ਅਤਃ ਪਰਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੈਰ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵਂ ਤੁ ਦੇਹਜਮ੍ । ਮਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਮਾਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ-ਅਸਲ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਓ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਹਾਦੇਵੀ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਾ ਸਦ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵੈਰਭਿष੍ਟੁਤਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜੋ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਰਵ-ਸੱਤਾ ਹੈ, ਫੌਰਨ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਗਰ੍ਵਂ ਤੁ ਵਿਹਾਯ ਪਦਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਯਾਮਾਸੁਰ੍ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਰਮ ਪਰਾਤਪਰ ਭਗਵਤੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਦਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੀਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਿषੇਵਿਰੇ
ਸਾਰੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਗਾਇਤਰੀ ਜਪਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਯਜਨ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਨਿੱਤ ਹੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਸਤ੍ਯਯੁਗੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਤਾਰਹृਲ੍ਲੇਖਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਪੇ ਨਿष੍ਣਾਤਮਾਨਸਾਃ
ਸਤਯੁਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਤਾਰਾ ਤੇ ਹ੍ਰਿੱਲੇਖਾ ਦੇ ਜਪ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਨ ਵਿष੍ਣੂਪਾਸਨਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਵੇਦੇਨੋਕ੍ਤਾ ਤੁ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਨ ਵਿष੍ਣੁਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯੁਪਾਸਨਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਵੇਦੈਃ ਸਮੀਰਿਤਾ । ਯਯਾ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਧਃਪਾਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਗਾਇਤਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦਰਜੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਤਾ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਹਿ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਾਤ੍ਰਨਿष੍ਣਾਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਯਨ੍ਨ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਵਿਹਾਯ ਤਾਂ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵਿष੍ਣੂਪਾਸ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਿਹਾ: 'ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ'; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਇਤਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇ,
ਸ਼ਿਵੋਪਾਸ੍ਤਿਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਦਾਦ੍ਯਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਦੇਵੀਪਦਾਮ੍ਬੁਜਰਤਾ ਆਸਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਪਹਿਲੇ ਯੁਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਜਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦੀਨਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਦੇਵੋਪਾਸਨਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਹੇਤੁਨਿਰੂਪਣਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕਦਾਚਿਦਥ ਕਾਲੇ ਤੁ ਦਸ਼ਪਞ੍ਚਸਮਾ ਵਿਭੋ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਤੋ ਨ ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦਸ ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾਤਿਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍ । ਗਹੇ ਗृਹੇ ਸ਼ਵਾਨਾਂ ਤੁ ਸਂਖ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਸੂਕਾ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਅਕਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਈ।
ਕੇਚਿਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਰਾਹਾਨ੍ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਸ਼ਵਾਨਿ ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਯਪਰੇ ਜਨਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਸੂਰ ਖਾਣ ਲੱਗੇ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਖਾਣ ਲੱਗੇ।
ਬਾਲਕਂ ਬਾਲਜਨਨੀ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪੁਰੁष ਏਵ ਚ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਚਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤਾ ਨਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਪੋਧਨੋ ਗੌਤਮੋऽਸ੍ਤਿ ਸ ਨਃ ਖੇਦਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ; 'ਇੱਥੇ ਤਪਸਵੀ ਗੌਤਮ ਜੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।'
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇऽਧੁਨਾ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਸਂਸਕ੍ਤਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇऽਧੁਨਾ
ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੌਤਮ ਜੀ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਜਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ।
ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਬਹਵੋ ਗਤਾਃ । ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਭੂਦੇਵਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਃ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਜੀਵ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ,
ਸਗੋਧਨਾਃ ਸਦਾਸਾਸ਼੍ਚ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ । ਪੂਰ੍ਵਦੇਸ਼ਾਦ੍ਯਯੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦੇਸ਼ਤਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਆਏ, ਕੁਝ ਦੱਖਣ ਤੋਂ।
ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਾ ਔਤ੍ਤਰਾਹਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਮਾਯਯੁਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਾਜਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕਈ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸਨਾਦ੍ਯੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਾਡਵਾਨ੍ । ਚਕਾਰ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਤਤਸ਼੍ਚਾਗਮਕਾਰਣਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਿਆ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰੁਤ੍ਸ੍ਮਯਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨਭਯਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਦੱਸੇ। ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯੁष੍ਮਾਕਮੇਤਤ੍ਸਦਨਂ ਭਵਦ੍ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਭਵਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਯਿ ਦਾਸੇ ਵਿਰਾਜਤਿ
ਇਹ ਘਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਧਨ੍ਯੋऽਹਮਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਯੇषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਸੁਕृਤਾਯਤੇ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਬੜਾ ਸੁਭਾਗਾ ਹਾਂ, ਓ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਦਰਜਸਾ ਪਾਵਯਨ੍ਤਿ ਗृਹਂ ਮਮ । ਕੋ ਮਦਨ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਧਨ੍ਯੋ ਭਵਤਾਂ ਸਮਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਥੇਯਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਖੇਨੈਵ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਜਪਪਰਾਯਣੈਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਰਾਟ੍ ਤਤਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ; ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ ਦੇ ਕੇ—
ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਸਨ੍ਨਤਕਨ੍ਧਰਃ । ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯੇ ਵੇਦਮਾਤਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰੇ
ਗੈਤਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਗਰਦਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ: ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਓ ਮਹਾ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ।
ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯਾਦਿਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਰੂਪੇ ਪ੍ਰਣਵਰੂਪਿਣਿ । ਸਾਮ੍ਯਾਵਸ੍ਥਾਤ੍ਮਿਕੇ ਮਾਤਰ੍ਨਮੋ ਹ੍ਰੀਂਕਾਰਰੂਪਿਣਿ
ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਓਮ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਸਮਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰੀਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਵਧਾਸ੍ਵਰੂਪੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਾਮਿ ਸਕਲਾਰ੍ਥਦਾਮ੍ । ਭਕ੍ਤਕਲ੍ਪਲਤਾਂ ਦੇਵੀਮਵਸ੍ਥਾਤ੍ਰਯਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮ੍
ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲਤਾ, ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸाक्षੀ ਦੇਵੀ।
ਤੁਰ੍ਯਾਤੀਤਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਚ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨ੍ਤਸਂਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਵਾਸਿਨੀਮ੍
ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਤ, ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂਤਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਬਾਲਾਂ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਾਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਯੁਵਤੀਂ ਪਰਾਮ੍ । ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਾਂ ਤਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਾਲਕਾ ਰੂਪ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਯੁਵਤੀ ਰੂਪ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।