ਵਿष੍ਣੁਤ੍ਵਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਤ੍ਸੁਰੇष੍ਵਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਨੈਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਸ੍ਵਪਦਲਬ੍ਧਯੇ
ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਰਪ੍ਯੇਵਂ ਸੂਤ੍ਰਾਤ੍ਮਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੋ ਕਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸੂਤਰਾਤਮਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤੇਨ ਵ੍ਰਤਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯੋਦਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਜਪਾਕੁਸੁਮਪੁष੍ਪਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧੂਕਕੁਸੁਮਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਬੰਧੂਕਾ ਫੁੱਲ ਬਾਰੇ,
ਦਾਡਿਮੀਕੁਸੁਮਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਧਿਰੇष ਉਦੀਰਿਤਃ । ਏਵਮਨ੍ਯਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੈ ਵਿਧਿਨਾਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਅਤੇ ਦਾਣੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਬਾਰੇ ਵੀ, ਇਹ ਹੀ ਨਿਯਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਤੀਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਸਃ । ਤਤ੍ਤਦृਤੂਦ੍ਭਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਾਮਸਾਹਸ੍ਰਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਅੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਹਰੇਕ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਉੱਗਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ,
ਸਮਰ੍ਪਯੇਨ੍ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍षਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ । ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਰ ਸਾਲ ਬਿਨਾ ਆਲਸ ਕੀਤੇ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕੰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ,
ਉਪਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ । ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਜੇ ਉਹ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਾਧਕਵਰੋ ਮੁਨੇ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕृष੍ਣਾਗੁਰੁਂ ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਸਾਧਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕਾਲਾ ਅਗਰ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਿਲ੍ਹਕਂ ਚਾਜ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗੁਗ੍ਗੁਲੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਧੂਪਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧੂਪਿਤਂ ਗृਹਮ੍
ਸਿਲਹਕ ਪਾਊਡਰ ਨੂੰ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਗੁਗਲੂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਧੂਪ ਵਜੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰਾ ਘਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ।
ਤੇਨ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਦਦਾਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਦੀਪਂ ਕਰ੍ਪੂਰਖਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਤੋ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਪੂਰ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਸ਼ਤਦੀਪਾਂਸ੍ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸੌ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪੁਰਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਕृਤਿਮ੍ । ਲੇਹ੍ਯੈਸ਼੍ਚੋष੍ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਪੇਯੈਃ षਡ੍ਰਸੈਸ੍ਤੁ ਸਮਾਹਿਤੈਃ
ਮਾਤਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਨੈਵੈਦਿਆ ਰੱਖੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਟਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਬਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਣ, ਜੋ ਛੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਣ।
ਨਾਨਾਫਲਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਰਸਵਨ੍ਤਿ ਚ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਨਾਨਿ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਰਸਦਾਰ ਫਲ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਭੋਜਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤृਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਂ ਭਵੇਤ੍ਤृਪ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਯਤਸ੍ਤਦਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਜ੍ਜੌ ਸਰ੍ਪੋ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਾਨੀਯਕਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛੁਭਂ ਗਙ੍ਗਾਜਲਂ ਮਹਤ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਵਾਲਾਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ੀਤਲਂ ਕਲਸ਼ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਪੂਰ ਤੇ ਵਾਸ਼ਦਾਰ ਘਾਸ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਕਰ੍ਪੂਰਸ਼ਕਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਏਲਾਲਵਙ੍ਗਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮੁਖਸੌਗਨ੍ਧ੍ਯਦਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਪੂਰ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ, ਇਲਾਇਚੀ ਤੇ ਲਵੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਨ, ਜੋ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯੈ ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੇਨ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਮृਦਙ੍ਗਵੀਣਾਮੁਰਜਢਕ੍ਕਾਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਢੱਕਾ ਤੇ ਡੁੰਡਭੀ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੋषਯੇਜ੍ਜਗਤਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਗਾਯਨੈਰਤਿਮੋਹਨੈਃ । ਵੇਦਪਾਰਾਯਣੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਪੁਰਾਣਾਦਿਭਿਰਪ੍ਯੁਤ
ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਗੀਤਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਾਠ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਦਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਵਾਚ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਚਾਮਰੇ ਦ੍ਵੇ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯੈ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਰਾਜੋਪਚਾਰਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੈ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਦੋ ਚਾਮਰੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਰੋਜ਼ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਆਦਰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਅਨੇਕਧਾ । ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਜ੍ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਜਗਦਮ੍ਬਾਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਮਾਤਾ ਦੀ ਘੁੰਮ ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਕृਤ੍ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਏਤਾਦृਸ਼ੋਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸੀਦੇਦਤ੍ਰ ਕਃ ਸ੍ਮਯਃ
ਜਿਥੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਵਭਾਵਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰੇऽਤਿਕਰੁਣਾਵਤੀ । ਤੇਨ ਭਕ੍ਤੌ ਕृਤਾਯਾਂ ਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕਰ ਹੀ ਬਹੁਤ ਦਇਆਵਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ।
ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਬृਹਦ੍ਰਥਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਨਾਮਕ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਵਾਕੋऽਭਵਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਹਿਮਾਲਯੇ । ਭ੍ਰਮਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਯਯੌ ਕਾਸ਼ੀਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕਦੇ ਹਿਮਾਲੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਮਹਾਸ੍ਥਾਨੇ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਵਸ਼ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਜਗਾਮ ਲੀਲਯਾ ਤਤ੍ਰ ਕਣਲੋਭਾਦਨਾਥਵਤ੍
ਅੰਨਪੂਰਨਾ ਦੇ ਮਹਾਂਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਾਕ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ, ਅਨਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਗਰੀਬ ਵਾਂਗ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੇਕਾਂ ਜਗਾਮ ਸ ਵਿਹਾਯਸਾ । ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਂ ਵਿਹਾਯੈਵ ਪੁਰੀਂ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਮਮਾਰਾਸੌ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰੋ ਯੁਵਾ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਰਗ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਓਥੇ ਉਸਨੇ ਨਵਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਜਵਾਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਭੋਗੇ।
ਕਲ੍ਪਦ੍ਵਯਂ ਤਥਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ ਭੁਵਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਦੋ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਬृਹਦ੍ਰਥੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾਭੂਤ੍ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਮਹਾਯਜ੍ਵਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲਜ੍ਞਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਯਮੀ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਸ੍ਮृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।