ਸ੍ਥੂਲਦੇਹੋ ਭਵੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲਿਙ੍ਗਦੇਹੋ ਹਰਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਾਰਣੋ ਦੇਹਸ੍ਤੁਰੀਯਾ ਤ੍ਵਹਮੇਵ ਹਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੋਸ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਦਾ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਪਰ ਚੌਥਾ ਰੂਪ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਹਾਂ।
ਸਾਮ੍ਯਾਵਸ੍ਥਾ ਤੁ ਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮਿਰੂਪਿਣੀ । ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਦ੍ਰੂਪਂ ਰੂਪਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੋ ਸਮਤਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸਗੁਣਂ ਚੇਤਿ ਦ੍ਵਿਧਾ ਮਦ੍ਰੂਪਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਮਾਯਯਾ ਹੀਨਂ ਸਗੁਣਂ ਮਾਯਯਾ ਯੁਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਸਗੁਣ। ਨਿਰਗੁਣ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਸਗੁਣ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਾਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਨ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ । ਪ੍ਰੇਰਯਾਮ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਜੀਵਂ ਯਥਾਕਰ੍ਮ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚ ਕੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਤੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਤਿਰੋਧਾਨੇ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮ੍ਯਹਮੇਵ ਹਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵੈ ਕਾਰਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲੀਨਤਾ—all ਇਹ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਰੁਦਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਕਾਰਣ ਰੂਪ ਹਨ।
ਮਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਤਿ ਪਵਨੋ ਭੀਤ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਮृਤ੍ਯਵਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਾਹਂ ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਤਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹੀ ਹਵਾ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨਿ ਤੇ ਮੌਤ ਵੀ ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਜਯੋ ਲਬ੍ਧੋऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਯੁष੍ਮਾਨਹਂ ਨਰ੍ਤਯਾਮਿ ਕਾष੍ਠਪੁਤ੍ਤਲਿਕੋਪਮਾਨ੍
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਚਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੇਵਵਿਜਯਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਜਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੋਧਤਃ
ਕਦੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਦੈਤ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਰ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਾਂ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਿਕਾਂ ਯੂਯਂ ਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਨਿਜਗਰ੍ਵਤਃ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਵृਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮੋਹਮਾਪ੍ਤਾ ਦੁਰਨ੍ਤਕਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ। ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਰੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ ਹੋ।
ਅਨੁਗ੍ਰਹਂ ਤਤਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੁष੍ਮਦ੍ਦੇਹਾਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਃਸृਤਂ ਸਹਸਾ ਤੇਜੋ ਮਦੀਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਯਪਿ
ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਨਿਕਲ ਆਈ, ਜੋ ਯਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੈਰ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵਂ ਤੁ ਦੇਹਜਮ੍ । ਮਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਮਾਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ-ਅਸਲ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਓ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਹਾਦੇਵੀ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਾ ਸਦ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵੈਰਭਿष੍ਟੁਤਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜੋ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਰਵ-ਸੱਤਾ ਹੈ, ਫੌਰਨ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਗਰ੍ਵਂ ਤੁ ਵਿਹਾਯ ਪਦਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਯਾਮਾਸੁਰ੍ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਰਮ ਪਰਾਤਪਰ ਭਗਵਤੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਦਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੀਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਿषੇਵਿਰੇ
ਸਾਰੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਗਾਇਤਰੀ ਜਪਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਯਜਨ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਨਿੱਤ ਹੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਸਤ੍ਯਯੁਗੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਤਾਰਹृਲ੍ਲੇਖਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਪੇ ਨਿष੍ਣਾਤਮਾਨਸਾਃ
ਸਤਯੁਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਤਾਰਾ ਤੇ ਹ੍ਰਿੱਲੇਖਾ ਦੇ ਜਪ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਨ ਵਿष੍ਣੂਪਾਸਨਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਵੇਦੇਨੋਕ੍ਤਾ ਤੁ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਨ ਵਿष੍ਣੁਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯੁਪਾਸਨਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਵੇਦੈਃ ਸਮੀਰਿਤਾ । ਯਯਾ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਧਃਪਾਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਗਾਇਤਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦਰਜੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਤਾ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਹਿ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਾਤ੍ਰਨਿष੍ਣਾਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਯਨ੍ਨ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਵਿਹਾਯ ਤਾਂ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵਿष੍ਣੂਪਾਸ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਿਹਾ: 'ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ'; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਇਤਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇ,
ਸ਼ਿਵੋਪਾਸ੍ਤਿਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਦਾਦ੍ਯਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਦੇਵੀਪਦਾਮ੍ਬੁਜਰਤਾ ਆਸਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਪਹਿਲੇ ਯੁਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਜਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦੀਨਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਦੇਵੋਪਾਸਨਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਹੇਤੁਨਿਰੂਪਣਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕਦਾਚਿਦਥ ਕਾਲੇ ਤੁ ਦਸ਼ਪਞ੍ਚਸਮਾ ਵਿਭੋ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਤੋ ਨ ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦਸ ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾਤਿਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍ । ਗਹੇ ਗृਹੇ ਸ਼ਵਾਨਾਂ ਤੁ ਸਂਖ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਸੂਕਾ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਅਕਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਈ।
ਕੇਚਿਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਰਾਹਾਨ੍ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਸ਼ਵਾਨਿ ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਯਪਰੇ ਜਨਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਸੂਰ ਖਾਣ ਲੱਗੇ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਖਾਣ ਲੱਗੇ।
ਬਾਲਕਂ ਬਾਲਜਨਨੀ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪੁਰੁष ਏਵ ਚ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਚਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤਾ ਨਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਪੋਧਨੋ ਗੌਤਮੋऽਸ੍ਤਿ ਸ ਨਃ ਖੇਦਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ; 'ਇੱਥੇ ਤਪਸਵੀ ਗੌਤਮ ਜੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।'
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇऽਧੁਨਾ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਸਂਸਕ੍ਤਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇऽਧੁਨਾ
ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੌਤਮ ਜੀ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਜਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ।
ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਬਹਵੋ ਗਤਾਃ । ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਭੂਦੇਵਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਃ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਜੀਵ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ,
ਸਗੋਧਨਾਃ ਸਦਾਸਾਸ਼੍ਚ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ । ਪੂਰ੍ਵਦੇਸ਼ਾਦ੍ਯਯੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦੇਸ਼ਤਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਆਏ, ਕੁਝ ਦੱਖਣ ਤੋਂ।
ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਾ ਔਤ੍ਤਰਾਹਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਮਾਯਯੁਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਾਜਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕਈ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸਨਾਦ੍ਯੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਾਡਵਾਨ੍ । ਚਕਾਰ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਤਤਸ਼੍ਚਾਗਮਕਾਰਣਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਿਆ।