ਲਵਣਂ ਕ੍ਸ਼ਾਰਮਮ੍ਲਂ ਚ ਗृਞ੍ਜਨਂ ਕਾਂਸ੍ਯਭੋਜਨਮ੍ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਦ੍ਵਿਭੁਕ੍ਤਂ ਚ ਦੁष੍ਟਵਾਸਃ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਨਮ੍
ਨਮਕ, ਖਾਰਾ, ਖੱਟਾ, ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਖਾਣਾ, ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ, ਪਾਨ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਖਾਣਾ, ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣਾ, ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ—
ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਵਿਰੋਧਂ ਚ ਜਪਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਵृਥਾ ਨ ਕਾਲਂ ਗਮਯੇਦ੍ਦ੍ਯੂਤਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਾਪਵਾਦਤਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਪ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਮ, ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜੂਆ, ਔਰਤਾਂ, ਨੀਂਦ, ਤੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਗਮਯੇਦ੍ਦੇਵਤਾਪੂਜਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਗਮਵਿਲੋਕਨੈਃ । ਭੂਸ਼ਯ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਤ੍ਵਂ ਮੌਨਚਰ੍ਯਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਮਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਤੁਤੀਆਂ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾਓ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੌਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੇ ਮੌਨ ਵਰਤਣਾ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਨਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਪੂਜਾ ਨਿਤ੍ਯਦਾਨਮਾਨਨ੍ਦਸ੍ਤੁਤਿਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ, ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ, ਰੋਜ਼ ਦਾਨ, ਖੁਸ਼ੀ, ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨਾ—
ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਰ੍ਚਨਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਗੁਰੁਦੇਵਯੋਃ । ਜਪਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾ ਯੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਤੇ ਸੁਸਿਦ੍ਧਿਦਾਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ, ਗੁਰੂ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ—ਇਹ ਜਪ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਕਰਮਾਂ, ਵਧੀਆ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੂਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਯ ਚਾਭਿਮੁਖੋ ਜਪੇਤ੍ । ਦੇਵਤਾਪ੍ਰਤਿਮਾਦੌ ਵਾ ਵਹ੍ਨੌ ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤਨ੍ਮੁਖਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਨਾਨਪੂਜਾਜਪਧ੍ਯਾਨਹੋਮਤਰ੍ਪਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਦੇਵਤਾਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਵੇਦਕਃ
ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪੂਜਾ, ਜਪ, ਧਿਆਨ, ਹਵਨ ਤੇ ਤਰਪਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮਾਨ੍ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਕृਚ੍ਚਰੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਪਹੋਮਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪੂਰਵਕਰਮਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਜਪ ਤੇ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਤਪਸ੍ਯਧ੍ਯਯਨੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਭੂਤਾਨੁਕਮ੍ਪਕਃ । ਤਪਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਪਸਾ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਮਹਤ੍
ਤਪ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ; ਤਪ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਿਦ੍ਵੇषਣਂ ਸਂਹਰਣਂ ਮਾਰਣਂ ਰੋਗਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਪ ਤੇ ਆਪ-ਕਾਬੂ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ, ਨਾਸ ਕਰਨਾ, ਮਾਰਨਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨਾ।
ਯੇਨ ਯੇਨਾਥ ऋषਿਣਾ ਯਦਰ੍ਥਂ ਦੇਵਤਾਃ ਸ੍ਤੁਤਾਃ । ਸ ਸ ਕਾਮਃ ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਤੇषਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਤਥਾ
ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਧਾਨਾਨਿ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਮਾਦੌ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਰਕਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਮ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਪੂਰਵਕਰਮ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾਭ੍ਯਸਨਸ੍ਯਾਦੌ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਚਰੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਲੋਮਨਖਾਨ੍ ਵਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਪਾਠ ਤੇ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਕੇਸ, ਦਾਡੀ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਨਖ ਵੱਢ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਿष੍ਠੇਦਹਨਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਰਾਸੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ । ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਜਪੇਦ੍ਵ੍ਯਾਹृਤਯਸ੍ਤਥਾ
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਬੋਲਣ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖੇ; ਸੱਚ ਬੋਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਆਹ੍ਰਤੀਆਂ ਜਪੇ।
ਜ੍ਯੇਕਾਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਾ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਚ ਤਦਿਤ੍ਯृਚਮ੍ । ਆਪੋ ਹਿ ष੍ਠੇਤਿ ਸੂਕ੍ਤਂ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
‘ਜ੍ਯੇਕਾਰ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਉਸ ਸੰਬੰਧਿਤ ਰਿਚ, ਤੇ ‘ਆਪੋ ਹਿ ਸ਼ਠ’ ਸੁਕਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਪੇ।
ਪੁਨਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਾਵਮਾਨ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਤਤ੍ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਾਦਾਵਨ੍ਤੇ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਾਵਮਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ; ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਸਹਸ੍ਰਾਦਾਸ਼ਤਾਦ੍ਵਾਪ੍ਯਾਦਸ਼ਾਦਥਵਾ ਜਪੇਤ੍ । ਅਕਾਰਂ ਵ੍ਯਾਹृਤੀਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਥਵਾਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ, ਸੌ ਜਾਂ ਦਸ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰੇ; 'ਅ' ਅੱਖਰ, ਤਿੰਨ ਵਿਆਹ੍ਰਤੀਆਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਜਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ।
ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾਦ੍ਭਿਰਾਚਾਰ੍ਯਾਨृषੀਂਸ਼੍ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਦੇਵਤਾਃ । ਅਨਾਰ੍ਯੇਣ ਨ ਭਾषੇਤ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਨ ਗਰ੍ਹਿਤੈਃ
ਆਚਾਰਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਛੰਦਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਜਾਂ ਨਿੰਦਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ।
ਨਾਪਿ ਚੋਦਕ੍ਯਯਾ ਵਧ੍ਵਾ ਪਤਿਤੈਰ੍ਨਾਨ੍ਤ੍ਯਜੈਰ੍ਨृਭਿਃ । ਨ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦ੍ਵਿष੍ਟੈਰ੍ਨਾਚਾਰ੍ਯਗੁਰੁਨਿਨ੍ਦਕੈਃ
ਨਾ ਅਨੁਪਵਿਤਾ ਇਸਤਰੀ, ਪਤਿਤ, ਜਾਂ ਅੰਤਜ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ; ਨਾ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਆਚਾਰਿਆ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ।
ਨ ਮਾਤृਪਿਤृਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟੈਰ੍ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਕਞ੍ਚਨ । ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਣਾਮੇष ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਧਿਰੁਕ੍ਤੋऽਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਨਾ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸਾਨ੍ਤਪਨਸ੍ਯ ਚ । ਪਰਾਕਸ੍ਯ ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਧਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਸ੍ਯ ਚ
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ, ਸਾਂਤਪਨ, ਪਰਾਕ ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪਾਤਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੁष੍ਕृਤੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਪ੍ਤਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਪਾਨਿ ਦਹਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ्छਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪੰਜ ਪਾਪ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣੈਃ ਪੂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਅष੍ਟਭਿਰ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਵਰਦਾਸ੍ਤਦਾ
ਤਿੰਨ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਅੱਠ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਿਰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਸਾਯਂ ਤ੍ਰ੍ਯਹਮਦ੍ਯਾਦਯਾਚਿਤਮ੍
ਦਸ ਛੰਦ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਭੋਜਨ ਨਾਲ।
ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਪਰਂ ਚ ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਚਰੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਗੋਮੂਤ੍ਰਂ ਗੋਮਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿ ਸਰ੍ਪਿਃ ਕੁਸ਼ੋਦਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾਏ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਮੂਤਰ, ਗਾਂ ਦੀ ਲੈ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘੀ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਪਾਣੀ ਹੀ ਲਏ।
ਏਕਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸਸ਼੍ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਸਾਨ੍ਤਪਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਏਕੈਕਂ ਗ੍ਰਾਸਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦਹਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਸੰਤਾਪਨ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਦਿਨ ਇਕ ਮੂੰਹ ਭਰ ਖਾਣਾ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਚੋਪਵਸੇਦਿਤ੍ਥਮਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਚਰੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਏਵਮੇਵ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਸਾਨ੍ਤਪਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਵਰਤ ਹੈ। ਇਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਤੇ ਇਹ ਮਹਾ ਸੰਤਾਪਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪ੍ਤਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਚਰਨ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਲਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤਾਨਿਲਾਨ੍ । ਪ੍ਰਤਿਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਪਿਬੇਦੁष੍ਣਾਨ੍ਸਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਯੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਤਪਤ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਗਰਮ ਪਾਣੀ, ਗਰਮ ਦੁੱਧ, ਗਰਮ ਘੀ ਤੇ ਗਰਮ ਹਵਾ ਪੀਵੇ। ਹਰ ਦਿਨ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਵੇ ਤੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਕਰੇ।
ਨਿਯਤਸ੍ਤੁ ਪਿਬੇਦਾਪਃ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਵਿਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਯਤਾਤ੍ਮਨੋऽਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਮਭੋਜਨਮ੍
ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ। ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਰਤ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਕੋ ਨਾਮ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੋऽਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣੋਦਨਃ । ਏਕੈਕਂ ਤੁ ਗ੍ਰਸੇਤ੍ਪਿਣ੍ਡਂ ਕृष੍ਣੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਚ ਵਰ੍ਧਯੇਤ੍
ਇਹ ਪਰਾਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਗੋਲਾ ਖਾਣਾ ਲੈਵੇ, ਤੇ ਕਾਲੀ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਏ।