ਸ਼ਲ੍ਲਕੀਮਾਧਵੀਪੁष੍ਪਮਰ੍ਕਮਨ੍ਦਾਰਪੁष੍ਪਕਮ੍ । ਕੇਤਕੀਂ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਂ ਚ ਕਦਮ੍ਬਕੁਸੁਮਂ ਤਥਾ
ਸ਼ੱਲਕੀ, ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਅਰਕ, ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਕੇਤਕੀ, ਕਰਨਿਕਾਰ ਜਾਂ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਪੁਨ੍ਨਾਗਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਯੂਥਿਕਾਤਗਰੌ ਤਥਾ । ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦੇਵੀਪ੍ਰਿਯਕਰਾਣਿ ਚ
ਪੁੰਨਾਗ, ਚੰਪਕ, ਯੂਥਿਕਾ, ਤਗਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਫੁੱਲ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਗੁਗ੍ਗੁਲਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਧੂਪੋ ਦੀਪਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਿਲਤੈਲਤਃ । ਕृਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਦੇਵਤਾਪੂਜਾਂ ਤਤੋ ਮੂਲਮਨੁਂ ਜਪੇਤ੍
ਗੁਗਗਲ ਦੀ ਧੂਪ ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਪ੍ਯੈਵ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਂ ਚਰੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪੋष੍ਯਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਸਾਧਨਮ੍ । ਤृਤੀਯਦਿਨਭਾਗੇ ਤੁ ਨਿਯਮੇਨ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਦ੍ਰਥਕਥਾਨਕਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪੂਜਾਵਿਸ਼ੇषਂ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾਨਦ । ਯੇਨਾਸ਼੍ਰਿਤੇਨ ਮਨੁਜਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤ੍ਵਮਾਵਹੇਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਸੁ ਪੂਜਨਕ੍ਰਮਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਮਸ੍ਤਾਪਨ੍ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ! ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਭਾਗੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਚਮ੍ਯ ਮੌਨੀ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯ ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚਰੇਤ੍ । ਮਾਤृਕਾਨ੍ਯਾਸਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ षਡਙ੍ਗਨ੍ਯਾਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਤੱਤ ਸ਼ੁੱਧੀ ਆਦਿਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ ਨਿਆਸ ਕਰਕੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਨਿਆਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਪੂਜਾਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ
ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਮ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੋਰਨੁਜ੍ਞਾਮਾਦਾਯ ਤਤਃ ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਰਭੇਤ੍ । ਪੀਠਪੂਜਾਂ ਪੁਰਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨਾਦ੍ਯੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰੇਮਯੁਤਃ ਸਦਾ । ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਪਰਦੇਵੀਂ ਤਾਂ ਪਞ੍ਚਾਮृਤਰਸਾਦਿਭਿਃ
ਆਸਨ ਆਦਿਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਸਮੇਤ, ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੌਣ੍ਡ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੁਰਸਪੂਰ੍ਣੈਸ੍ਤੁ ਕਲਸ਼ੈਃ ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯਕੈਃ । ਸ੍ਤਾਪਯੇਦ੍ਯੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀਂ ਨ ਸ ਭੂਯੋऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਚੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸੌ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਯਸ਼੍ਚ ਚੂਤਰਸੈਰੇਵਂ ਸ੍ਨਾਪਯੇਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਵੇਦਪਾਰਾਯਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਸੇਨੇਕ੍ਸ਼ੂਦ੍ਭਵੇਨ ਵਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਮ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਜਗਦੰਬਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਨ ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਮਾ ਚੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਯਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਰਸੇਨੈਵ ਵੇਦਪਾਰਾਯਣਂ ਚਰਨ੍
ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੰਗੂਰ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਅਭਿषਿਞ੍ਚੇਨ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨੀਂ ਸਕੁਟੁਮ੍ਬੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਰਸਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਦੇਵੀਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
—ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਰਸ ਜਾਂ ਚੂਰਨ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਕਾਸ਼੍ਮੀਰਕਸ੍ਤੂਰੀਪਙ੍ਕਪਙ੍ਕਿਲੈਃ । ਸਲਿਲੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵੀਂ ਵੇਦਪਾਰਾਯਣਂ ਚਰਨ੍
ਕਪੂਰ, ਅਗਰ, ਕੇਸਰ ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੇ ਕੋਈ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮੀਭਵਨ੍ਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨਿ ਚ । ਯੋ ਦੁਗ੍ਧਕਲਸ਼ੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਤਾਪਯੇਦ੍ਵੇਦਪਾਠਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਕਲ੍ਪਂ ਸ ਵਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰੇ । ਯਸ੍ਤੁ ਦਧ੍ਨਾਭਿषਿਞ੍ਚੇਤ੍ਤਾਂ ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਨਾ ਚ ਧृਤੇਨੈਵ ਤਥਾ ਸ਼ਰ੍ਕਰਯਾਪਿ ਚ । ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਮਧੁਕੁਲ੍ਯਾਦਿਨਦੀਨਾਂ ਸ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਮਧੂ, ਘਿਉ ਤੇ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮਧੂ ਆਦਿਕ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਕਲਸ਼ੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਨਾਪਯਨ੍ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ । ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖੀ ਭੂਤ੍ਵਾਪ੍ਯਨ੍ਯਲੋਕੇ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਕ੍ਸ਼ੌਮਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤਭੂषਾਣਾਂ ਦਾਤਾ ਨਿਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਕੋਈ ਦੋ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੇ ਵਾਯੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਗਹਿਣੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਚਨ੍ਦਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਭੂषਿਤਮ੍ । ਤਥਾ ਸੀਮਨ੍ਤਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਚਰਣੇऽਲਕ੍ਤਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਚੰਦਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਮੱਥੇ ਦੀ ਮੰਗ ਲਈ ਸਿੰਧੂਰ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਲੱਕ ਦੀ ਰੰਗਤ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਨੇ ਸਮਾਰੂਢੋ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵਪਤਿਃ ਪਰਃ । ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਾਹੁਃ ਪੂਜਾਕਰ੍ਮਣਿ ਸਾਧਵਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਲੇ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਲਾਭਂ ਕੈਲਾਸਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਾਣ੍ਯਮੋਘਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਰਸ਼ਕ੍ਤਯੇ
ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਹੀ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਬੈਲ ਪੱਤੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਕਦਾਚਿਚ੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਤ੍ਰਯੇ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨੇਨ ਤੁ ਸਂਲ੍ਲਿਖੇਤ੍
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਤਿੰਨ ਬੈਲ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਯਾਬੀਜਤ੍ਰਯਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸੁਸ੍ਫੁਟਂ ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਮਾਯਾਬੀਜਾਦਿਕਂ ਨਾਮ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਤਿੰਨ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿਖੋ। ਮਾਇਆ ਬੀਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਮ ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਣ ਕਰੋ।
ਨਮੋऽਨ੍ਤਂ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵੀਚਰਣਪਙ੍ਕਜੇ । ਸਮਰ੍ਪਯੇਨ੍ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਕੋਮਲਂ ਤਚ੍ਚ ਪਤ੍ਰਕਮ੍
'ਨਮਹ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਰਮ ਪੱਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ।
ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨੁਤ੍ਵਂ ਲਭਤੇ ਹਿ ਸਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਕੋਟਿਦਲੈਰੇਵਂ ਕੋਮਲੈਰਤਿਨਿਰ੍ਮਲੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕੰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖਾਂ ਨਰਮ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚੇ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪੂਜਯੇਦ੍ਭੁਵਨੇਸ਼ਾਨੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਕੁਨ੍ਦਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਵੀਨੈਸ੍ਤੁ ਲੁਲਿਤੈਰष੍ਟਗਨ੍ਧਤਃ
ਉਹ ਭੂਮੰਡਲ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਚਮेली ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੋਵੇ,
ਕੋਟਿਸਙ੍ਖ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਮਲ੍ਲਿਕਾਮਾਲਤੀਪੁष੍ਪੈਰष੍ਟਗਨ੍ਧੇਨ ਲੋਲਿਤੈਃ
ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਮेली ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਅੱਠ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹੋਣ,
ਕੋਟਿਸਙ੍ਖ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯਾ ਤੁ ਜਾਯਤੇ ਸ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਦਸ਼ਕੋਟਿਭਿਰਪ੍ਯੇਵਂ ਤੈਰੇਵ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਮੁਨੇ
ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੇ ਉਹੀ ਫੁੱਲ ਦਸ ਕਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰੇ,