ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦੀਨਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਦੇਵੋਪਾਸਨਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਹੇਤੁਨਿਰੂਪਣਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕਦਾਚਿਦਥ ਕਾਲੇ ਤੁ ਦਸ਼ਪਞ੍ਚਸਮਾ ਵਿਭੋ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਤੋ ਨ ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦਸ ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾਤਿਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍ । ਗਹੇ ਗृਹੇ ਸ਼ਵਾਨਾਂ ਤੁ ਸਂਖ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਸੂਕਾ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਅਕਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਈ।
ਕੇਚਿਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਰਾਹਾਨ੍ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਸ਼ਵਾਨਿ ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਯਪਰੇ ਜਨਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਸੂਰ ਖਾਣ ਲੱਗੇ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਖਾਣ ਲੱਗੇ।
ਬਾਲਕਂ ਬਾਲਜਨਨੀ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪੁਰੁष ਏਵ ਚ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਚਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤਾ ਨਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਪੋਧਨੋ ਗੌਤਮੋऽਸ੍ਤਿ ਸ ਨਃ ਖੇਦਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ; 'ਇੱਥੇ ਤਪਸਵੀ ਗੌਤਮ ਜੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।'
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇऽਧੁਨਾ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਸਂਸਕ੍ਤਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇऽਧੁਨਾ
ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੌਤਮ ਜੀ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਜਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ।
ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਬਹਵੋ ਗਤਾਃ । ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਭੂਦੇਵਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਃ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਜੀਵ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ,
ਸਗੋਧਨਾਃ ਸਦਾਸਾਸ਼੍ਚ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ । ਪੂਰ੍ਵਦੇਸ਼ਾਦ੍ਯਯੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦੇਸ਼ਤਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਆਏ, ਕੁਝ ਦੱਖਣ ਤੋਂ।
ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਾ ਔਤ੍ਤਰਾਹਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਮਾਯਯੁਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਾਜਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕਈ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸਨਾਦ੍ਯੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਾਡਵਾਨ੍ । ਚਕਾਰ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਤਤਸ਼੍ਚਾਗਮਕਾਰਣਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਿਆ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰੁਤ੍ਸ੍ਮਯਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨਭਯਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਦੱਸੇ। ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯੁष੍ਮਾਕਮੇਤਤ੍ਸਦਨਂ ਭਵਦ੍ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਭਵਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਯਿ ਦਾਸੇ ਵਿਰਾਜਤਿ
ਇਹ ਘਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਧਨ੍ਯੋऽਹਮਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਯੇषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਸੁਕृਤਾਯਤੇ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਬੜਾ ਸੁਭਾਗਾ ਹਾਂ, ਓ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਦਰਜਸਾ ਪਾਵਯਨ੍ਤਿ ਗृਹਂ ਮਮ । ਕੋ ਮਦਨ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਧਨ੍ਯੋ ਭਵਤਾਂ ਸਮਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਥੇਯਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਖੇਨੈਵ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਜਪਪਰਾਯਣੈਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਰਾਟ੍ ਤਤਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ; ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ ਦੇ ਕੇ—
ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਸਨ੍ਨਤਕਨ੍ਧਰਃ । ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯੇ ਵੇਦਮਾਤਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰੇ
ਗੈਤਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਗਰਦਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ: ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਓ ਮਹਾ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ।
ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯਾਦਿਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਰੂਪੇ ਪ੍ਰਣਵਰੂਪਿਣਿ । ਸਾਮ੍ਯਾਵਸ੍ਥਾਤ੍ਮਿਕੇ ਮਾਤਰ੍ਨਮੋ ਹ੍ਰੀਂਕਾਰਰੂਪਿਣਿ
ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਓਮ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਸਮਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰੀਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਵਧਾਸ੍ਵਰੂਪੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਾਮਿ ਸਕਲਾਰ੍ਥਦਾਮ੍ । ਭਕ੍ਤਕਲ੍ਪਲਤਾਂ ਦੇਵੀਮਵਸ੍ਥਾਤ੍ਰਯਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮ੍
ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲਤਾ, ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸाक्षੀ ਦੇਵੀ।
ਤੁਰ੍ਯਾਤੀਤਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਚ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨ੍ਤਸਂਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਵਾਸਿਨੀਮ੍
ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਤ, ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂਤਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਬਾਲਾਂ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਾਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਯੁਵਤੀਂ ਪਰਾਮ੍ । ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਾਂ ਤਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਾਲਕਾ ਰੂਪ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਯੁਵਤੀ ਰੂਪ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਰਣੇ ਦੇਵਿ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਦੌ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਓ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪੋषਣਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਮਮ੍ਬਾ ਸਾ ਯਂ ਯਂ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲ ਸਕੇ; ਮਾਂ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—'
ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਤਿਕਰਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੀ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਪਰਮਾ ਕਲਾ
'ਇਹ ਪਾਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੈਤਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨ੍ਨਾਨਾਂ ਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ । षਡ੍ਰਸਾ ਵਿਵਿਧਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤृਣਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਢੇਰ ਨਿਕਲੇ, ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਛੇ ਰਸਾਂ ਦੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਾਸ ਵੀ।
ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੌਮਾਨਿ ਵਸਨਾਨਿ ਚ । ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਚ ਸਮਾਰਮ੍ਭਾਃ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਦੇਵੀ ਗਹਣੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ, ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਤਰ ਵੀ ਨਿਕਲੇ।
ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਮਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਤਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਚਾਹਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗੈਤਰੀ ਦੇ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਅਥਾਹੂਯ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੁਨਿਰਾਡ੍ ਗੌਤਮਸ੍ਤਦਾ । ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਭੂषਣਾਨਿ ਵਸਨਾਨਿ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਭ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਗੋਮਹਿष੍ਯਾਦਿਪਸ਼ਵੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਤਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍ਯਜ੍ਞਸਮ੍ਭਾਰਾਨ੍ਸ੍ਰੁਕ੍ਸ੍ਰੁਵਪ੍ਰਭृਤੀਨ੍ਦਦੌ
ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਗਾਂ, ਮਹਿਸਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਸ਼ੂ ਨਿਕਲੇ; ਯਜਨ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਚ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਲਿਤਾ ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੁਨਿਵਾਕ੍ਯਤਃ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦੇਵ ਭੂਯਿष੍ਠਮਭਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੁਰਗ ਵਰਗਾ।
ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਵਸ੍ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਦਤ੍ਤਪਾਤ੍ਰਤਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਹਣਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਗੈਤਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।