ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦ੍ਘृਤਭਾਗਾਤ੍ਤੁ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਲੋਚਨੇ । ਜੁਹੁਯਾਦਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ਯੇਵਂ ਵੈ ਵਾਮਤੋऽਨ੍ਯਤਃ
ਦੱਖਣ ਵਾਲੇ ਘਿਉ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ 'ਅਗਨਿ ਸਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਆਹੁਤੀ।
ਸੋਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਮਧ੍ਯਾਦ੍ਘृਤਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਤਮ । ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਮਧ੍ਯਨੇਤ੍ਰੇ ਹੁਨੇਤ੍ਤਤਃ
ਮੱਧਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਘਿਉ ਲੈ ਕੇ, 'ਸੋਮ ਸਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਮੱਧਲੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ 'ਅਗਨਿ ਸੋਮ ਸਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਪੁਨਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਭਾਗਾਤ੍ਤੁ ਘृਤਮਾਦਾਯ ਵੈ ਮੁਖੇ । ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤ੍ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ਯਨੇਨੈਵ ਹੁਨੇਤ੍ਤਤਃ
ਮੁੜ, ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਿਉ ਲੈ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ 'ਅਗਨਿ ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਸਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਸਤਾਰਾਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਹृਤਿਭਿਰ੍ਜੁਹੁਯਾਦਥ ਸਾਧਕਃ । ਜੁਹੁਯਾਦਗ੍ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਵਾਰਂ ਤੁ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਤਾਰਾ ਵਾਲੀਆਂ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਧਕ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵਾਪ੍ਯष੍ਟਾਵष੍ਟੌ ਘृਤਾਹੁਤੀਃ । ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਾਦਿਸਂਸ੍ਕਾਰਕृਤੇ ਤੁ ਜੁਹੁਯਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਫਿਰ, ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਘਿਉ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਗਰਭਾਧਾਨ ਆਦਿ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਲਈ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਂ ਪੁਂਸਵਨਂ ਸੀਮਨ੍ਤੋਨ੍ਨਯਨਂ ਤਤਃ । ਜਾਤਕਰ੍ਮ ਨਾਮਕਰ੍ਮਾਪ੍ਯੁਪਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣਂ ਤਥਾ
ਗਰਭਾਧਾਨ, ਪੁੰਸਵਨ, ਸੀਮੰਤ, ਫਿਰ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ, ਨਾਮਕਰਨ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਬਾਹਰ ਲਿਜਾਣਾ।
ਅਨ੍ਨਾਸ਼ਨਂ ਤਥਾ ਚੂਡਾ ਵ੍ਰਤਬਨ੍ਧਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਮਹਾਨਾਮ੍ਨ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਥੌਪਨਿषਦਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਅੰਨ ਖਾਣਾ, ਚੂੜਾ ਕਰਾਉਣਾ, ਜਨੇਊ ਪਾਉਣ ਦਾ ਵਰਤ, ਫਿਰ ਮਹਾਨਾਮ ਦਾ ਵਰਤ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਦਾ ਵਰਤ।
ਗੋਦਾਨੋਦ੍ਵਾਹਕੌ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਚੋਦਿਤਾਃ । ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਚ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਗਾਂ ਦਾਨ ਤੇ ਵਿਆਹ, ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਪਞ੍ਚ ਸਮਿਧੋ ਵਹ੍ਨਿਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਾਧਕਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਦਾਵਰਣਾਨਾਂ ਚਾਪ੍ਯੇਕੈਕਾਮਾਹੁਤਿਂ ਹੁਨੇਤ੍
ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੰਜ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਵੇ, ਫਿਰ ਆਵਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰ ਇਕ ਦੇਵੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਕ ਇਕ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ।
ਘृਤਂ ਸ੍ਰੁਚਿ ਸਮਾਦਾਯ ਚਤੁਰ੍ਵਾਰਂ ਸ੍ਰੁਵੇਣ ਚ । ਪਿਧਾਯ ਤਾਂ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਮੁਨੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਿਜਾਸਨੇ
ਘੀ ਨੂੰ ਚਮਚ ਨਾਲ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਰਹੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਵੌषਡਨ੍ਤੇਨ ਮਨੁਨਾ ਵਹ੍ਨੇਸ੍ਤੁ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਤਃ । ਮਹਾਗਣੇਸ਼ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜੁਹੁਯਾਦਾਹੁਤੀਰ੍ਦਸ਼
ਫਿਰ 'ਵੌਟ' ਅਖੀਰ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ; ਮਹਾਂਗਣੇਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦਸ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਵੇ।
ਵਹ੍ਨੌ ਪੀਠਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਯਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਮ੍ । ਵਹ੍ਨੌ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੀਠ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸੋਚ ਕੇ ਪਚੀਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਵੇ।
ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਕੀਕਰਣਾਯ ਚ । ਵਹ੍ਨਿਦੇਵਤਯੋਰੈਕ੍ਯਂ ਭਾਵਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹ
ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਮੂੰਹ ਦੀ ਏਕਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਦੀ ਦੇਵੀ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਏਕੀਭੂਤਂ ਭਾਵਯੇਤ੍ਤੁ ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ । षਡਙ੍ਗਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਜੁਹੁਯਾਦਾਹੁਤੀਃ ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ, ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਉਸ ਏਕਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਵੇ।
ਏਕਾਦਸ਼ੈਵ ਜੁਹੁਯਾਦਾਹੁਤੀਰ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਏਤੇਨ ਨਾਡੀਸਨ੍ਧਾਨਂ ਵਹ੍ਨਿਦੇਵਤਯੋਰ੍ਮੁਨੇ
ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਵੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵੀ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾਡੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕੈਕਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨਾਪ੍ਯਾਵृਤ੍ਤੀਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਏਕੈਕਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਘृਤੇਨ ਜੁਹੁਯਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਵੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪਾਵੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਤਤਃ ਕਲ੍ਪੋਕ੍ਤਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਜੁਹੁਯਾਦਥਵਾ ਤਿਲੈਃ । ਦੇਵਤਾਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਜਾਨ੍ਤਕਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ 'ਗਜਾਂਤਕ' ਅਖੀਰ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਵੇ।
ਏਵਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀਂ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਂ ਭਾਵਯੇਨ੍ਮੁਨੇ । ਤਥੈਵਾਵृਤਿਦੇਵੀਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨ੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਤਾ ਅਪਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੋਚੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਵਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਚ ਸੁਸ੍ਨਾਤਂ ਕृਤਸਮ੍ਯਾਦਿਕਕ੍ਰਿਯਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਯੁਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਭਰਣੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਚੇਲਾ, ਦੋ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਕਰਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਕੁਣ੍ਡਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕਮਾਨਯੇਤ੍ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗੁਰੂਨਥ ਸਭਾਸਦਃ
ਕਮੰਡਲੁ ਫੜ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਚੇਲਾ ਕੁੰਡ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ। ਫਿਰ ਚੇਲਾ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਕੁਲਦੇਵਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇਤ੍ਤਤ੍ਰਾਥ ਵਿष੍ਟਰੇ । ਗੁਰੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਕृਪਾਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਲੋਕਯੇਤ੍
ਕੁਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਗੁਰੂ, ਚੇਲੇ ਵੱਲ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇ।
ਤਚ੍ਚੈਤਨ੍ਯਂ ਨਿਜੇ ਦੇਹੇ ਭਾਵਯੇਤ੍ਸਙ੍ਗਤਂ ਤ੍ਵਿਤਿ । ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਤਨੁਸ੍ਥਾਨਾਮਧ੍ਵਨਾਂ ਪਰਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੋਚੇ। ਫਿਰ, ਚੇਲੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਹੋਮਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਦृष੍ਟ੍ਯਵਲੋਕਨਾਤ੍ । ਯੇਨ ਜਾਯੇਤ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਯੋਗ੍ਯੋ ਦੇਵਾਦ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹੇ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹਵਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਤਨੌ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ षਡਧ੍ਵਨਃ ਕਮੇਣ ਤੁ । ਪਾਦਯੋਸ੍ਤੁ ਕਲਾਧ੍ਵਾਨਮਨ੍ਧੌ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਧ੍ਵਕਂ ਪੁਨਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਚੇਲੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਛੇ ਰਾਹਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ; ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਕਲਾ ਦਾ ਰਾਹ, ਗੁੱਡਿਆਂ ਤੇ ਤੱਤ ਦਾ ਰਾਹ।
ਨਾਭੌ ਤੁ ਭੁਵਨਾਧ੍ਵਾਨਂ ਵਰ੍ਣਾਧ੍ਵਾਨਂ ਤਥਾ ਹृਦਿ । ਪਦਾਧ੍ਵਾਨਂ ਤਥਾ ਭਾਲੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਧ੍ਵਾਨਂ ਤੁ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਨਾਭੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਹ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਰਾਹ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਪਦਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਸ੍ਤੁ ਕੂਰ੍ਚੇਨ ਤਿਲੈਰਾਜ੍ਯਪਰਿਪ੍ਲੁਤੈਃ । ਸ਼ੋਧਯਾਮ੍ਯਮੁਮਧ੍ਵਾਨਂ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਮਨੁਮੁਚ੍ਚਰਨ੍
ਚੇਲੇ ਨੂੰ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਘੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਦੂਬ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਹ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ।
ਤਾਰਾਢ੍ਯਂ ਜੁਹੁਯਾਦष੍ਟਵਾਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਧ੍ਵਮੇਵ ਹਿ । षਡਧ੍ਵਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਲੀਨਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਹਰ ਰਸਤੇ ਲਈ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਛੇ ਰਸਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਸੋਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰੁਤ੍ਪਾਦਯੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸृष੍ਟਿਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵੈ ਗੁਰੁਃ । ਆਤ੍ਮਸ੍ਥਿਤਂ ਤਚ੍ਚੈਤਨ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਤੁ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਜੋ ਅਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੁੜ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਤਤੋ ਹੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਂ ਕਲਸ਼ੇ ਨਯੇਤ੍ । ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯਾਹृਤਿਭਿਰ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨੇਰਙ੍ਗਾਹੁਤੀਸ੍ਤਥਾ
ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਦਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਗੁਰੁਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜੇਦ੍ਵਹ੍ਨਿਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਤੁ ਬਧ੍ਨੀਯਾਦ੍ਵਾਸਸਾ ਗੁਰੁਃ
ਗੁਰੂ ਹਰ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।