ਸੁਵਾਸਿਨੀਃ ਕੁਮਾਰੀਸ਼੍ਚ ਬਟੁਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਦੀਨਾਨਾਥਾਨ੍ਦਰਿਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਸੁਹਾਗਣਾਂ, ਕੁਆਰੀਆਂ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅਨਾਥਾਂ ਤੇ ਮਸਕੀਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਤਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਮਾਰਾਧਯੇਨ੍ਮਨੁਮ੍ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਿਰਨੁਤ੍ਤਮਃ
ਆਪਣੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉੱਤਮ ਦੀਕਸ਼ਾ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਤਦਸ਼ੇषੇਣ ਭਜ ਦੇਵੀਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਧਰਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵੈਦਿਕਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਗृਹ੍ਯੋਕ੍ਤਕ੍ਰਮੇਣੋਪਦਿਸ਼ੇਨ੍ਮਨੁਮ੍ । ਤਾਨ੍ਤ੍ਰਿਕਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਰੀਤ੍ਯਾ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਵੈਦਿਕ ਆਚਾਰਿਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਤਾਂਤ੍ਰਿਕ ਆਚਾਰਿਆ ਤੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਹੀ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਥਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦੁਕ੍ਤਪ੍ਰਯੋਗਾਂਸ੍ਤੇ ਤੇ ਤੇ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਨਾਰਦ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਓਹੀ ਕਰਣਗੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪਰਾਮ੍ਬਾਯਾ ਭਜ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤਚ੍ਚਾਹਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰਦਾਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਮਾਧਿਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਦਧ੍ਯੌ ਦੇਵੀਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਸ਼ਿਖਾਮਣਿਃ । ਨਾਰਦੋऽਪਿ ਤਤੋ ਨਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪਰਮ੍ । ਜਗਾਮ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਪਸੇ ਦੇਵੀਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤੇਰਾਵਿਰ੍ਭਾਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਤਾਂਵਰ । ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤੀਰਿਤਾ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲਤ੍ਰਯੇऽਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਨਿਤ੍ਯਤਯਾ ਵਿਭੋ । ਤਾਂ ਵਿਹਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹ੍ਣੀਯੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਦੇਵਤਾਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਚ ਵੀ, ਦੋਜਾਤੀ ਲੋਕ ਮਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ?
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਗਾਣਪਤ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ । ਕਾਪਾਲਿਕਾਸ਼੍ਚੀਨਮਾਰ੍ਗਰਤਾ ਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ, ਕੁਝ ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਕੁਝ ਕਪਾਲਿਕ ਹਨ, ਕੁਝ ਚੀਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦਿਗਮ੍ਬਰਾਸ੍ਤਥਾ ਬੌਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਵਾਰ੍ਕਾ ਏਵਮਾਦਯਃ । ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਹਵੋ ਲੋਕੇ ਵੇਦਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਦਿਗੰਬਰ ਹਨ, ਕੁਝ ਬੌਧ ਹਨ, ਕੁਝ ਚਾਰਵਾਕ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਕਈ ਲੋਕ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤਃ ਪਣ੍ਡਿਤਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਤਰ੍ਕਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹੋ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਪੰਡਤ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਅਪਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਵੇਦੇषੁ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਤੁ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਨ ਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਹਾਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ
—ਉਹ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂਵਰ । ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਵਰ੍ਣਿਤੋ ਭਵਤਾ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਦਾ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਜਾਣੂ, ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਣਿਦਵੀਪ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸੀ ਸੀ।
ਕੀਦृਕ੍ ਤਦਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍ । ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਵਦ ਭਕ੍ਤਾਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਯ ਮੇऽਨਘ
ਮਾਂ ਦਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਥਾਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਭਗਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੱਸੋ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਗੁਰਵੋ ਗੁਹ੍ਯਮਪ੍ਯੁਤ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਾਦਰਾਯਣਃ
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਬਾਦਰਾਯਣ—
ਨਿਜਗਾਦ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਵੇਦਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
—ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੇਦਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਮਯੇ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍ । ਵੁਦ੍ਧਿਮਾਨਸਿ ਵੇਦੇषੁ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਦੋਦ੍ਧਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦੇਵੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਸਤ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਈ।
ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਹਰਣਂ ਨਾਨਾਮਾਯਾਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਜਗਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਨੂਨਂ ਤੇषਾਂ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਨ੍ਨृਪ
ਉਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ ਗਏ, ਕਈ ਜਾਦੂਈ ਚਲਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਇਹ ਜੰਗ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਕृਪਾਵੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਿਤਾ ਯੁਧਿ । ਭੁਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤਾਃ ਪਾਤਾਲਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਮੋਹਾਤ੍ਸਾਭਿਮਾਨਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਤੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਿਮਾ ਯਤਃ । ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰਃ ਕੁਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪਾਮਰਾ ਨਿष੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਸਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ? ਉਹ ਦੈਤ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਕਿੱਥੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਬੇਤਾਕਤ ਹਨ।
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਕ੍ਸ਼ਯਕਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਅਸ੍ਮਦਗ੍ਰੇ ਪਾਮਰਾਣਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚੈਵ ਕਾ ਕਥਾ
ਅਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਚਲਾਉਂਦੇ ਤੇ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਉਹ ਨੀਚ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰਣੀ।
ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤੇ ਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੋਹਮਾਗਤਾਃ । ਤੇषਾਮਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਦੈਵ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ; ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਜਗਦੰਬਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਕृਪਾਪੂਰ੍ਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰੂਪੇਣ ਭੂਮਿਪ । ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯਕਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗਾ ਠੰਢਾ ਚਾਨਣ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਸਮਾਨਾਭਂ ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਃ ਪਰਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦਸ ਕਰੋੜ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾ ਹੱਥ ਸਨ, ਨਾ ਪੈਰ; ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਅਨੋਖੀ ਜੋਤਿ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖੀ ਸੀ।
ਸਵਿਸ੍ਮਯਾਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ । ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਕਿਂ ਵਾ ਮਾਯਾ ਕਾਪਿ ਮਹੀਯਸੀ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਚਾਲ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ?'
ਕੇਨਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਾਥ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਮਯਕਾਰਿਣੀ । ਸਮ੍ਭੂਯ ਤੇ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਚਾਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ?' ਫਿਰ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।