ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚੈਵ ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਤਥੋਙ੍ਕਾਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਵषਟ੍ਕਾਰੋ ਵ੍ਯਾਹृਤਯਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਛੰਦ, ਓਂਕਾਰ, ਵਸ਼ਟ ਦਾ ਉਚਾਰਣ, ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ — ਇਹ ਸਭ ਅੱਗੇ ਯਾਦ ਕਰਨੇ ਹਨ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚੈਵ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਇਤ੍ਯਪਿ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਵਹੋਰਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਾਂਖ੍ਯਾ ਅਤਃ ਪਰਮ੍
ਗਾਯਤ੍ਰੀ, ਯਜਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅਕਾਸ਼, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਤੇ ਗਿਣਤ — ਇਹ ਵੀ ਅੱਗੇ ਲੈਣੇ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਿਰਯਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੌषਧਿਵਨਸ੍ਪਤ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ
ਸਿੱਧ, ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ; ਖੇਤ, ਜੜੀਆਂ, ਰੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗਾ ਵਯਾਂਸਿ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਭੂਤਾਨੀਤ੍ਯੇਵਮਨ੍ਤਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਨਾਗ, ਪੰਛੀ, ਗਾਂ, ਸਾਧਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਭੂਤ — ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥੋ ਨਿਵੀਤੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ऋषੀਨ੍ਸਨ੍ਤਰ੍ਪਯੇਦਪਿ । ਸ਼ਤਰ੍ਚਿਨੋ ਮਾਧ੍ਯਮਾਸ਼੍ਚ ਗृਤ੍ਸਮਦਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਸਕਰਤ ਧਾਗਾ ਪਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਸ਼ਤਰਚਿਨ, ਮਾਧਯਮ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਵਾਮਦੇਵੋऽਤ੍ਰਿਰ੍ਭਰਦ੍ਵਾਜ ਏਵ ਚ । ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਗਾਥਸ਼੍ਚ ਪਾਵਮਾਨ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤ੍ਰਿ, ਭਰਦਵਾਜ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਪ੍ਰਗਾਥ ਤੇ ਪਾਵਮਾਨੀ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਸੂਕ੍ਤਾ ਮਹਾਸੂਕ੍ਤਾਃ ਸਨਕਸ਼੍ਚ ਸਨਨ੍ਦਨਃ । ਸਨਾਤਨਸ੍ਤਥੈਵਾਤ੍ਰ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਏਵ ਚ
ਛੋਟੇ ਸੁਕਤ, ਵੱਡੇ ਸੁਕਤ, ਸਨਕ, ਸਨੰਦਨ, ਸਨਾਤਨ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਸੁਰਿਨਾਮਾਨੌ ਵੋਹਲਿਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਕਃ । ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਿਨਾ ਤਚ੍ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਥ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਕਪਿਲ ਤੇ ਅਸੁਰੀ, ਵੋਹਲੀ, ਪੰਚਸ਼ੀਰਸ਼ਕ; ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਮਨ੍ਤੁਰ੍ਜੈਮਿਨਿਰ੍ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨਃ ਪੈਲਸੂਤ੍ਰਯੁਕ੍ । ਭਾष੍ਯਭਾਰਤਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਮਹਾਭਾਰਤ ਇਤ੍ਯਪਿ
ਸੁਮੰਤੁ, ਜੈਮਿਨੀ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ, ਪੈਲਾ (ਸੂਤਰ ਸਮੇਤ); ਭਾਸ਼ਯ ਤੇ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਭਾਰਤ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਚਾਰ੍ਯਾ ਇਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ । ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਬਾਹਵਿਗਾਰ੍ਗ੍ਯਗੌਤਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਾਕਲਃ
'ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ' — ਐਸਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾਨੰਤਿ, ਬਾਹਵਿਗਾ, ਗਾਰਗਿਆ, ਗੌਤਮ ਤੇ ਸ਼ਾਕਲ।
ਬਾਭ੍ਰਵ੍ਯਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਯੁਤੋਮਾਣ੍ਡੂਕੇਯਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਗਾਰ੍ਗੀ ਵਾਚਕ੍ਨਵੀ ਚੈਵ ਵਡਵਾ ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਯਿਕਾ
ਬਾਭਰਵਿਆ, ਮਾਂਡਵਿਆ, ਉਤੋਮਾ, ਮਾਂਡੂਕੇਯਾ; ਗਾਰਗੀ, ਵਾਚਕਨਵੀ, ਵਡਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਯਿਕਾ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਲਭਾਯੁਕ੍ਤਮੈਤ੍ਰੇਯੀ ਕਹੋਲਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਕੌषੀਤਕਂ ਮਹਾਕੌषੀਤਕਂ ਵੈ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਸੁਲਭਾ, ਯੁਕਤਮੈਤ੍ਰੇਈ, ਕਹੋਲਾ; ਕੌਸ਼ੀਤਕਾ, ਮਹਾਕੌਸ਼ੀਤਕਾ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਰਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਚ ਪੈਙ੍ਗ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਪੈਙ੍ਗ੍ਯਂ ਸੁਯਜ੍ਞਕਮ੍ । ਸਾਂਖ੍ਯਾਯਨਮੈਤਰੇਯਂ ਮਹੈਤਰੇਯਮੇਵ ਚ
ਭਰਦਵਾਜ, ਪੈੰਗਿਆ, ਮਹਾਪੈੰਗਿਆ, ਸੁਯਜਨ; ਸਾਂਖਿਆਯਨ, ਐਤਰੇਆ, ਮਹੈਤਰੇਆ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਾष੍ਕਲਂ ਸ਼ਾਕਲਂ ਚੈਵ ਸੁਜਾਤਵਕ੍ਤ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਔਦਵਾਹਿਂ ਚ ਸੌਜਾਮਿਂ ਸ਼ੌਨਕਂ ਚਾਸ਼੍ਵਲਾਯਨਮ੍
ਬਾਸਕਲਾ, ਸ਼ਾਕਲਾ, ਸੁਜਾਤਵਕਤ੍ਰਾ; ਔਦਵਾਹੀ, ਸੌਜਾਮੀ, ਸ਼ੌਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ਵਲਾਯਨ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵ ਆਚਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ । ਯੇ ਕੇ ਚਾਸ੍ਮਤ੍ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਅਪੁਤ੍ਰਾ ਗੋਤ੍ਰਿਣੋ ਮृਤਾਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਚਾਰਯ — ਉਹ ਸਭ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸਾਡੇ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਬਿਨਾ ਮਰੇ।
ਤੇ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਨਿष੍ਪੀਡਨੋਦਕਮ੍ । ਏਵਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿਧਿਰੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕਪੜਾ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਬ੍ਰਹਮਯਜਨ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚਾਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਠਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਾਧਕਃ
ਜੋ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਯਜਨ ਦਾ ਉੱਤਮ ਵਿਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਅਤਿਥਿਭ੍ਯੋऽਨ੍ਨਦਾਨਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਦਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ, ਨਿਤ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵੀ; ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੋਗ੍ਰਾਸਂ ਚ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ । ਅਹ੍ਨਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚਮੇ ਭਾਗੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਦੇਤਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਨ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਦ੍ਯੈਃ षष੍ਠਸਪ੍ਤਮਕੌ ਨਯੇਤ੍ । ਅष੍ਟਮੇ ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾ ਤੁ ਬਹਿਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਪੁਨਃ
ਦਿਨ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਵਾਰਤਾਵਾਂ ਸੁਣਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਸਾਂਝ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਸਾਯਨ੍ਤਨੀਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਯਦਨੁष੍ਠਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਮਾਯਾ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਂਝ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਕਰਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਚਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਾਧਕਃ ਸ੍ਥਿਰਮਾਨਸਃ । ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨੋ ਯੋਗੀ ਸਾਯਂਕਾਲੇ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਯੋਗੀ ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਬੈਠੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਦਿਕਰ੍ਮਾਦੌ ਸਗਰ੍ਭਃ ਪ੍ਰਾਣਸਂਯਮਃ । ਅਗਰ੍ਭੋ ਧ੍ਯਾਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ ਚਾਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਦਾ ਸੰਯਮ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਰਾਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੀਜ ਰਹਿਤ ਤੇ ਮੰਤਰ ਰਹਿਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਸਲਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਤਾਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪੂਰਕੁਮ੍ਭਕਰੇਚਕੈਃ
ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਲਕਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਹ ਲੈਣਾ, ਰੋਕਣਾ ਤੇ ਛੱਡਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਾਯਂਕਾਲੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਵृਦ੍ਧਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਦੇਵੀਂ ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗੀਂ ਕृष੍ਣਵਾਸਸਮ੍
ਸਾਂਝ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਾਂ ਗਰੁਡਵਾਹਨਾਮ੍ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਲਸਦ੍ਭੂषਾਂ ਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਮੇਖਲਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਹੈ। ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਨਰ੍ਘ੍ਯਰਤ੍ਨਮੁਕੁਟਾਂ ਤਾਰਹਾਰਾਵਲੀਯੁਤਾਮ੍ । ਤਾਟਙ੍ਕਬਦ੍ਧਮਾਣਿਕ੍ਯਕਾਨ੍ਤਿਸ਼ੋਭਿਕਪੋਲਕਾਮ੍
ਉਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਮਕੁਟ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਟਾਟਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਦੇ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਸਾਮਵੇਦੇਨ ਸਹਿਤਾਂ ਸਂਯੁਤਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਤ, ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਮ ਵੇਦ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਨੇਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੇ ਆਦਿਤ੍ਯਪਯ੍ਹਗਾਮਿਨੀਮ੍ । ਆਵਾਹਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵੀਮਾਯਾਨ੍ਤੀਂ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਾਤ੍
ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਵਾਹਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਾਚਰੇਤ੍ । ਆਪੋ ਹਿ ष੍ਠੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚੇਤਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਆਪੋ ਹਿਸ਼ਠ' ਤੇ 'ਅਗਨਿਸ਼ਚ' ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰੀਦੀ ਹੈ।