ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਹਰਣਂ ਨਾਨਾਮਾਯਾਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਜਗਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਨੂਨਂ ਤੇषਾਂ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਨ੍ਨृਪ
ਉਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ ਗਏ, ਕਈ ਜਾਦੂਈ ਚਲਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਇਹ ਜੰਗ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਕृਪਾਵੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਿਤਾ ਯੁਧਿ । ਭੁਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤਾਃ ਪਾਤਾਲਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਮੋਹਾਤ੍ਸਾਭਿਮਾਨਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਤੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਿਮਾ ਯਤਃ । ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰਃ ਕੁਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪਾਮਰਾ ਨਿष੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਸਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ? ਉਹ ਦੈਤ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਕਿੱਥੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਬੇਤਾਕਤ ਹਨ।
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਕ੍ਸ਼ਯਕਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਅਸ੍ਮਦਗ੍ਰੇ ਪਾਮਰਾਣਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚੈਵ ਕਾ ਕਥਾ
ਅਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਚਲਾਉਂਦੇ ਤੇ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਉਹ ਨੀਚ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰਣੀ।
ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤੇ ਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੋਹਮਾਗਤਾਃ । ਤੇषਾਮਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਦੈਵ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ; ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਜਗਦੰਬਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਕृਪਾਪੂਰ੍ਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰੂਪੇਣ ਭੂਮਿਪ । ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯਕਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗਾ ਠੰਢਾ ਚਾਨਣ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਸਮਾਨਾਭਂ ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਃ ਪਰਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦਸ ਕਰੋੜ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾ ਹੱਥ ਸਨ, ਨਾ ਪੈਰ; ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਅਨੋਖੀ ਜੋਤਿ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖੀ ਸੀ।
ਸਵਿਸ੍ਮਯਾਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ । ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਕਿਂ ਵਾ ਮਾਯਾ ਕਾਪਿ ਮਹੀਯਸੀ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਚਾਲ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ?'
ਕੇਨਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਾਥ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਮਯਕਾਰਿਣੀ । ਸਮ੍ਭੂਯ ਤੇ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਚਾਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ?' ਫਿਰ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਨਿਕਟੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਕਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯਪਿ । ਬਲਾਬਲਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ
'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਯਕਸ਼ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛੀਏ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।'
ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਾਧਿਪਃ । ਗਚ੍ਛ ਵਹ੍ਨੇ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਯਤੋऽਸਿ ਮੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਾ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੂੰਹ ਹੈਂ।'
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਜਾਨੀਹਿ ਕਿਮਿਦਂ ਯਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਯਪਿ । ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਗਰ੍ਭਿਤਮ੍
'ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਾ ਕਿ ਇਹ ਯਕਸ਼ ਕੀ ਹੈ।' ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਵੇਗਾਤ੍ਸ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਕੋऽਸੀਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਤੁਰੰਤ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਕੇ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ?'
ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਕਿਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਅਗ੍ਨਿਰਸ੍ਮਿ ਤਥਾ ਜਾਤਵੇਦਾ ਅਸ੍ਮੀਤਿ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ।' ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਜਾਤਵੇਦਾਂ ਨਾਮ ਵਾਲਾ।'
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਦਹਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮਯਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਂ ਤੇਜਸ੍ਤਦਗ੍ਰੇ ਨਿਦਧੌ ਤृਣਮ੍
'ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ।' ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤਿਨਕਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਦਹੈਨਂ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦਹਨੇऽਸ੍ਤਿ ਹਿ । ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਬਲੇਨੈਵਾਕਰੋਦ੍ਯਤ੍ਨਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
'ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿਨਕਾ ਸਾੜ ਕੇ ਵੇਖ।' ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤृਣਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਲਜ੍ਜਿਤੋऽਗਾਤ੍ਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਪृष੍ਟੇ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਹਵ੍ਯਭੁਕ੍
ਪਰ ਉਹ ਤਿਨਕਾ ਸਾੜ ਨਾ ਸਕੀ; ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਪਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਵृਥਾਭਿਮਾਨੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਤ੍ਵਾਦਿਕੇ ਸੁਰਾਃ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਾਯੁਂ ਸਮਾਹੂਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਸਾਡਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਹੰਕਾਰ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।' ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰੋਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਚ੍ਚੇष੍ਟਾਭਿਸ੍ਤੁ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਰੂਪਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਧਾਰਕਃ
'ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਚਲ-ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਹਿਲਚਲ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈਂ।'
ਤ੍ਵਮੇਵ ਗਤ੍ਵਾ ਜਾਨੀਹਿ ਕਿਮਿਦਂ ਯਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਯਪਿ । ਨਾਨ੍ਯਃ ਕੋऽਪਿ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਂ ਮਹਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਾ ਕਿ ਇਹ ਯਕਸ਼ ਕੌਣ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਣਗੌਰਵਗੁਮ੍ਫਿਤਮ੍ । ਸਾਭਿਮਾਨੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਯਤ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿੱਥੇ ਯਕਸ਼ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਯੁਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮृਦੁਭਾषਯਾ । ਕੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵੇਣ ਮਰੁਦਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾਹਮਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾਯੁਰਸ੍ਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਯਕਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਰੁਤ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਾਯੂ ਹਾਂ।
ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਚਾਲਨੇ ਗ੍ਰਹਣੇऽਸ੍ਤਿ ਹਿ । ਮਚ੍ਚੇष੍ਟਯਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰਵਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਸਾਰੀ ਚਲਣ ਅਤੇ ਫੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਹੀ ਹਿਲਚਲ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਵਾਣੀਂ ਨਿਜਗਾਦ ਪਰਂ ਮਹਃ । ਤृਣਮੇਤਤ੍ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਯਤ੍ਤਚ੍ਚਾਲਯ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਵਾਯੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਬੋਲੇ: ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਆ ਇਹ ਤਿਨਕਾ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ, ਹਿਲਾ ਕੇ ਵਿਖਾ।
ਨੋਚੇਦ੍ਗਰ੍ਵਂ ਵਿਹਾਯੈਨਂ ਲਜ੍ਜਿਤੋ ਗਚ੍ਛ ਵਾਸਵਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਵਚੋ ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਵਾਸਵ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਯਕਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਉਦ੍ਯੋਗਮਕਰੋਤ੍ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨ ਚਚਾਲ ਹ । ਲਜ੍ਜਿਤੋऽਗਾਦ੍ਦੇਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵਂ ਸ ਚਾਨਿਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤਿਨਕਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਾਹ ਹਿਲਿਆ। ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਨਿਲ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਵਦਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਰ੍ਵਨਿਰ੍ਵਾਪਕਾਰਣਮ੍ । ਨੈਤਞ੍ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਮ ਮਿਥ੍ਯਾਗਰ੍ਵਾਭਿਮਾਨਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸਮਝਣ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਲੌਕਿਕਂ ਭਾਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇਜਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੂਚਿਰੇ
ਯਕਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਅਲੌਕਿਕ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।