ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਸਞ੍ਜਪਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਲਭੇਤ੍ਤੁ ਹਿ । ਨ ਬੀਜਂ ਵਾਗ੍ਭਵਾਦਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ ਰਾਜਨ੍ਯਨਨ੍ਦਨ
ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਗ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੀ। ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ, ਵਾਗਭਵ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਰ ਕੋਈ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ।
ਜਪਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਵੀਰ੍ਯਬਲਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਏਤਸ੍ਯ ਜਾਪਾਤ੍ਪਾਦ੍ਮੋऽਪਿ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਜਪ ਕੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਮਹਾਨ ਰਚਨਹਾਰ ਬਣੇ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਜ੍ਜਪਤਃ ਸृष੍ਟਿਪਾਲਕਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਯਜ੍ਜਪਾਦਭਵਨ੍ਨृਪ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਜਪ ਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਯਸ਼ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ ਸੰਹਾਰਕ ਬਣਿਆ, ਰਾਜਨ।
ਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਮਾਃ । ਯਦਾਸ਼੍ਰਯਾਦਭੂਵਂਸ੍ਤੇ ਬਲਵੀਰ੍ਯਮਦੋਦ੍ਧਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਦੰਡ ਦੇਣ ਜਾਂ ਦਇਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਬਣੇ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜਨ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ੀਂ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਮਹਰ੍ਦ੍ਧਿਂ ਚ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇऽਚਿਰਕਾਲਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਮਹੇਸ਼ੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਹਾਸਲ ਕਰੋਗੇ।
ਏਵਂ ਸ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯੇਣ ਪੁਲਹੇਨ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ । ਅਙ੍ਗਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਜਗਾਮ ਵਿਰਜਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਪੁਲਹਾ ਵਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਅੰਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਸ ਚ ਤੇਪੇ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਵਾਗ੍ਭਵਸ੍ਯ ਜਪੇ ਰਤਃ । ਬੀਜਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਵਡਾ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਵਾਗਭਵ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਪ੍ਰਥਮੇऽਬ੍ਦੇ ਪਲ੍ਲਵਾਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਤੋਯਭਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਤृਤੀਯੇऽਬ੍ਦੇ ਪਵਨਭੁਕ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਥਾਣੁਰਿਵਾਚਲਃ
ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਉਹ ਸਿਰਫ ਕੋਪਲੇ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਦੂਜੇ ਸਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਜੀਊਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਹਵਾ 'ਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਹਾਰਸ੍ਯ ਭੂਭੁਜਃ । ਵਾਗ੍ਭਵਂ ਜਪਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਤਿਰਾਸੀਚ੍ਛੁਭਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਗਭਵ ਮੰਤਰ ਦਾ ਨਿੱਤ ਜਪ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਥਾ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਰਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਜ੍ਜਪਤੋ ਰਹਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਜ੍ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰੀਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਦ ਉਹ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਮਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਸ੍ਰੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਆਪ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਤੇਜੋਮਯੀ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਉਵਾਚਾਙ੍ਗਤਨੂਜਂ ਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਲਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ, ਅਟੱਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਬੋਲੀ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਤੇ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਪਰਮਂ ਵਰਮ੍ । ਤਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਪਸਾ ਤੇ ਸੁਤੋषਿਤਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ। ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਚਾਕ੍ਸ਼ੁष ਉਵਾਚ ਜਾਨਾਸਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮਿਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਪੂਜਿਤੇ
ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗੀ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਰੂਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ।
ਤਥਾਪਿ ਮਮ ਭਾਗ੍ਯੇਨ ਜਾਤਂ ਯਤ੍ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਦੇਵਿ ਮੇ ਦੇਹਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਅਰਜ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਮਨਵੰਤਰੀ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਦਤ੍ਤਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜਨ੍ਯਸਤ੍ਤਮ । ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਸ੍ਤੇ ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗੁਣਾਧਿਕਾਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਮਨਵੰਤਰੀ ਰਾਜ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਭਾਵਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋऽਨ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ । ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਦੇਵੀ ਮਨਵੇ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਪੱਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ । ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਾ ਮਨੁਃ षष੍ਠਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਤਦਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਉਹ ਮਾਤਾ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਛੇਵਾਂ ਰਾਜਾ ਮਨੂ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਆਸਰੇ ਨਾਲ—
ਬਭੂਵ ਮਨੁਮਾਨ੍ਯੋऽਸੌ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਸੁਖੈਰ੍ਵृਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਲੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਭਾਰਸਹਾਦृਤਾਃ
ਮਨੂ ਵਜੋਂ ਸਭ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲਵਾਨ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਾਨਨੀਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ੍ਯਸੁਖਾਸ੍ਪਦਾਃ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ।
ਏਵਂ ਚ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਮਨੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾਰਾਧਨਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਬਭੂਵ ਮਨੁਵਰ੍ਯੋऽਸੌ ਜਗਾਮਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਪਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਵਧੀਆ ਮਨੂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਲਿਆ; ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਉਹ ਸੁਖਮਈ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੁਰਥਨृਪਤਿਵृਮਤ੍ਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਪ੍ਤਮੋ ਮਨੁਰਾਖ੍ਯਾਤੋ ਮਨੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦੇਵਃ ਪਰਾਨਨ੍ਦਭੋਕ੍ਤਾ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੂਭੁਜਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੱਤਵਾਂ ਮਨੂ ਵੈਵਸਵਤ ਨਾਮ ਦਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਵੈਵਸ੍ਵਤਮਨੁਃ ਪਰਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਤਥਾ ਤਤ੍ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਜਾਤੋ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਧਿਪਃ
ਇਹ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ, ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਮਨਵੰਤਰੀ ਰਾਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ।
ਅष੍ਟਮੋ ਮਨੁਰਾਖ੍ਯਾਤਃ ਸਾਵਰ੍ਣਿਃ ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਸ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰ ਆਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਤਦ੍ਵਰਲਾਭਤਃ
ਅੱਠਵਾਂ ਮਨੂ ਸਾਵਰਨਿ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਜਾਤੋ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਪਤਿਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਨ੍ਯਪੂਜਿਤਃ । ਮਹਾਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਧੀਰੋ ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਮਨਵੰਤਰੀ ਰਾਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਵੱਡੇ ਪਰਾਕਰਮ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਵ ਕਥਂ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਤੇਨ ਮਨੁਨਾਰਾਧਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯੁਦ੍ਭਵਾਯਾਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਸ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਨੂ ਬਣਨ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਚੈਤ੍ਰਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਰੋਚਿषੇऽਨ੍ਤਰੇ । ਸੁਰਥੋ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਚੈਤਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਸਮੇਂ, ਸੁਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਲ ਤੇ ਪਰਾਕਰਮ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਗੁਣਗ੍ਰਾਹੀ ਧਨੁਰ੍ਧਾਰੀ ਮਾਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਵਿਃ ਕृਤੀ । ਧਨਸਂਗ੍ਰਹਕਰ੍ਤਾ ਚ ਦਾਤਾ ਯਾਚਕਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ ਕਵੀ, ਕਰਤਬੀਰ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਰੀਣਾਂ ਮਰ੍ਦਨੋ ਮਾਨੀ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਬਲੀ । ਤਸ੍ਯੈਕਦਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਕੋਲਾਵਿਧ੍ਵਂਸਿਨੋ ਨृਪਾਃ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਣੀ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸੈਨ੍ਯਸਹਿਤਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੇਨਮੂਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਰੁਰੁਧੁਰ੍ਨਗਰੀਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਾਨਧਨਸ੍ਯ ਹਿ
ਉਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਆਪਣੇ لشਕਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਮਾਣ ਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸੀ।
ਤਦਾ ਸ ਸੁਰਥੋ ਨਾਮ ਰਾਜਾ ਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ । ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਨਗਰਾਤ੍ਸ੍ਵੀਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੁਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ لشਕਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।