ਤ੍ਵਮੇਵ ਗਤ੍ਵਾ ਜਾਨੀਹਿ ਕਿਮਿਦਂ ਯਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਯਪਿ । ਨਾਨ੍ਯਃ ਕੋऽਪਿ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਂ ਮਹਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਾ ਕਿ ਇਹ ਯਕਸ਼ ਕੌਣ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਣਗੌਰਵਗੁਮ੍ਫਿਤਮ੍ । ਸਾਭਿਮਾਨੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਯਤ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿੱਥੇ ਯਕਸ਼ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਯੁਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮृਦੁਭਾषਯਾ । ਕੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵੇਣ ਮਰੁਦਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾਹਮਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾਯੁਰਸ੍ਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਯਕਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਰੁਤ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਾਯੂ ਹਾਂ।
ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਚਾਲਨੇ ਗ੍ਰਹਣੇऽਸ੍ਤਿ ਹਿ । ਮਚ੍ਚੇष੍ਟਯਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰਵਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਸਾਰੀ ਚਲਣ ਅਤੇ ਫੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਹੀ ਹਿਲਚਲ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਵਾਣੀਂ ਨਿਜਗਾਦ ਪਰਂ ਮਹਃ । ਤृਣਮੇਤਤ੍ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਯਤ੍ਤਚ੍ਚਾਲਯ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਵਾਯੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਬੋਲੇ: ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਆ ਇਹ ਤਿਨਕਾ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ, ਹਿਲਾ ਕੇ ਵਿਖਾ।
ਨੋਚੇਦ੍ਗਰ੍ਵਂ ਵਿਹਾਯੈਨਂ ਲਜ੍ਜਿਤੋ ਗਚ੍ਛ ਵਾਸਵਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਵਚੋ ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਵਾਸਵ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਯਕਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਉਦ੍ਯੋਗਮਕਰੋਤ੍ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨ ਚਚਾਲ ਹ । ਲਜ੍ਜਿਤੋऽਗਾਦ੍ਦੇਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵਂ ਸ ਚਾਨਿਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤਿਨਕਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਾਹ ਹਿਲਿਆ। ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਨਿਲ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਵਦਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਰ੍ਵਨਿਰ੍ਵਾਪਕਾਰਣਮ੍ । ਨੈਤਞ੍ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਮ ਮਿਥ੍ਯਾਗਰ੍ਵਾਭਿਮਾਨਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸਮਝਣ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਲੌਕਿਕਂ ਭਾਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇਜਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੂਚਿਰੇ
ਯਕਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਅਲੌਕਿਕ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਦੇਵਰਾਡਸਿ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਜਾਨੀਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਗਰ੍ਵਾਤ੍ਤਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਯਕਸ਼ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਚ੍ਚ ਪਰਂ ਤੇਜੋ ਯਕ੍ਸ਼ਰੂਪਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ ਤਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਸਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜੋਤ, ਜੋ ਯਕਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਯਕਸ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤੀਵ ਲਜ੍ਜਿਤੋ ਜਾਤੋ ਵਾਸਵੋ ਦੇਵਰਾਡਪਿ । ਯਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ਭਾषਣਾਭਾਵਾਲ੍ਲਘੁਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ ਚੇਤਸਿ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਕਸ਼ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥੋੜੀ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਆ ਗਈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤੁ ਸੁਰਸਂਸਦਿ । ਕਿਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਲਘੁਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਹੁਣ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਕੀ ਆਖਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਥੋੜੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?
ਦੇਹਤ੍ਯਾਗੋ ਵਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨੋ ਹਿ ਮਹਤਾਂ ਧਨਮ੍ । ਮਾਨੇ ਨष੍ਟੇ ਜੀਵਿਤਂ ਤੁ ਮृਤਿਤੁਲ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਹੈ। ਇੱਜਤ ਹੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਹੈ। ਜਦ ਇੱਜਤ ਜਾ ਵੇ, ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਰ੍ਵਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਚਰਿਤ੍ਰਮੀਦृਸ਼ਂ ਯਸ੍ਯ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਚਲਣ ਐਸਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਜਾਤਾ ਵ੍ਯੋਮਵਾਣੀ ਨਭਸ੍ਤਲੇ । ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਜਪ ਤੇਨ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਜਪ, ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤਤੋ ਜਜਾਪ ਪਰਮਂ ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਂ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਧ੍ਯਾਨਮੀਲਿਤਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ।
ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੀਯਨਵਮ੍ਯਾਂ ਮਧ੍ਯਗੇ ਰਵੌ । ਤਦੇਵਾਵਿਰਭੂਤ੍ਤੇਜਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਸ੍ਥਲੇ ਪੁਨਃ
ਅਚਾਨਕ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਬਿਲਕੁਲ ਸਿਰ ਤੇ ਸੀ, ਉਹੀ ਜੋਤ ਫਿਰੋਂ ਉਸੇ ਥਾਂ ਉਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਤੇਜੋਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕੁਮਾਰੀਂ ਨਵਯੌਵਨਾਮ੍ । ਭਾਸ੍ਵਜ੍ਜਪਾਪ੍ਰਸੂਨਾਭਾਂ ਬਾਲਕੋਟਿਰਵਿਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਸ ਚਾਨਣ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿਚ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ।
ਬਾਲਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ਮੁਕੁਟਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰ੍ਵ੍ਯਞ੍ਜਿਤਸ੍ਤਨੀਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਵਰਹਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਵਰਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਭਯਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ ਸੀ, ਕਪੜਿਆਂ ਹੇਠੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸੌਂਹਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਝਲਕ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਵਰ, ਫਾਂਸ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਅਭੈ ਮудਰਾ ਸੀ।
ਦਧਾਨਾਂ ਰਮਣੀਯਾਙ੍ਗੀਂ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗਲਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਭਕ੍ਤਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਮਮ੍ਬਾਂ ਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਂ ਮਲ੍ਲਿਕਾਮਾਲਾਕਬਰੀਜੂਟਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੈਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰਭਿष੍ਟੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਕੇਸਾਂ ਵਿਚ ਮੱਲਿਕਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਲੀਆਂ ਦੀ ਗੁੱਛੀ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦਨ੍ਤਚ੍ਛਟਾਭਿਰਭਿਤਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗੀਕृਤਕ੍ਸ਼ਮਾਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਤਸ੍ਮੇਰਵਦਨਾਂ ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸੁਨ੍ਦਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਗੁਲਾਬੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਹਣਪ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਪਰੀਧਾਨਾਂ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾਮ੍ । ਉਮਾਭਿਧਾਨਾਂ ਪੁਰਤੋ ਦੇਵੀਂ ਹੈਮਵਤੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਹ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਜਕਰੁਣਾਮੂਰ੍ਤਿਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਾਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਾਸਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਿਤਾਨ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੀ, ਸਾਰਿਆਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਉਥੇ ਵਾਸਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰੇਮਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਨਯਨੋ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੁਸ੍ਤਤਃ । ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮਾਥ ਪਾਦਯੋਰ੍ਜਗਦੀਸ਼ਿਤੁਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਭਕ੍ਤਿਸਨ੍ਨਤਕਨ੍ਧਰਃ । ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਕਿਮਿਦਂ ਯਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਯਪਿ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਵੀਂ ਗਰਦਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਅਚੰਭਾ ਹੈ?'
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਚ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦ੍ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ । ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵਾ
'ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਸੋਹਣੀਏ।' ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਬੋਲੀ।
ਰੂਪਂ ਮਦੀਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਤਤ੍ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍ । ਮਾਯਾਧਿष੍ਠਾਨਭੂਤਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ਿ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
'ਮੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੈ।'