ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਯੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਸ਼ੁਭਭਾषਣਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਪਤਿਤਤ੍ਵ੍ਰਾਤ੍ਯਨਾਸ੍ਤਿਕੋਚ੍ਛਿष੍ਟਭਾषਣਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣਾ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ, ਪਤਿਤਾਂ, ਬਾਹਰਲੇ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ, ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ—
ਚਾਣ੍ਡਾਲਭਾषਣਂ ਚੈਵ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਨਤ੍ਵਾ ਨੈਵ ਚ ਭਾषੇਤ ਜਪਹੋਮਾਰ੍ਚਨਾਦਿषੁ
ਚੰਡਾਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਅਤੇ ਜਪ, ਹਵਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਮੈਥੁਨਸ੍ਯ ਤਥਾਲਾਪਂ ਤਦ੍ਗੋष੍ਠੀਮਪਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਸੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮੈਥੁਨ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਤੇ ਐਸੀਆਂ ਸਭ ਗੋਸ਼ਟੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ—
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮੈਥੁਨਤ੍ਯਾਗੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਥੁਨ ਛੱਡਣਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਲਈ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਹੀ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਹੈ।
ऋਤੁਸ੍ਤਾਤੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਸਙ੍ਗਤਿਰ੍ਯਾ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਸਂਸ੍ਕृਤਾਯਾਂ ਸਵਰ੍ਣਾਯਾਮृਤੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਰੁਤੂ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਤੁ ਗਮਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਹਰੇਨ੍ਨ ਤਤ੍ । ऋਣਤ੍ਰਯਮਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਤ੍ਵਨੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸੁਤਾਨਪਿ
ਮਿਲਾਪ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨੂੰ ਭੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ੇ ਨਾ ਚੁਕਾ ਕੇ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ—
ਤਥਾ ਯਜ੍ਞਾਨਨਿष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਿਚ੍ਛਨ੍ਵ੍ਰਜਤ੍ਯਧਃ । ਅਜਾਗਲਸ੍ਯ ਯਜ੍ਜਨ੍ਮ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮ ਸ਼੍ਰੁਤਿਚੋਦਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਉਹ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਬਕਰੀ ਦਾ ਜਨਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਅਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ऋਣਤ੍ਰਯਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍ । ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਮृਣਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਵਾਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ੇ ਚੁਕਾਉਣੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਚੁਕਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ऋषਿਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਿਲੋਦਕੈਃ । ਮੁਚ੍ਯੇਦ੍ਯਜ੍ਞੇਨ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਧਰ੍ਮਮਾਚਰੇਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤਿਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਯਜਨ ਨਾਲ ਮੁਕਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਧਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਹਾਰੀ ਫਲਾਸ਼ੀ ਵਾ ਸ਼ਾਕਾਸ਼ੀ ਵਾ ਹਵਿष੍ਯਭੁਕ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ੀ ਵਾ ਜਪੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਾਦਿਕृਤ੍
ਦੂਧ, ਫਲ, ਸਬਜ਼ੀ ਜਾਂ ਹਵਿਸ਼ਯ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਕ੍ਰਿਚਛਰ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਕਰੇ।
ਲਵਣਂ ਕ੍ਸ਼ਾਰਮਮ੍ਲਂ ਚ ਗृਞ੍ਜਨਂ ਕਾਂਸ੍ਯਭੋਜਨਮ੍ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਦ੍ਵਿਭੁਕ੍ਤਂ ਚ ਦੁष੍ਟਵਾਸਃ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਨਮ੍
ਨਮਕ, ਖਾਰਾ, ਖੱਟਾ, ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਖਾਣਾ, ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ, ਪਾਨ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਖਾਣਾ, ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣਾ, ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ—
ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਵਿਰੋਧਂ ਚ ਜਪਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਵृਥਾ ਨ ਕਾਲਂ ਗਮਯੇਦ੍ਦ੍ਯੂਤਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਾਪਵਾਦਤਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਪ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਮ, ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜੂਆ, ਔਰਤਾਂ, ਨੀਂਦ, ਤੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਗਮਯੇਦ੍ਦੇਵਤਾਪੂਜਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਗਮਵਿਲੋਕਨੈਃ । ਭੂਸ਼ਯ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਤ੍ਵਂ ਮੌਨਚਰ੍ਯਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਮਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਤੁਤੀਆਂ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾਓ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੌਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੇ ਮੌਨ ਵਰਤਣਾ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਨਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਪੂਜਾ ਨਿਤ੍ਯਦਾਨਮਾਨਨ੍ਦਸ੍ਤੁਤਿਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ, ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ, ਰੋਜ਼ ਦਾਨ, ਖੁਸ਼ੀ, ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨਾ—
ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਰ੍ਚਨਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਗੁਰੁਦੇਵਯੋਃ । ਜਪਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾ ਯੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਤੇ ਸੁਸਿਦ੍ਧਿਦਾਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ, ਗੁਰੂ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ—ਇਹ ਜਪ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਕਰਮਾਂ, ਵਧੀਆ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੂਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਯ ਚਾਭਿਮੁਖੋ ਜਪੇਤ੍ । ਦੇਵਤਾਪ੍ਰਤਿਮਾਦੌ ਵਾ ਵਹ੍ਨੌ ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤਨ੍ਮੁਖਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਨਾਨਪੂਜਾਜਪਧ੍ਯਾਨਹੋਮਤਰ੍ਪਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਦੇਵਤਾਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਵੇਦਕਃ
ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪੂਜਾ, ਜਪ, ਧਿਆਨ, ਹਵਨ ਤੇ ਤਰਪਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮਾਨ੍ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਕृਚ੍ਚਰੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਪਹੋਮਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪੂਰਵਕਰਮਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਜਪ ਤੇ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਤਪਸ੍ਯਧ੍ਯਯਨੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਭੂਤਾਨੁਕਮ੍ਪਕਃ । ਤਪਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਪਸਾ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਮਹਤ੍
ਤਪ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ; ਤਪ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਿਦ੍ਵੇषਣਂ ਸਂਹਰਣਂ ਮਾਰਣਂ ਰੋਗਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਪ ਤੇ ਆਪ-ਕਾਬੂ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ, ਨਾਸ ਕਰਨਾ, ਮਾਰਨਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨਾ।
ਯੇਨ ਯੇਨਾਥ ऋषਿਣਾ ਯਦਰ੍ਥਂ ਦੇਵਤਾਃ ਸ੍ਤੁਤਾਃ । ਸ ਸ ਕਾਮਃ ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਤੇषਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਤਥਾ
ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਧਾਨਾਨਿ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਮਾਦੌ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਰਕਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਮ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਪੂਰਵਕਰਮ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾਭ੍ਯਸਨਸ੍ਯਾਦੌ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਚਰੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਲੋਮਨਖਾਨ੍ ਵਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਪਾਠ ਤੇ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਕੇਸ, ਦਾਡੀ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਨਖ ਵੱਢ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਿष੍ਠੇਦਹਨਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਰਾਸੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ । ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਜਪੇਦ੍ਵ੍ਯਾਹृਤਯਸ੍ਤਥਾ
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਬੋਲਣ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖੇ; ਸੱਚ ਬੋਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਆਹ੍ਰਤੀਆਂ ਜਪੇ।
ਜ੍ਯੇਕਾਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਾ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਚ ਤਦਿਤ੍ਯृਚਮ੍ । ਆਪੋ ਹਿ ष੍ਠੇਤਿ ਸੂਕ੍ਤਂ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
‘ਜ੍ਯੇਕਾਰ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਉਸ ਸੰਬੰਧਿਤ ਰਿਚ, ਤੇ ‘ਆਪੋ ਹਿ ਸ਼ਠ’ ਸੁਕਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਪੇ।
ਪੁਨਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਾਵਮਾਨ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਤਤ੍ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਾਦਾਵਨ੍ਤੇ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਾਵਮਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ; ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਸਹਸ੍ਰਾਦਾਸ਼ਤਾਦ੍ਵਾਪ੍ਯਾਦਸ਼ਾਦਥਵਾ ਜਪੇਤ੍ । ਅਕਾਰਂ ਵ੍ਯਾਹृਤੀਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਥਵਾਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ, ਸੌ ਜਾਂ ਦਸ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰੇ; 'ਅ' ਅੱਖਰ, ਤਿੰਨ ਵਿਆਹ੍ਰਤੀਆਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਜਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ।
ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾਦ੍ਭਿਰਾਚਾਰ੍ਯਾਨृषੀਂਸ਼੍ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਦੇਵਤਾਃ । ਅਨਾਰ੍ਯੇਣ ਨ ਭਾषੇਤ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਨ ਗਰ੍ਹਿਤੈਃ
ਆਚਾਰਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਛੰਦਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਜਾਂ ਨਿੰਦਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ।
ਨਾਪਿ ਚੋਦਕ੍ਯਯਾ ਵਧ੍ਵਾ ਪਤਿਤੈਰ੍ਨਾਨ੍ਤ੍ਯਜੈਰ੍ਨृਭਿਃ । ਨ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦ੍ਵਿष੍ਟੈਰ੍ਨਾਚਾਰ੍ਯਗੁਰੁਨਿਨ੍ਦਕੈਃ
ਨਾ ਅਨੁਪਵਿਤਾ ਇਸਤਰੀ, ਪਤਿਤ, ਜਾਂ ਅੰਤਜ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ; ਨਾ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਆਚਾਰਿਆ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ।
ਨ ਮਾਤृਪਿਤृਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟੈਰ੍ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਕਞ੍ਚਨ । ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਣਾਮੇष ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਧਿਰੁਕ੍ਤੋऽਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਨਾ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।