ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਨਿਕਟੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਕਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯਪਿ । ਬਲਾਬਲਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ
'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਯਕਸ਼ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛੀਏ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।'
ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਾਧਿਪਃ । ਗਚ੍ਛ ਵਹ੍ਨੇ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਯਤੋऽਸਿ ਮੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਾ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੂੰਹ ਹੈਂ।'
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਜਾਨੀਹਿ ਕਿਮਿਦਂ ਯਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਯਪਿ । ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਗਰ੍ਭਿਤਮ੍
'ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਾ ਕਿ ਇਹ ਯਕਸ਼ ਕੀ ਹੈ।' ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਵੇਗਾਤ੍ਸ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਕੋऽਸੀਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਤੁਰੰਤ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਕੇ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ?'
ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਕਿਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਅਗ੍ਨਿਰਸ੍ਮਿ ਤਥਾ ਜਾਤਵੇਦਾ ਅਸ੍ਮੀਤਿ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ।' ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਜਾਤਵੇਦਾਂ ਨਾਮ ਵਾਲਾ।'
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਦਹਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮਯਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਂ ਤੇਜਸ੍ਤਦਗ੍ਰੇ ਨਿਦਧੌ ਤृਣਮ੍
'ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ।' ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤਿਨਕਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਦਹੈਨਂ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦਹਨੇऽਸ੍ਤਿ ਹਿ । ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਬਲੇਨੈਵਾਕਰੋਦ੍ਯਤ੍ਨਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
'ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿਨਕਾ ਸਾੜ ਕੇ ਵੇਖ।' ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤृਣਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਲਜ੍ਜਿਤੋऽਗਾਤ੍ਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਪृष੍ਟੇ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਹਵ੍ਯਭੁਕ੍
ਪਰ ਉਹ ਤਿਨਕਾ ਸਾੜ ਨਾ ਸਕੀ; ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਪਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਵृਥਾਭਿਮਾਨੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਤ੍ਵਾਦਿਕੇ ਸੁਰਾਃ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਾਯੁਂ ਸਮਾਹੂਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਸਾਡਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਹੰਕਾਰ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।' ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰੋਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਚ੍ਚੇष੍ਟਾਭਿਸ੍ਤੁ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਰੂਪਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਧਾਰਕਃ
'ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਚਲ-ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਹਿਲਚਲ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈਂ।'
ਤ੍ਵਮੇਵ ਗਤ੍ਵਾ ਜਾਨੀਹਿ ਕਿਮਿਦਂ ਯਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਯਪਿ । ਨਾਨ੍ਯਃ ਕੋऽਪਿ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਂ ਮਹਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਾ ਕਿ ਇਹ ਯਕਸ਼ ਕੌਣ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਣਗੌਰਵਗੁਮ੍ਫਿਤਮ੍ । ਸਾਭਿਮਾਨੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਯਤ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿੱਥੇ ਯਕਸ਼ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਯੁਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮृਦੁਭਾषਯਾ । ਕੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵੇਣ ਮਰੁਦਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾਹਮਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾਯੁਰਸ੍ਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਯਕਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਰੁਤ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਾਯੂ ਹਾਂ।
ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਚਾਲਨੇ ਗ੍ਰਹਣੇऽਸ੍ਤਿ ਹਿ । ਮਚ੍ਚੇष੍ਟਯਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰਵਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਸਾਰੀ ਚਲਣ ਅਤੇ ਫੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਹੀ ਹਿਲਚਲ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਵਾਣੀਂ ਨਿਜਗਾਦ ਪਰਂ ਮਹਃ । ਤृਣਮੇਤਤ੍ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਯਤ੍ਤਚ੍ਚਾਲਯ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਵਾਯੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਬੋਲੇ: ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਆ ਇਹ ਤਿਨਕਾ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ, ਹਿਲਾ ਕੇ ਵਿਖਾ।
ਨੋਚੇਦ੍ਗਰ੍ਵਂ ਵਿਹਾਯੈਨਂ ਲਜ੍ਜਿਤੋ ਗਚ੍ਛ ਵਾਸਵਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਵਚੋ ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਵਾਸਵ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਯਕਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਉਦ੍ਯੋਗਮਕਰੋਤ੍ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨ ਚਚਾਲ ਹ । ਲਜ੍ਜਿਤੋऽਗਾਦ੍ਦੇਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵਂ ਸ ਚਾਨਿਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤਿਨਕਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਾਹ ਹਿਲਿਆ। ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਨਿਲ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਵਦਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਰ੍ਵਨਿਰ੍ਵਾਪਕਾਰਣਮ੍ । ਨੈਤਞ੍ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਮ ਮਿਥ੍ਯਾਗਰ੍ਵਾਭਿਮਾਨਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸਮਝਣ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਲੌਕਿਕਂ ਭਾਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇਜਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੂਚਿਰੇ
ਯਕਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਅਲੌਕਿਕ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਦੇਵਰਾਡਸਿ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਜਾਨੀਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਗਰ੍ਵਾਤ੍ਤਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਯਕਸ਼ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਚ੍ਚ ਪਰਂ ਤੇਜੋ ਯਕ੍ਸ਼ਰੂਪਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ ਤਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਸਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜੋਤ, ਜੋ ਯਕਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਯਕਸ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤੀਵ ਲਜ੍ਜਿਤੋ ਜਾਤੋ ਵਾਸਵੋ ਦੇਵਰਾਡਪਿ । ਯਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ਭਾषਣਾਭਾਵਾਲ੍ਲਘੁਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ ਚੇਤਸਿ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਕਸ਼ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥੋੜੀ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਆ ਗਈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤੁ ਸੁਰਸਂਸਦਿ । ਕਿਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਲਘੁਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਹੁਣ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਕੀ ਆਖਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਥੋੜੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?
ਦੇਹਤ੍ਯਾਗੋ ਵਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨੋ ਹਿ ਮਹਤਾਂ ਧਨਮ੍ । ਮਾਨੇ ਨष੍ਟੇ ਜੀਵਿਤਂ ਤੁ ਮृਤਿਤੁਲ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਹੈ। ਇੱਜਤ ਹੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਹੈ। ਜਦ ਇੱਜਤ ਜਾ ਵੇ, ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਰ੍ਵਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਚਰਿਤ੍ਰਮੀਦृਸ਼ਂ ਯਸ੍ਯ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਚਲਣ ਐਸਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਜਾਤਾ ਵ੍ਯੋਮਵਾਣੀ ਨਭਸ੍ਤਲੇ । ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਜਪ ਤੇਨ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਜਪ, ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤਤੋ ਜਜਾਪ ਪਰਮਂ ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਂ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਧ੍ਯਾਨਮੀਲਿਤਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ।
ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੀਯਨਵਮ੍ਯਾਂ ਮਧ੍ਯਗੇ ਰਵੌ । ਤਦੇਵਾਵਿਰਭੂਤ੍ਤੇਜਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਸ੍ਥਲੇ ਪੁਨਃ
ਅਚਾਨਕ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਬਿਲਕੁਲ ਸਿਰ ਤੇ ਸੀ, ਉਹੀ ਜੋਤ ਫਿਰੋਂ ਉਸੇ ਥਾਂ ਉਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਤੇਜੋਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕੁਮਾਰੀਂ ਨਵਯੌਵਨਾਮ੍ । ਭਾਸ੍ਵਜ੍ਜਪਾਪ੍ਰਸੂਨਾਭਾਂ ਬਾਲਕੋਟਿਰਵਿਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਸ ਚਾਨਣ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿਚ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ।