ਪੌਣ੍ਡ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੁਰਸਪੂਰ੍ਣੈਸ੍ਤੁ ਕਲਸ਼ੈਃ ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯਕੈਃ । ਸ੍ਤਾਪਯੇਦ੍ਯੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀਂ ਨ ਸ ਭੂਯੋऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਚੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸੌ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਯਸ਼੍ਚ ਚੂਤਰਸੈਰੇਵਂ ਸ੍ਨਾਪਯੇਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਵੇਦਪਾਰਾਯਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਸੇਨੇਕ੍ਸ਼ੂਦ੍ਭਵੇਨ ਵਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਮ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਜਗਦੰਬਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਨ ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਮਾ ਚੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਯਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਰਸੇਨੈਵ ਵੇਦਪਾਰਾਯਣਂ ਚਰਨ੍
ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੰਗੂਰ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਅਭਿषਿਞ੍ਚੇਨ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨੀਂ ਸਕੁਟੁਮ੍ਬੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਰਸਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਦੇਵੀਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
—ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਰਸ ਜਾਂ ਚੂਰਨ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਕਾਸ਼੍ਮੀਰਕਸ੍ਤੂਰੀਪਙ੍ਕਪਙ੍ਕਿਲੈਃ । ਸਲਿਲੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵੀਂ ਵੇਦਪਾਰਾਯਣਂ ਚਰਨ੍
ਕਪੂਰ, ਅਗਰ, ਕੇਸਰ ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੇ ਕੋਈ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮੀਭਵਨ੍ਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨਿ ਚ । ਯੋ ਦੁਗ੍ਧਕਲਸ਼ੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਤਾਪਯੇਦ੍ਵੇਦਪਾਠਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਕਲ੍ਪਂ ਸ ਵਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰੇ । ਯਸ੍ਤੁ ਦਧ੍ਨਾਭਿषਿਞ੍ਚੇਤ੍ਤਾਂ ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਨਾ ਚ ਧृਤੇਨੈਵ ਤਥਾ ਸ਼ਰ੍ਕਰਯਾਪਿ ਚ । ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਮਧੁਕੁਲ੍ਯਾਦਿਨਦੀਨਾਂ ਸ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਮਧੂ, ਘਿਉ ਤੇ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮਧੂ ਆਦਿਕ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਕਲਸ਼ੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਨਾਪਯਨ੍ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ । ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖੀ ਭੂਤ੍ਵਾਪ੍ਯਨ੍ਯਲੋਕੇ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਕ੍ਸ਼ੌਮਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤਭੂषਾਣਾਂ ਦਾਤਾ ਨਿਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਕੋਈ ਦੋ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੇ ਵਾਯੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਗਹਿਣੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਚਨ੍ਦਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਭੂषਿਤਮ੍ । ਤਥਾ ਸੀਮਨ੍ਤਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਚਰਣੇऽਲਕ੍ਤਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਚੰਦਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਮੱਥੇ ਦੀ ਮੰਗ ਲਈ ਸਿੰਧੂਰ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਲੱਕ ਦੀ ਰੰਗਤ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਨੇ ਸਮਾਰੂਢੋ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵਪਤਿਃ ਪਰਃ । ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਾਹੁਃ ਪੂਜਾਕਰ੍ਮਣਿ ਸਾਧਵਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਲੇ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਲਾਭਂ ਕੈਲਾਸਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਾਣ੍ਯਮੋਘਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਰਸ਼ਕ੍ਤਯੇ
ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਹੀ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਬੈਲ ਪੱਤੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਕਦਾਚਿਚ੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਤ੍ਰਯੇ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨੇਨ ਤੁ ਸਂਲ੍ਲਿਖੇਤ੍
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਤਿੰਨ ਬੈਲ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਯਾਬੀਜਤ੍ਰਯਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸੁਸ੍ਫੁਟਂ ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਮਾਯਾਬੀਜਾਦਿਕਂ ਨਾਮ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਤਿੰਨ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿਖੋ। ਮਾਇਆ ਬੀਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਮ ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਣ ਕਰੋ।
ਨਮੋऽਨ੍ਤਂ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵੀਚਰਣਪਙ੍ਕਜੇ । ਸਮਰ੍ਪਯੇਨ੍ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਕੋਮਲਂ ਤਚ੍ਚ ਪਤ੍ਰਕਮ੍
'ਨਮਹ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਰਮ ਪੱਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ।
ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨੁਤ੍ਵਂ ਲਭਤੇ ਹਿ ਸਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਕੋਟਿਦਲੈਰੇਵਂ ਕੋਮਲੈਰਤਿਨਿਰ੍ਮਲੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕੰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖਾਂ ਨਰਮ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚੇ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪੂਜਯੇਦ੍ਭੁਵਨੇਸ਼ਾਨੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਕੁਨ੍ਦਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਵੀਨੈਸ੍ਤੁ ਲੁਲਿਤੈਰष੍ਟਗਨ੍ਧਤਃ
ਉਹ ਭੂਮੰਡਲ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਚਮेली ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੋਵੇ,
ਕੋਟਿਸਙ੍ਖ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਮਲ੍ਲਿਕਾਮਾਲਤੀਪੁष੍ਪੈਰष੍ਟਗਨ੍ਧੇਨ ਲੋਲਿਤੈਃ
ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਮेली ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਅੱਠ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹੋਣ,
ਕੋਟਿਸਙ੍ਖ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯਾ ਤੁ ਜਾਯਤੇ ਸ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਦਸ਼ਕੋਟਿਭਿਰਪ੍ਯੇਵਂ ਤੈਰੇਵ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਮੁਨੇ
ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੇ ਉਹੀ ਫੁੱਲ ਦਸ ਕਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰੇ,
ਵਿष੍ਣੁਤ੍ਵਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਤ੍ਸੁਰੇष੍ਵਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਨੈਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਸ੍ਵਪਦਲਬ੍ਧਯੇ
ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਰਪ੍ਯੇਵਂ ਸੂਤ੍ਰਾਤ੍ਮਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੋ ਕਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸੂਤਰਾਤਮਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤੇਨ ਵ੍ਰਤਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯੋਦਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਜਪਾਕੁਸੁਮਪੁष੍ਪਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧੂਕਕੁਸੁਮਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਬੰਧੂਕਾ ਫੁੱਲ ਬਾਰੇ,
ਦਾਡਿਮੀਕੁਸੁਮਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਧਿਰੇष ਉਦੀਰਿਤਃ । ਏਵਮਨ੍ਯਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੈ ਵਿਧਿਨਾਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਅਤੇ ਦਾਣੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਬਾਰੇ ਵੀ, ਇਹ ਹੀ ਨਿਯਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਤੀਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਸਃ । ਤਤ੍ਤਦृਤੂਦ੍ਭਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਾਮਸਾਹਸ੍ਰਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਅੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਹਰੇਕ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਉੱਗਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ,
ਸਮਰ੍ਪਯੇਨ੍ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍षਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ । ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਰ ਸਾਲ ਬਿਨਾ ਆਲਸ ਕੀਤੇ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕੰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ,
ਉਪਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ । ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਜੇ ਉਹ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਾਧਕਵਰੋ ਮੁਨੇ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕृष੍ਣਾਗੁਰੁਂ ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਸਾਧਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕਾਲਾ ਅਗਰ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਿਲ੍ਹਕਂ ਚਾਜ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗੁਗ੍ਗੁਲੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਧੂਪਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧੂਪਿਤਂ ਗृਹਮ੍
ਸਿਲਹਕ ਪਾਊਡਰ ਨੂੰ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਗੁਗਲੂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਧੂਪ ਵਜੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰਾ ਘਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ।
ਤੇਨ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਦਦਾਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਦੀਪਂ ਕਰ੍ਪੂਰਖਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਤੋ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਪੂਰ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।