ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਰਿਚ੍ਯੁਤਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰੋਤ੍ਤਮੌ ਦੇਵਦੇਵੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਚ੍ਯੁਤੌ । ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮਹਿषਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਤਰਸਾਸੁਰਃ । ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਬਲਵੀਰ੍ਯਮਦੋਦ੍ਧਤਃ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਹੁਣ ਆਪ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿੱਚ।
ਮਹਿषਾਸੁਰਨਾਮਾਸੌ ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯੋऽਮਰੇਸ਼੍ਵਰੌ । ਵਧੋਪਾਯਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮਸੁਰਾਰ੍ਦਨੌ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤ ਜੋ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਜਲਦੀ ਸੋਚੋ, ਹੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕੋ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਯੁਗ੍ਵਚਃ । ਚਕਾਰ ਕੋਪਂ ਸੁਬਹੁਂ ਤਥਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਪਦ੍ਮਜੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਪਦਮਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਕੋਪਯੁਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹਰੇਰਾਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਪਤੇ । ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਕਸਮਦ੍ਯੁਤਿ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅਲੌਕਿਕ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ।
ਅਥਾਨੁਕ੍ਰਮਤਸ੍ਤੇਜਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰਾਦੁਦ੍ਭਵਂ ਪ੍ਰਾਪ ਹਰ੍षਯਦ੍ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਾਨ੍
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਯਦਭੂਚ੍ਛਮ੍ਭੁਜਂ ਤੇਜੋ ਮੁਖਮਸ੍ਯੋਦਪਦ੍ਯਤ । ਕੇਸ਼ਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਯਾਮ੍ਯੇਨ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਚ ਬਾਹਵਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣਿਆ, ਯਮ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਵਾਲ ਬਣੇ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਣੀਆਂ।
ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਚ ਸ੍ਤਨੌ ਜਾਤੌ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚ ਮਧ੍ਯਮਃ । ਵਾਰੁਣੇਨ ਤਤੋ ਭੂਪ ਜਙ੍ਘੋਰੂ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ
ਸੋਮ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਣੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਕਮਰ ਬਣੀ, ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਬਣੀਆਂ।
ਨਿਤਮ੍ਬੌ ਤੇਜਸਾ ਭੂਮੇਃ ਪਾਦੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਤੇਜਸਾ । ਪਾਦਾਙ੍ਗੁਲ੍ਯੋ ਭਾਨਵੇਨ ਵਾਸਵੇਨ ਕਰਾਙ੍ਗੁਲੀ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਨਿਤੰਬ ਬਣੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਪੈਰ ਬਣੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਵਾਸਵ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਬਣੀਆਂ।
ਕੌਬੇਰੇਣ ਤਥਾ ਨਾਸਾ ਦਨ੍ਤਾਃ ਸਞ੍ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇਨੋਤ੍ਤਮੇਨ ਤੇਜਸਾ ਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਨੱਕ ਬਣੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਜੋਤ ਤੋਂ ਦੰਦ ਬਣੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪਾਵਕੇਨ ਚ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਲੋਚਨਤ੍ਰਿਤਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸਾਨ੍ਧ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਜਾਤੇ ਭृਕੁਟ੍ਯੌ ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧੀ
ਅੱਗ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਭੌਂਹਾਂ ਬਣੀਆਂ, ਜੋ ਜੋਤਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣੌ ਵਾਯਵ੍ਯਤੋ ਜਾਤੌ ਤੇਜਸੋ ਮਨੁਜਾਧਿਪ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੇਜਸਾ ਦੇਵੀ ਜਾਤਾ ਮਹਿषਮਰ੍ਦਿਨੀ
ਵਾਯੂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਕੰਨ ਬਣੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਜੰਮੀ।
ਸ਼ੂਲਂ ਦਦੌ ਸ਼ਿਵੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਪਾਸ਼ਭृਤ੍ । ਹੁਤਾਸ਼ਨੋ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਾਰੁਤਸ਼੍ਚਾਪਸਾਯਕੌ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਸ਼ਧਾਰੀ ਨੇ ਫਾਹਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਭਾਲਾ, ਤੇ ਮਾਰੁਤ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤੇ।
ਵਜ੍ਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਘਣ੍ਟਾਂ ਚੈਰਾਵਤਾਦ੍ ਗਜਾਤ੍ । ਕਾਲਦਣ੍ਡਂ ਯਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਕਮਣ੍ਡਲੂ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਦਿੱਤਾ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਘੰਟੀ ਦਿੱਤੀ, ਯਮ ਨੇ ਕਾਲ ਦਾ ਡੰਡਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅਕਸ਼ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਵਾਕਰੋ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਾਂ ਰੋਮਕੂਪੇषੁ ਸਨ੍ਦਦੌ । ਕਾਲਃ ਖਡ੍ਗਂ ਤਥਾ ਚਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਕਾਲ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਹਾਰਮਜਰੇ ਚਾਮ੍ਬਰੇ ਨृਪ । ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਕਟਕਾਨਿ ਤਥਾਙ੍ਗਦੇ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ ਹਾਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ, ਚੂੜਾਮਣੀ, ਕੁੰਡਲ, ਕੜੇ ਤੇ ਬਾਂਹ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਚ ਨੂਪੁਰਾਣਿ ਤਥਾ ਦਦੌ । ਗ੍ਰੈਵੇਯਕਂ ਭੂषਣਂ ਚ ਤਸ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਅਰਧਚੰਦ, ਪਾਜੇ, ਗਲ ਦਾ ਗਹਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਿੰਗਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚੋਰ੍ਮਿਕਾਸ਼੍ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਧਰਾਪਤੇ । ਹਿਮਵਾਨ੍ਵਾਹਨਂ ਸਿਂਹਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਾਂਹ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਨੇ ਸਿੰਘ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਨਪਾਤ੍ਰਂ ਸੁਰਾਪੂਰ੍ਣਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਧਨਾਧਿਪਃ । ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਨਾਗਹਾਰਂ ਦਦੌ ਵਿਭੁਃ
ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਸਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨ੍ਯੈਰਸ਼ੇषਵਿਬੁਧੈਰ੍ਮਾਨਿਤਾ ਸਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ । ਤਾਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਦੇਵਾ ਮਹਿषਪੀਡਿਤਾਃ
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਾਨਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨੀਂ ਜਗਦੁਦ੍ਭਵਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵਿਬੁਧਪੂਜਿਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਮਹਿषਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਮਹਾਨਾਦਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਿषਸ਼੍ਚਕਿਤੋऽਭੂਦ੍ਧਰਾਪਤੇ
ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਡਰ ਗਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ । ਤਤਃ ਸ ਯੁਯੁਧੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹਿषਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਃ ਪੂਰਯਨ੍ਨਮ੍ਬਰਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰੋ ਗ੍ਰਾਮਣੀਃ ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਦੁਰ੍ਧਰਦੁਰ੍ਮੁਖੌ
ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਦੁर्धਰ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਲੜਾਈ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾष੍ਕਲਸ੍ਤਾਮ੍ਰਕਸ਼੍ਚੈਵ ਬਿਡਾਲਵਦਨੋऽਪਰਃ । ਏਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰਸਂਖ੍ਯਾਤੈਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਤਕਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਬਾਸ਼ਕਲ, ਤਾਮਰਕ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਿੱਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਬੇਹਿਸਾਬ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ, ਮਿਲ ਗਏ।
ਯੋਧੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵੀਰੋ ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਤਃ ਸਾ ਕੋਪਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਦੇਵੀ ਲੋਕਵਿਮੋਹਿਨੀ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਜਘਾਨ ਯੋਧਾਨ੍ਸਮਰੇ ਦੇਵੀ ਮਹਿषਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਹਤੇष੍ਵੇਵ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰੋषਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
—ਮਾਤਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯੋਧੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਰੂਪਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਸਮ੍ਭੇਜੇ ਮਾਯਯਾ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਾਣਿ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਾ ਤਦਾ । ਤਤੋऽਨ੍ਤੇ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਬਿਭ੍ਰਾਣਮਮਰਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਖਰ ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।