ਵੌषਡਨ੍ਤੇਨ ਮਨੁਨਾ ਵਹ੍ਨੇਸ੍ਤੁ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਤਃ । ਮਹਾਗਣੇਸ਼ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜੁਹੁਯਾਦਾਹੁਤੀਰ੍ਦਸ਼
ਫਿਰ 'ਵੌਟ' ਅਖੀਰ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ; ਮਹਾਂਗਣੇਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦਸ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਵੇ।
ਵਹ੍ਨੌ ਪੀਠਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਯਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਮ੍ । ਵਹ੍ਨੌ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੀਠ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸੋਚ ਕੇ ਪਚੀਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਵੇ।
ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਕੀਕਰਣਾਯ ਚ । ਵਹ੍ਨਿਦੇਵਤਯੋਰੈਕ੍ਯਂ ਭਾਵਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹ
ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਮੂੰਹ ਦੀ ਏਕਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਦੀ ਦੇਵੀ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਏਕੀਭੂਤਂ ਭਾਵਯੇਤ੍ਤੁ ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ । षਡਙ੍ਗਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਜੁਹੁਯਾਦਾਹੁਤੀਃ ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ, ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਉਸ ਏਕਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਵੇ।
ਏਕਾਦਸ਼ੈਵ ਜੁਹੁਯਾਦਾਹੁਤੀਰ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਏਤੇਨ ਨਾਡੀਸਨ੍ਧਾਨਂ ਵਹ੍ਨਿਦੇਵਤਯੋਰ੍ਮੁਨੇ
ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਵੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵੀ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾਡੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕੈਕਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨਾਪ੍ਯਾਵृਤ੍ਤੀਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਏਕੈਕਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਘृਤੇਨ ਜੁਹੁਯਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਵੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪਾਵੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਤਤਃ ਕਲ੍ਪੋਕ੍ਤਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਜੁਹੁਯਾਦਥਵਾ ਤਿਲੈਃ । ਦੇਵਤਾਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਜਾਨ੍ਤਕਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ 'ਗਜਾਂਤਕ' ਅਖੀਰ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਵੇ।
ਏਵਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀਂ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਂ ਭਾਵਯੇਨ੍ਮੁਨੇ । ਤਥੈਵਾਵृਤਿਦੇਵੀਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨ੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਤਾ ਅਪਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੋਚੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਵਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਚ ਸੁਸ੍ਨਾਤਂ ਕृਤਸਮ੍ਯਾਦਿਕਕ੍ਰਿਯਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਯੁਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਭਰਣੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਚੇਲਾ, ਦੋ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਕਰਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਕੁਣ੍ਡਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕਮਾਨਯੇਤ੍ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗੁਰੂਨਥ ਸਭਾਸਦਃ
ਕਮੰਡਲੁ ਫੜ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਚੇਲਾ ਕੁੰਡ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ। ਫਿਰ ਚੇਲਾ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਕੁਲਦੇਵਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇਤ੍ਤਤ੍ਰਾਥ ਵਿष੍ਟਰੇ । ਗੁਰੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਕृਪਾਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਲੋਕਯੇਤ੍
ਕੁਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਗੁਰੂ, ਚੇਲੇ ਵੱਲ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇ।
ਤਚ੍ਚੈਤਨ੍ਯਂ ਨਿਜੇ ਦੇਹੇ ਭਾਵਯੇਤ੍ਸਙ੍ਗਤਂ ਤ੍ਵਿਤਿ । ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਤਨੁਸ੍ਥਾਨਾਮਧ੍ਵਨਾਂ ਪਰਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੋਚੇ। ਫਿਰ, ਚੇਲੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਹੋਮਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਦृष੍ਟ੍ਯਵਲੋਕਨਾਤ੍ । ਯੇਨ ਜਾਯੇਤ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਯੋਗ੍ਯੋ ਦੇਵਾਦ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹੇ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹਵਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਤਨੌ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ षਡਧ੍ਵਨਃ ਕਮੇਣ ਤੁ । ਪਾਦਯੋਸ੍ਤੁ ਕਲਾਧ੍ਵਾਨਮਨ੍ਧੌ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਧ੍ਵਕਂ ਪੁਨਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਚੇਲੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ; ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਕਲਾ ਦਾ ਰਾਹ, ਗੁੱਡਿਆਂ ਤੇ ਤੱਤ ਦਾ ਰਾਹ।
ਨਾਭੌ ਤੁ ਭੁਵਨਾਧ੍ਵਾਨਂ ਵਰ੍ਣਾਧ੍ਵਾਨਂ ਤਥਾ ਹृਦਿ । ਪਦਾਧ੍ਵਾਨਂ ਤਥਾ ਭਾਲੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਧ੍ਵਾਨਂ ਤੁ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਨਾਭੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਹ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਰਾਹ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਪਦਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਸ੍ਤੁ ਕੂਰ੍ਚੇਨ ਤਿਲੈਰਾਜ੍ਯਪਰਿਪ੍ਲੁਤੈਃ । ਸ਼ੋਧਯਾਮ੍ਯਮੁਮਧ੍ਵਾਨਂ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਮਨੁਮੁਚ੍ਚਰਨ੍
ਚੇਲੇ ਨੂੰ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਘੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਦੂਬ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਹ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ।
ਤਾਰਾਢ੍ਯਂ ਜੁਹੁਯਾਦष੍ਟਵਾਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਧ੍ਵਮੇਵ ਹਿ । षਡਧ੍ਵਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਲੀਨਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਹਰ ਰਸਤੇ ਲਈ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਛੇ ਰਸਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਸੋਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰੁਤ੍ਪਾਦਯੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸृष੍ਟਿਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵੈ ਗੁਰੁਃ । ਆਤ੍ਮਸ੍ਥਿਤਂ ਤਚ੍ਚੈਤਨ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਤੁ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਜੋ ਅਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੁੜ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਤਤੋ ਹੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਂ ਕਲਸ਼ੇ ਨਯੇਤ੍ । ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯਾਹृਤਿਭਿਰ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨੇਰਙ੍ਗਾਹੁਤੀਸ੍ਤਥਾ
ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਦਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਗੁਰੁਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜੇਦ੍ਵਹ੍ਨਿਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਤੁ ਬਧ੍ਨੀਯਾਦ੍ਵਾਸਸਾ ਗੁਰੁਃ
ਗੁਰੂ ਹਰ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਕੁਣ੍ਡਤੋ ਮਣ੍ਡਲਂ ਨਯੇਤ੍ । ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਂ ਮੁਖ੍ਯਦੇਵ੍ਯਾਂ ਕਾਰਯੇਚ੍ਛਿष੍ਯਹਸ੍ਤਤਃ
ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਮੰਡਲ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮੁੱਖ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰਬਨ੍ਧਂ ਨਿਰਾਕृਤ੍ਯ ਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ਕੁਸ਼ਵਿष੍ਟਰੇ । ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਸ਼ਿष੍ਯਦੇਹੇ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪੱਟੀ ਹਟਾ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭੂਤ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਦਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਨ੍ਯਾਸਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਯਤਨੌ ਤਤਃ । ਮਣ੍ਡਲੇ ਵੇਸ਼ਯੇਚ੍ਛਿष੍ਯਮਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਮ੍ਭਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਿਆਸ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ।
ਪਲ੍ਲਵਾਞ੍ਛਿष੍ਯਸ਼ਿਰਸਿ ਵਿਨ੍ਯਸੇਨ੍ਮਾਤृਕਾਂ ਜਪੇਤ੍ । ਕਲਸ਼ਸ੍ਥਜਲੈਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਤਾਤ੍ਮਕੈਃ
ਗੁਰੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਘੜੇ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਧਨੀਜਲਸੇਕਂ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਞ੍ਜਸਾ । ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਵਾਸਸੀ ਪਰਿਧਾਯ ਚ
ਉਹ ਵਾਧੂ ਜਲ ਦੀ ਧਾਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉੱਠ ਕੇ ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਭਸ੍ਮਾਵਲੇਪਸ਼੍ਚ ਸਂਵਿਸ਼ੇਦ੍ਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਤੋ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਵਕੀਯਾਤ੍ਤੁ ਹृਦਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੋਈ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯਹृਦਯੇ ਭਾਵਯੇਤ੍ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰੈਕ੍ਯਂ ਵੈ ਭਾਵਯਂਸ੍ਤਯੋਃ
ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਦਾ ਭਾਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋ ਦਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਣੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯੋਪਦਿਸ਼ੇਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਨ੍ਯਸਨ੍
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦਾ ਮਹਾਂਮੰਤ੍ਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਪਿ ਪ੍ਰਜਪੇਨ੍ਮੁਨੇ । ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਭੂਮੌ ਤਂ ਗੁਰੁਂ ਦੇਵਤਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੋ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਮਨਨ੍ਯਧੀਃ । ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੋਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।