ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾਸਮਾ ਦਾਰਾਃ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਭੂषਣਾਦਿਭਿਃ । ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਸਦृਸ਼ਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਚਨ੍ਦਨਭੂषਣੈਃ
ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਗਹਣਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਮੁਨੇਰਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲੇ । ਨ ਰੋਗਾਦਿਭਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚ ਦੈਤ੍ਯਭਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਲਾਏ ਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ।
ਸ ਮੁਨੇਰਾਸ਼੍ਰਮੋ ਜਾਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਛਤਯੋਜਨਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਯੇऽਪਿ ਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਪੋषਾਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਭਯਮਥਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤੈਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਨ੍ਤੋषਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਮੁਨੇਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗੁਰ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਭਾਯਾਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਭੂਯੋ ਜਗੌ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਸਭਾ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ।
ਅਹੋ ਅਯਂ ਨਃ ਕਿਲ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪੋ ਮਨੋਰਥਾਨ੍ਪੂਰਯਤਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਨੋਚੇਦਕਾਣ੍ਡੇ ਕ੍ਵ ਹਵਿਰ੍ਵਪਾ ਵਾ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਜੀਵਨਾਸ਼ਾ
ਅਹਾ! ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਰੁੱਖ ਇਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਸ ਉਲਟ ਜੁਗ ਵਿਚ, ਕਿੱਥੇ ਹਵਨ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਮਿਲਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਨਾਸ ਹੀ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਪੁਪੋष ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍ । ਪੁਤ੍ਰਵਨ੍ਮੁਨਿਰਾਡ੍ ਗਰ੍ਵਗਨ੍ਧੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ-ਰਾਜ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚਕਾਰ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮੁਨਿਵਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਗਤ-ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਵਰਗ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਸਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਬਾਲਾ ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਪੂਜਾ-ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਵੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਯੁਵਤੀ ਵृਦ੍ਧਾ ਸਾਯਂਕਾਲੇ ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਰੈਕਦਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਆਏ।
ਰਣਯਨ੍ਮਹਤੀਂ ਗਾਯਨ੍ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰਮਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ । ਨਿषਸਾਦ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਉੱਚ ਗੁਣ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੱਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਗੌਤਮਾਦਿਭਿਰਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਪੂਜਿਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ । ਕਥਾਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵਿਵਿਧਾ ਯਸ਼ਸੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਚ
ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸਮੇਤ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇ ਦੇਵਸਦਸਿ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਤਵ ਯਦ੍ਯਸ਼ਃ । ਜਗੌ ਬਹੁਵਿਧਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਮੁਨਿਪੋषਣਜਂ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ! ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਦੇਵ-ਰਾਜ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਭਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਗਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਚੀਪਤੇਰ੍ਵਾਣੀਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਹਮਾਗਤਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਗਦਮ੍ਬਾਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਜਗਤ-ਅੰਬਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਂ ਤਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਸਦਨਂ ਯਯੌ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਗਦਮ੍ਬਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਲੋਚਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ-ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੇਵੀਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ । ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਮੁਨਿਪੋषਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਪਾਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਉਤ੍ਕਰ੍षਂ ਤੁ ਮੁਨੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸੂਯਯਾ ਖੇਦਮਾਗਤਾਃ । ਯਥਾਸ੍ਯ ਨ ਯਸ਼ੋ ਭੂਯਾਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਹਿ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਵਧੀਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਰਖਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋਰ ਨਾ ਵਧੇ।
ਕਾਲੇ ਸਮਾਗਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਤਿ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾਪ੍ਯਭੂਦ੍ਵृष੍ਟਿਰ੍ਧਰਾਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਨੇ ਇਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਿਆ।
ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਦੇਸ਼ੇषੁ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਿਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਵਾਡਵਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗੌਤਮਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਹਾ ਹਾ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਧਨ੍ਯੌ ਤੇषਾਂ ਚ ਪਿਤਰੌ ਯਯੋਰੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਿਆ ਹਨ।
ਕਾਲਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਕੇਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਗੌਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਮਾਯਯੈਕਾ ਮੁਮੂਰ੍षੁਰ੍ਜਰਤੀ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਗਾਮ ਸਾ ਚ ਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਹੋਮਕਾਲੇ ਮੁਨੇਸ੍ਤਦਾ । ਹੁਂਹੁਂਸ਼ਬ੍ਦੈਰ੍ਵਾਰਿਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਗਾਂ ਹੋਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਈ। 'ਹੁੰ ਹੁੰ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਗੌਰ੍ਹਤਾਨੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨੇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੇ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਹੋਮਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਮੁਨਿਰਾਙ੍ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਚੀਕ ਪਏ, 'ਇਸ ਮਾੜੇ ਨੇ ਗਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ!'। ਮੁਨੀ ਨੇ ਹੋਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਧਿਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਾਰਣਮ੍ । ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੈਰੇਤਦਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦੈਵ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਾਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਦਧਾਰ ਕੋਪਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਲਯੇ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਵਤ੍ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ऋषੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰੁਦਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਵੇਦਮਾਤਰਿ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨੇ ਤਨ੍ਮਨੋਰ੍ਜਪੇ । ਭਵਤਾਨੁਨ੍ਮੁਖਾ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਮਾਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਗਾਯਤਰੀ, ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਟ ਰਹੋਗੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ।
ਵੇਦੇ ਵੇਦੋਕ੍ਤਯਜ੍ਞੇषੁ ਤਦ੍ਵਾਰ੍ਤਾਸੁ ਤਥੈਵ ਚ । ਭਵਤਾਨੁਨ੍ਮੁਖਾ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਮਾਃ
ਵੇਦਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਟ ਰਹੋਗੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ।
ਸ਼ਿਵੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਭਵਤਾਨੁਨ੍ਮੁਖਾ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਮਾਃ
ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਟ ਰਹੋਗੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨੇ ਤਤ੍ਕਥਾਸੁ ਚ । ਭਵਤਾਨੁਨ੍ਮੁਖਾ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਮਾਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਟ ਰਹੋਗੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ।
ਦੇਵੀਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਨੇऽਨੁष੍ਠਾਨਕਰ੍ਮਣਿ । ਭਵਤਾਨੁਨ੍ਮੁਖਾ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਮਾਃ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਟ ਰਹੋਗੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ।