ਅਨਾਮਾਭ੍ਯਾਂ ਕਨਿष੍ਠਾਭ੍ਯਾਂ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨ: ਪਦਂ ਵਦੇਤ੍ । ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍ਕਰਪृष੍ਠਤਲਯੋਰ੍ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸੁਧੀ:
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅੰਗੂਠੀ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ 'ਧਿਯੋ ਯੋ ਨ: ' ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਦਾ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਇਹ ਉਂਗਲਾਂ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਮਿਲੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਨੇ ਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਹृਦਯਾਯ ਨਮਸ੍ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਰਸੇ ਨਮ ਇਤ੍ਯਪਿ
'ਤਤ ਸਵਿਤੁਰ' ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, 'ਵਰੇਣਯਮ' ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਥ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਮਨੇ ਸ਼ਿਖਾਯੈ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਧੀਮਹੀਤਿ ਕਵਚਾਯ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
'ਭਰਗੋ ਦੇਵਸ' ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਰੂਪ ਸਿਖਾ ਉੱਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, 'ਧੀਮਹਿ' ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਕਵਚ ਵਾਂਗ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਾਤ੍ਮਨੇ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨੋ ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯ ਉਦੀਰਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇऽਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
'ਧਿਯੋ ਯੋ ਨ:' ਕਾਲ ਰੂਪ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ' ਸਰਵਾਤਮਾ ਲਈ ਅਸਤਰ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਯਾਸਮੇਵਾਗ੍ਰੇ ਕਥਯਾਮਿ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਵਰ੍ਣਸਮ੍ਭੂਤਨ੍ਯਾਸ: ਪਾਪਹਰਃ ਪਰ:
ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ! ਗਾਇਤਰੀ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਵਰ੍ਣਨ੍ਯਾਸਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਤਤ੍ਕਾਰਮਾਦਾਵੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਦ੍ਵਯੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਪਹਿਲਾਂ 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ 'ਤ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉ।
ਸਕਾਰਂ ਗੁਲ੍ਫਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਕਾਰਂ ਜਙ੍ਘਯੋਰ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਜਾਨ੍ਵੋਸ੍ਤੁਕਾਰਂ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਊਰ੍ਵੋਸ਼੍ਚੈਵ ਵਕਾਰਕਮ੍
'ਸ' ਗੁੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ, 'ਵਿ' ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਉੱਤੇ, 'ਤੁ' ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ 'ਰ' ਰਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉ।
ਰੇਕਾਰਂ ਚ ਗੁਦੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਣਿਕਾਰਂ ਲਿਙ੍ਗ ਏਵ ਚ । ਕਟ੍ਯਾਂ ਯਕਾਰਮੇਵਾਤ੍ਰ ਭਕਾਰਂ ਨਾਭਿਮਣ੍ਡਲੇ
'ਰੇ' ਪਿਛਵਾੜੇ ਉੱਤੇ, 'ਣਿ' ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ, 'ਯ' ਕਮਰ ਉੱਤੇ, ਤੇ 'ਭ' ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉ।
ਗੋਕਾਰਂ ਹृਦਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਕਾਰਂ ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ । ਵਕਾਰਂ ਹृਦਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਕਾਰਂ ਕਣ੍ਠਕੂਪਕੇ
'ਗੋ' ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ, 'ਦੇ' ਦੋਹਾਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ, 'ਵ' ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ, ਤੇ 'ਸ੍ਯ' ਗਲੇ ਦੇ ਖੋਹ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉ।
ਧੀਕਾਰਂ ਮੁਖਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਮਕਾਰਂ ਤਾਲੁਦੇਸ਼ਕੇ । ਹਿਕਾਰਂ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਧਿਕਾਰਂ ਨੇਤ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ
'ਧੀ' ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, 'ਮ' ਤਾਲੂ ਉੱਤੇ, 'ਹਿ' ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ, ਤੇ 'ਧੀ' ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉ।
ਭ੍ਰੂਮਧ੍ਯੇ ਚੈਵ ਯੋਕਾਰਂ ਯੋਕਾਰਂ ਚ ਲਲਾਟਕੇ । ਨਕਾਰਂ ਵੈ ਪੂਰ੍ਵਮੁਖੇ ਪ੍ਰਕਾਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਮੁਖੇ
'ਯੋ' ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, 'ਯੋ' ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, 'ਨ' ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, 'ਪ੍ਰ' ਮੂੰਹ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਲਗਾਉ।
ਚੋਕਾਰਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਮੁਖੇ ਦਕਾਰਂ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਮੁਖੇ । ਯਾਕਾਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਕਾਰਂ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
'ਚੋ' ਮੂੰਹ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪਾਸੇ, 'ਦ' ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, 'ਯ' ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਤੇ 'ਤ' ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ ਲਗਾਉ।
ਏਤਨ੍ਨ੍ਯਾਸਵਿਧਿਂ ਕੇਚਿਨ੍ਨੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਜਪਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਯੇਨ੍ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰਮਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਕੁਝ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਅੱਖਰ ਸਥਾਪਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਮਨ ਵਿਚ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਭਾਸ੍ਵਜ੍ਜਪਾਪ੍ਰਸੂਨਾਭਾਂ ਕੁਮਾਰੀਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬੁਜਾਸਨਾਰੂਢਾਂ ਰਕ੍ਤਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾਮ੍
ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਚਟਕ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ, ਕੁਆਰੀ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਾਈ ਹੋਈ ਧਿਆਨੋ।
ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਚਤੁਰਾਸ੍ਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਮ੍ । ਦ੍ਵਿਨੇਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਰੁਕ੍ਸ੍ਰੁਵੋ ਮਾਲਾਂ ਕੁਣ੍ਡਿਕਾਂ ਚੈਵ ਬਿਭ੍ਰਤੀਮ੍
ਉਹ ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਚਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਮਚ, ਚਮਚਾ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਘੜਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਮृਗ੍ਵੇਦਾਧ੍ਯਾਯਿਨੀਂ ਪਰਾਮ੍ । ਹਂਸਪਤ੍ਰਾਮਾਹਵਨੀਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵਤਾਮ੍
ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਉੱਚੀ, ਰਿਗਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੀ, ਹੰਸ ਵਾਹਨ ਵਾਲੀ, ਹਵਨ ਅਗਨਿ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਚਤੁष੍ਪਦਾਮष੍ਟਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਿਖਾਂ ਵਿष੍ਣੁਚਿਤ੍ਤਾਂ ਤੁ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਚਾਰ ਪੈਰ, ਅੱਠ ਪੇਟ, ਸੱਤ ਸਿਰ ਵਾਲੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਜੂੜੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮਨ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੁ ਕਵਚਂ ਯਸ੍ਯਾ ਗੋਤ੍ਰਂ ਸਾਂਖ੍ਯਾਯਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਾਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੇਵੀਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਜਿਸਦਾ ਕਵਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਗੋਤ ਸੰਖਿਆਯਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍ । ਤਤੋ ਮੁਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂਦਰਾਵਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੁਮੁਖਂ ਸਪੁਟਂ ਚੈਵ ਵਿਤਤਂ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਤਥਾ । ਦ੍ਵਿਮੁਖਂ ਤ੍ਰਿਮੁਖਂ ਚੈਵ ਚਤੁष੍ਕਂ ਪਞ੍ਚਕਂ ਤਥਾ
ਸੁਮੁਖ, ਸਪੁਟ, ਵਿਤਤ, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਦੁਮੁਖ, ਤ੍ਰਿਮੁਖ, ਚਤੁਸ਼ਕ ਤੇ ਪੰਜਕ—
षਣ੍ਮੁਖਾਧੋਮੁਖਂ ਚੈਵ ਵ੍ਯਾਪਕਾਞ੍ਜਲਿਕਂ ਤਥਾ । ਸ਼ਕਟਂ ਯਮਪਾਸ਼ਂ ਚ ਗ੍ਰਥਿਤਂ ਸਨ੍ਮੁਖੋਨ੍ਮੁਖਮ੍
ਛੇ ਮੁਖ, ਅਧੋਮੁਖ, ਵਿਆਪਕ, ਅੰਜਲਿਕ, ਸ਼ਕਟ, ਯਮਪਾਸ਼, ਗ੍ਰਥਿਤ, ਸਨਮੁਖ ਤੇ ਉਨਮੁਖ—
ਵਿਲਮ੍ਬਂ ਮੁष੍ਟਿਕਂ ਚੈਵ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਕੂਰ੍ਮਂ ਵਰਾਹਕਮ੍ । ਸਿਂਹਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਪਲ੍ਲਵਂ ਤਥਾ
ਵਿਲੰਬ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਮਤਸਯ, ਕੂਰਮ, ਵਰਾਹਕ, ਸਿੰਹਾਕ੍ਰਾਂਤ, ਮਹਾਕ੍ਰਾਂਤ, ਮੁਦਗਰ ਤੇ ਪੱਲਵ ਵੀ—
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ । ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਰਾਂ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਸਕृਦਾਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਇਹ ਚੌਵੀ ਮੂਦਰਾਵਾਂ ਗਾਇਤਰੀ ਲਈ ਵਿਖਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਇਤਰੀ ਪੜ੍ਹੇ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਨਿ ਹਿ । ਜਾਤਵੇਦਸਨਾਮ੍ਨੀਂ ਚ ऋਚਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਚੌਵੀ ਅੱਖਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ 'ਜਾਤਵੇਦਸ' ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਰਿਕ ਪੜ੍ਹਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯਰ੍ਚਮਾਵृਤ੍ਯ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸ਼ਤਵਰ੍ਣਕਾ । ਭਵਤੀਯਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਸਕृਜ੍ਜਪ੍ਯਾ ਬੁਧੈਰਿਯਮ੍
'ਤ੍ਰਯੰਬਕ' ਦੀ ਰਿਕ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਇਤਰੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ੴਕਾਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਂ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਰੇਤ੍ਤਤਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 'ਓਂ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ 'ਭੂ', 'ਭੁਵ' ਤੇ 'ਸਵ' ਪੜ੍ਹੋ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੌਵੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਇਤਰੀ ਪੜ੍ਹੋ।
ਏਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿਪ੍ਰਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਸ ਸਮਗ੍ਰਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਦਿਕृਤ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਭਿਨ੍ਨਪਾਦਾ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ । ਅਭਿਨ੍ਨਪਾਦਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਸੰਧਿਆ ਆਦਿ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਚਰਨ ਟੁੱਟੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਚਰਨ ਨਾ ਟੁੱਟੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਨਪਾਦਾਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਅਥੋਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮ੍ਪੁਟੈਕਾ षਡੋਙ੍ਕਾਰਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਵਿਵਿਧਾ ਮਤਾ । ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪੁਰਾਣੇषੁ ਇਤਿਹਾਸੇषੁ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਗਾਇਤਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਸੰਪੁਟ ਵਾਲੀ, ਛੇ ਓਂਕਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨ ਵਾਲੇ।