ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਕृਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮਯਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਚਕਾਰ ਹ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਦਨਂ ਸ੍ਮਯਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਾਨ ਆਈ; ਅੱਜ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਂ ਤਂ ਸ੍ਮਯਮਾਨਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਾ । ਭੁਜਙ੍ਗਾਯਾਰ੍ਪਿਤਂ ਦੁਗ੍ਧਂ ਵਿषਾਯੈਵੋਪਜਾਯਤੇ
ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੇ ਕੰਵਲ-ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੱਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦੁੱਧ ਵੀ ਵਿਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਕਰ੍ਮਣੋ ਗਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ । ਇਤਿ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਥ ਤਤੋऽਗਾਤ੍ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ; ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸ਼ਾਪਦਗ੍ਧੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਵੇਦਰਾਸ਼ਯਃ । ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਭੁੱਲ ਗਏ; ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਭ ਨੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਬਣ ਗਈ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇऽਥ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਯੁਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਂ ਤਂ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ।
ਨੋਚੁਃ ਕਿਞ੍ਚਨ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਲਜ੍ਜਯਾਧੋਮੁਖਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਇਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ' ਆਖਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸੁਰਭਿਤਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕਰੁਣਾਪੂਰ੍ਣਹृਦਯੋ ਮੁਨਿਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦਿਲ ਭਰ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਵਤਾਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਨ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮृषਾ ਭੂਯਾਦਿਤਿ ਜਾਨੀਥ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡਾ ਵਸਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਰਹੇਗਾ; ਮੇਰਾ ਕਹਿਆ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਜਾਣੋ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਕਲਿਯੁਗੇ ਭੁਵਿ ਜਨ੍ਮ ਭਵੇਦ੍ਧਿ ਵਾਮ੍ । ਮਦੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤੁ ਭਵੇਦੇਵ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਫਿਰ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲਵੋਗੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।
ਮਚ੍ਛਾਪਸ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦੀषਣਾ । ਤਰ੍ਹਿ ਸੇਵ੍ਯਂ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀਪਦਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯਾਥ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਾਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤੁ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਜੋ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਗਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਤੁ ਧੀਮਤਿ । ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਆਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਭੁਵਿ ਜਾਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਪਦਗ੍ਧਾਃ ਪੁਰਾ ਤੁ ਯੇ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਰਯਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀਭਕ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਤੋਂ ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਰਹੇ।
ਵੇਦਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਪਾਖਣ੍ਡਮਤਗਾਮਿਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਦਿਸਤ੍ਕਰ੍ਮਸ੍ਵਧਾਸ੍ਵਾਹਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ, ਗਲਤ ਮਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਆਦਿ ਸੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਸਵਧਾ-ਸਵਾਹਾ ਦੀ ਭੇਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਮਵ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਨੈਵ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਤਪ੍ਤਮੁਦ੍ਰਾਙ੍ਕਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕਾਮਾਚਾਰਰਤਾਃ ਪਰੇ
ਮੂਲ ਅਪਰਕਾਸ਼ਤ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਕੁਝ ਲੋਕ ਤਪਤ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਪਾਲਿਕਾਃ ਕੌਲਿਕਾਸ਼੍ਚ ਬੌਦ੍ਧਾ ਜੈਨਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ । ਪਣ੍ਡਿਤਾ ਅਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰਾਚਾਰਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਾਃ
ਕੁਝ ਕਪਾਲਿਕ, ਕੁਝ ਕੌਲ, ਕੁਝ ਬੌਧ ਤੇ ਕੁਝ ਜੈਨ ਹਨ; ਪੰਡਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸਭ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲਮ੍ਪਟਾਃ ਪਰਦਾਰੇषੁ ਦੁਰਾਚਾਰਪਰਾਯਣਾਃ । ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਜਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲਚੀ, ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਮੁੜ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਵਿਚ ਜਾਣਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਂਸੇਵ੍ਯਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਨ ਵਿष੍ਣੂਪਾਸਨਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਨ ਸ਼ਿਵੋਪਾਸਨਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨਿਭੇੜ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਹੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨਿਤ੍ਯਾ ਚੋਪਾਸਨਾ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾ ਤੁ ਪਤਤ੍ਯਧਃ । ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਸੇਨ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਸਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੀ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਵਰ੍ਣਨਂ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਯਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਦ੍ਯਾਯਾ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਯਾ ਭਵਾਰਣੇਃ
ਹੁਣ, ਮਣੀਦਵੀਪ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਵਰਣਨ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਆਦਿ ਮਾਤਾ, ਭੂਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।
; ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋऽਸ੍ਤਿ ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਃ ਸ ਏਵਾਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਉਪਰ ਇਕ ਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਣੀਦਵੀਪ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਪੁਰਾ ਪਰਾਮ੍ਬਯੈਵਾਯਂ ਕਲ੍ਪਿਤੋ ਮਨਸੇਚ੍ਛਯਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ, ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਦੌ ਨਿਜਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਮੂਲਭੂਤਯਾ । ਕੈਲਾਸਾਦਧਿਕੋ ਲੋਕੋ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਦਪਿ ਚੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਲੋਕ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਗੋਲੋਕਾਦਪਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੋऽਧਿਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਨ ਤਤ੍ਸਮਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਹ ਲੋਕ ਗੋਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਐਸਾ ਸੁੰਦਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਛਤ੍ਰੀਭੂਤਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤੋ ਭਵਸਨ੍ਤਾਪਨਾਸ਼ਕਮ੍ । ਛਾਯਾਭੂਤਂ ਤਦੇਵਾਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨਾਂ ਤੁ ਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਨ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਬਹੁਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਗਮ੍ਭੀਰਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ । ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯ ਪਰਿਤੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤੁ ਸੁਧੋਦਧਿਃ
ਮਣਿਦਵੀਪ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਕਈ ਯੋਜਨਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਤੇ ਉਤਨਾ ਹੀ ਡੂੰਘਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਮਰੁਤ੍ਸਙ੍ਘਟ੍ਟਨੋਤ੍ਕੀਰ੍ਣਤਰਙ੍ਗ ਸ਼ਤਸਙ੍ਕੁਲਃ । ਰਤ੍ਨਾਚ੍ਛਵਾਲੁਕਾਯੁਕ੍ਤੋ ਝषਸ਼ਙ੍ਖਸਮਾਕੁਲਃ
ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਠੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੇਤ ਹੈ, ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵੀਚਿਸਙ੍ਘਰ੍षਸਞ੍ਜਾਤਲਹਰੀਕਣਸ਼ੀਤਲਃ । ਨਾਨਾਧ੍ਵਜਸਮਾਯੁਕ੍ਤਨਾਨਾਪੋਤਗਤਾਗਤੈਃ
ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਛਿੜਕਾਟ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਰਾਜਮਾਨਃ ਪਰਿਤਸ੍ਤੀਰਰਤ੍ਨਦ੍ਰੁਮੋ ਮਹਾਨ੍ । ਤਦੁਤ੍ਤਰਮਯੋਧਾਤੁਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਗਗਨੇ ਤਤਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਵੱਡਾ ਤਟ ਰਤਨ-ਵਿਰਖਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਯੋਧ ਧਾਤੂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਕੰਧ ਖੜੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਹਾਨ੍ । ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਹਰਣਾ ਨਾਨਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਸੱਤ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਵੱਡਾ ਘੇਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ-ਮਾਹਰ ਯੋਧੇ ਹਨ।