ੍ਵਮਜਰਾਮਰਣੇऽਨਘੇ
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਅਜਰ, ਅਮਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈਂ।'
ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਭਕ੍ਤਿਸੁਲਭੇ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੇ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਙ੍ਕਰਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਵਰੂਪੇऽਨਨ੍ਤਵਿਕ੍ਰਮੇ
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਕਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ।'
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਕਰੇ ਨਾਸ਼ਕਾਰਿਕੇ ਕਾਨ੍ਤਿਦਾਯਿਨਿ । ਮਹਾਤਾਣ੍ਡਵਸੁਪ੍ਰੀਤੇ ਮੋਦਦਾਯਿਨਿ ਮਾਧਵਿ
'ਤੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਚਮਕ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਮਾਧਵੀ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।'
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼ੁਮ੍ਭਸਮ੍ਭੂਤਭਯਾਪਾਰਾਮ੍ਬੁਵਾਰਿਧੇ
'ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਦਇਆ ਦੀ ਖਜਾਨਾ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈਂ।'
ਉਦ੍ਧਰਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਿਕੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍ । ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੁਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਧਰਾਪਤੇ
'ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਸਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ—