ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰੁਤ੍ਸ੍ਮਯਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨਭਯਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਦੱਸੇ। ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯੁष੍ਮਾਕਮੇਤਤ੍ਸਦਨਂ ਭਵਦ੍ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਭਵਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਯਿ ਦਾਸੇ ਵਿਰਾਜਤਿ
ਇਹ ਘਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਧਨ੍ਯੋऽਹਮਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਯੇषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਸੁਕृਤਾਯਤੇ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਬੜਾ ਸੁਭਾਗਾ ਹਾਂ, ਓ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਦਰਜਸਾ ਪਾਵਯਨ੍ਤਿ ਗृਹਂ ਮਮ । ਕੋ ਮਦਨ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਧਨ੍ਯੋ ਭਵਤਾਂ ਸਮਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਥੇਯਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਖੇਨੈਵ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਜਪਪਰਾਯਣੈਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਰਾਟ੍ ਤਤਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ; ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ ਦੇ ਕੇ—
ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਸਨ੍ਨਤਕਨ੍ਧਰਃ । ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯੇ ਵੇਦਮਾਤਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰੇ
ਗੈਤਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਗਰਦਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ: ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਓ ਮਹਾ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ।
ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯਾਦਿਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਰੂਪੇ ਪ੍ਰਣਵਰੂਪਿਣਿ । ਸਾਮ੍ਯਾਵਸ੍ਥਾਤ੍ਮਿਕੇ ਮਾਤਰ੍ਨਮੋ ਹ੍ਰੀਂਕਾਰਰੂਪਿਣਿ
ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਓਮ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਸਮਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰੀਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਵਧਾਸ੍ਵਰੂਪੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਾਮਿ ਸਕਲਾਰ੍ਥਦਾਮ੍ । ਭਕ੍ਤਕਲ੍ਪਲਤਾਂ ਦੇਵੀਮਵਸ੍ਥਾਤ੍ਰਯਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮ੍
ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲਤਾ, ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸाक्षੀ ਦੇਵੀ।
ਤੁਰ੍ਯਾਤੀਤਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਚ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨ੍ਤਸਂਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਵਾਸਿਨੀਮ੍
ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਤ, ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂਤਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਬਾਲਾਂ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਾਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਯੁਵਤੀਂ ਪਰਾਮ੍ । ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਾਂ ਤਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਾਲਕਾ ਰੂਪ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਯੁਵਤੀ ਰੂਪ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਰਣੇ ਦੇਵਿ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਦੌ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਓ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪੋषਣਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਮਮ੍ਬਾ ਸਾ ਯਂ ਯਂ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲ ਸਕੇ; ਮਾਂ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—'
ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਤਿਕਰਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੀ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਪਰਮਾ ਕਲਾ
'ਇਹ ਪਾਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੈਤਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨ੍ਨਾਨਾਂ ਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ । षਡ੍ਰਸਾ ਵਿਵਿਧਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤृਣਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਢੇਰ ਨਿਕਲੇ, ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਛੇ ਰਸਾਂ ਦੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਾਸ ਵੀ।
ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੌਮਾਨਿ ਵਸਨਾਨਿ ਚ । ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਚ ਸਮਾਰਮ੍ਭਾਃ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਦੇਵੀ ਗਹਣੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ, ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਤਰ ਵੀ ਨਿਕਲੇ।
ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਮਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਤਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਚਾਹਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗੈਤਰੀ ਦੇ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਅਥਾਹੂਯ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੁਨਿਰਾਡ੍ ਗੌਤਮਸ੍ਤਦਾ । ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਭੂषਣਾਨਿ ਵਸਨਾਨਿ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਭ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਗੋਮਹਿष੍ਯਾਦਿਪਸ਼ਵੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਤਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍ਯਜ੍ਞਸਮ੍ਭਾਰਾਨ੍ਸ੍ਰੁਕ੍ਸ੍ਰੁਵਪ੍ਰਭृਤੀਨ੍ਦਦੌ
ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਗਾਂ, ਮਹਿਸਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਸ਼ੂ ਨਿਕਲੇ; ਯਜਨ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਚ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਲਿਤਾ ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੁਨਿਵਾਕ੍ਯਤਃ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦੇਵ ਭੂਯਿष੍ਠਮਭਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੁਰਗ ਵਰਗਾ।
ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਵਸ੍ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਦਤ੍ਤਪਾਤ੍ਰਤਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਹਣਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਗੈਤਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾਸਮਾ ਦਾਰਾਃ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਭੂषਣਾਦਿਭਿਃ । ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਸਦृਸ਼ਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਚਨ੍ਦਨਭੂषਣੈਃ
ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਗਹਣਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਮੁਨੇਰਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲੇ । ਨ ਰੋਗਾਦਿਭਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚ ਦੈਤ੍ਯਭਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਲਾਏ ਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ।
ਸ ਮੁਨੇਰਾਸ਼੍ਰਮੋ ਜਾਤਃ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਛਤਯੋਜਨਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਯੇऽਪਿ ਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਪੋषਾਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਭਯਮਥਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤੈਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਨ੍ਤੋषਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਮੁਨੇਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗੁਰ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਭਾਯਾਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਭੂਯੋ ਜਗੌ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਸਭਾ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ।
ਅਹੋ ਅਯਂ ਨਃ ਕਿਲ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪੋ ਮਨੋਰਥਾਨ੍ਪੂਰਯਤਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਨੋਚੇਦਕਾਣ੍ਡੇ ਕ੍ਵ ਹਵਿਰ੍ਵਪਾ ਵਾ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਜੀਵਨਾਸ਼ਾ
ਅਹਾ! ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਰੁੱਖ ਇਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਸ ਉਲਟ ਜੁਗ ਵਿਚ, ਕਿੱਥੇ ਹਵਨ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਮਿਲਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਨਾਸ ਹੀ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਪੁਪੋष ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍ । ਪੁਤ੍ਰਵਨ੍ਮੁਨਿਰਾਡ੍ ਗਰ੍ਵਗਨ੍ਧੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ-ਰਾਜ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚਕਾਰ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮੁਨਿਵਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਗਤ-ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਵਰਗ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਸਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਬਾਲਾ ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਪੂਜਾ-ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਵੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਯੁਵਤੀ ਵृਦ੍ਧਾ ਸਾਯਂਕਾਲੇ ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਰੈਕਦਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਆਏ।