ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਰਣੇ ਦੇਵਿ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਦੌ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਓ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪੋषਣਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਮਮ੍ਬਾ ਸਾ ਯਂ ਯਂ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲ ਸਕੇ; ਮਾਂ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—'
ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਤਿਕਰਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੀ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਪਰਮਾ ਕਲਾ
'ਇਹ ਪਾਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੈਤਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨ੍ਨਾਨਾਂ ਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ । षਡ੍ਰਸਾ ਵਿਵਿਧਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤृਣਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਢੇਰ ਨਿਕਲੇ, ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਛੇ ਰਸਾਂ ਦੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਾਸ ਵੀ।
ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੌਮਾਨਿ ਵਸਨਾਨਿ ਚ । ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਚ ਸਮਾਰਮ੍ਭਾਃ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਦੇਵੀ ਗਹਣੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ, ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਤਰ ਵੀ ਨਿਕਲੇ।
ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਮਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਤਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਚਾਹਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗੈਤਰੀ ਦੇ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਅਥਾਹੂਯ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੁਨਿਰਾਡ੍ ਗੌਤਮਸ੍ਤਦਾ । ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਭੂषਣਾਨਿ ਵਸਨਾਨਿ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਭ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਗੋਮਹਿष੍ਯਾਦਿਪਸ਼ਵੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਤਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍ਯਜ੍ਞਸਮ੍ਭਾਰਾਨ੍ਸ੍ਰੁਕ੍ਸ੍ਰੁਵਪ੍ਰਭृਤੀਨ੍ਦਦੌ
ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਗਾਂ, ਮਹਿਸਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਸ਼ੂ ਨਿਕਲੇ; ਯਜਨ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਚ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਲਿਤਾ ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੁਨਿਵਾਕ੍ਯਤਃ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦੇਵ ਭੂਯਿष੍ਠਮਭਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੁਰਗ ਵਰਗਾ।
ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਵਸ੍ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਦਤ੍ਤਪਾਤ੍ਰਤਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਹਣਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਗੈਤਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾਸਮਾ ਦਾਰਾਃ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਭੂषਣਾਦਿਭਿਃ । ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਸਦृਸ਼ਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਚਨ੍ਦਨਭੂषਣੈਃ
ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਗਹਣਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਮੁਨੇਰਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲੇ । ਨ ਰੋਗਾਦਿਭਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚ ਦੈਤ੍ਯਭਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਲਾਏ ਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ।
ਸ ਮੁਨੇਰਾਸ਼੍ਰਮੋ ਜਾਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਛਤਯੋਜਨਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਯੇऽਪਿ ਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਪੋषਾਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਭਯਮਥਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤੈਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਨ੍ਤੋषਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਮੁਨੇਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗੁਰ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਭਾਯਾਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਭੂਯੋ ਜਗੌ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਸਭਾ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ।
ਅਹੋ ਅਯਂ ਨਃ ਕਿਲ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪੋ ਮਨੋਰਥਾਨ੍ਪੂਰਯਤਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਨੋਚੇਦਕਾਣ੍ਡੇ ਕ੍ਵ ਹਵਿਰ੍ਵਪਾ ਵਾ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਜੀਵਨਾਸ਼ਾ
ਅਹਾ! ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਰੁੱਖ ਇਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਸ ਉਲਟ ਜੁਗ ਵਿਚ, ਕਿੱਥੇ ਹਵਨ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਮਿਲਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਨਾਸ ਹੀ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਪੁਪੋष ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍ । ਪੁਤ੍ਰਵਨ੍ਮੁਨਿਰਾਡ੍ ਗਰ੍ਵਗਨ੍ਧੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ-ਰਾਜ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚਕਾਰ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮੁਨਿਵਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਗਤ-ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਵਰਗ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਸਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਬਾਲਾ ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਪੂਜਾ-ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਵੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਯੁਵਤੀ ਵृਦ੍ਧਾ ਸਾਯਂਕਾਲੇ ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਰੈਕਦਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਆਏ।
ਰਣਯਨ੍ਮਹਤੀਂ ਗਾਯਨ੍ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰਮਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ । ਨਿषਸਾਦ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਉੱਚ ਗੁਣ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੱਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਗੌਤਮਾਦਿਭਿਰਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਪੂਜਿਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ । ਕਥਾਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵਿਵਿਧਾ ਯਸ਼ਸੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਚ
ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸਮੇਤ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇ ਦੇਵਸਦਸਿ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਤਵ ਯਦ੍ਯਸ਼ਃ । ਜਗੌ ਬਹੁਵਿਧਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਮੁਨਿਪੋषਣਜਂ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ! ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਦੇਵ-ਰਾਜ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਭਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਗਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਚੀਪਤੇਰ੍ਵਾਣੀਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਹਮਾਗਤਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਗਦਮ੍ਬਾਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਜਗਤ-ਅੰਬਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਂ ਤਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਸਦਨਂ ਯਯੌ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਗਦਮ੍ਬਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਲੋਚਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ-ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੇਵੀਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ । ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਮੁਨਿਪੋषਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਪਾਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਉਤ੍ਕਰ੍षਂ ਤੁ ਮੁਨੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸੂਯਯਾ ਖੇਦਮਾਗਤਾਃ । ਯਥਾਸ੍ਯ ਨ ਯਸ਼ੋ ਭੂਯਾਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਹਿ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਵਧੀਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਰਖਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋਰ ਨਾ ਵਧੇ।
ਕਾਲੇ ਸਮਾਗਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਤਿ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾਪ੍ਯਭੂਦ੍ਵृष੍ਟਿਰ੍ਧਰਾਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਨੇ ਇਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਿਆ।
ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਦੇਸ਼ੇषੁ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਿਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਵਾਡਵਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗੌਤਮਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਹਾ ਹਾ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਧਨ੍ਯੌ ਤੇषਾਂ ਚ ਪਿਤਰੌ ਯਯੋਰੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਿਆ ਹਨ।