ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇ ਮਹਾਦੇਵਿ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯੇ ਸਰਸ੍ਵਤਿ । ਅਜਰੇ ਅਮਰੇ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਦੇਵਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਸਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਹੇ ਸੰਧਿਆ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਹੇ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇਜੋऽਸੀਤ੍ਯਾਦਿਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵੀਮਾਵਾਹਯੇਤ੍ਤਤਃ । ਯਤ੍ਕृਤਂ ਤ੍ਵਦਨੁष੍ਠਾਨਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਣਮਸ੍ਤੁ ਮੇ
'ਤੂੰ ਹੀ ਜੋਤਿ ਹੈਂ' ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਪਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵਿਧਾਨਂ ਸਮ੍ਯਗਾਚਰੇਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਸ੍ਤਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਤਥੈਵ ਚ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸਿष੍ਠਸ਼ਾਪ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਸ਼ਾਪਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਮਰਣੇਨੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪੋ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਮਰਣਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਤਃ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੋ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸ਼ਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਮਧ੍ਯੇ ਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਸਂਜ੍ਞਂ ਚਿਦ੍ਰੂਪਮੇਕਂ ਵਚਸਾਮਗਮ੍ਯਮ੍
ਦਿਲ ਦੇ ਕੌਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮਾਪ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸੁਰਤ ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਅਥ ਨ੍ਯਾਸਵਿਧਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾ ਅਙ੍ਗਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ੴਕਾਰਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਯੋਜ੍ਯਂ ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਨਿਆਸ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਓਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਭੂਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਨਮ ਇਤ੍ਯੇਵ ਚੋਚ੍ਚਰੇਤ੍ । ਭੁਵਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵ: ਕਟਿਭ੍ਯਾਂ ਨਮੋ ਵਦੇਤ੍
'ਭੂ:' ਆਖ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ 'ਨਮ:' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਭੁਵ:' ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, 'ਸਵ:' ਕਮਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ 'ਨਮ:' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਹਰ੍ਨਾਭ੍ਯੈ ਜਨਸ਼੍ਚੈਵ ਹਦਯਾਯ ਤਤਸ੍ਤਪਃ । ਕਣ੍ਠਾਯ ਚ ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਲਲਾਟੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
'ਮਹ:' ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, 'ਜਨ:' ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਫਿਰ 'ਤਪ:' ਗਲੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਤੇ ਆਖਰ 'ਸਤ੍ਯ' ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਸਵਿਤੁਸ੍ਤਰ੍ਜਨੀਭ੍ਯਾਂ ਵਰੇਣ੍ਯਕਮ੍ । ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਧੀਮਹੀਤ੍ਯੇਵ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਨਾਲ 'ਤਤ੍ ਸਵਿਤੁਰ', ਤਰਜਨੀ ਨਾਲ 'ਵਰੇਣ੍ਯਮ', ਮੱਧਮਾਂ ਨਾਲ 'ਭਰਗੋ ਦੇਵੱਸ੍ਯ', ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾਂ ਨਾਲ 'ਧੀਮਹਿ' ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਮਾਭ੍ਯਾਂ ਕਨਿष੍ਠਾਭ੍ਯਾਂ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨ: ਪਦਂ ਵਦੇਤ੍ । ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍ਕਰਪृष੍ਠਤਲਯੋਰ੍ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸੁਧੀ:
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅੰਗੂਠੀ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ 'ਧਿਯੋ ਯੋ ਨ: ' ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਦਾ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਇਹ ਉਂਗਲਾਂ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਮਿਲੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਨੇ ਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਹृਦਯਾਯ ਨਮਸ੍ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਰਸੇ ਨਮ ਇਤ੍ਯਪਿ
'ਤਤ ਸਵਿਤੁਰ' ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, 'ਵਰੇਣਯਮ' ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਥ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਮਨੇ ਸ਼ਿਖਾਯੈ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਧੀਮਹੀਤਿ ਕਵਚਾਯ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
'ਭਰਗੋ ਦੇਵਸ' ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਰੂਪ ਸਿਖਾ ਉੱਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, 'ਧੀਮਹਿ' ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਕਵਚ ਵਾਂਗ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਾਤ੍ਮਨੇ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨੋ ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯ ਉਦੀਰਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇऽਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
'ਧਿਯੋ ਯੋ ਨ:' ਕਾਲ ਰੂਪ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ' ਸਰਵਾਤਮਾ ਲਈ ਅਸਤਰ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਯਾਸਮੇਵਾਗ੍ਰੇ ਕਥਯਾਮਿ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਵਰ੍ਣਸਮ੍ਭੂਤਨ੍ਯਾਸ: ਪਾਪਹਰਃ ਪਰ:
ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ! ਗਾਇਤਰੀ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਵਰ੍ਣਨ੍ਯਾਸਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਤਤ੍ਕਾਰਮਾਦਾਵੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਦ੍ਵਯੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਪਹਿਲਾਂ 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ 'ਤ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉ।
ਸਕਾਰਂ ਗੁਲ੍ਫਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਕਾਰਂ ਜਙ੍ਘਯੋਰ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਜਾਨ੍ਵੋਸ੍ਤੁਕਾਰਂ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਊਰ੍ਵੋਸ਼੍ਚੈਵ ਵਕਾਰਕਮ੍
'ਸ' ਗੁੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ, 'ਵਿ' ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਉੱਤੇ, 'ਤੁ' ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ 'ਰ' ਰਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉ।
ਰੇਕਾਰਂ ਚ ਗੁਦੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਣਿਕਾਰਂ ਲਿਙ੍ਗ ਏਵ ਚ । ਕਟ੍ਯਾਂ ਯਕਾਰਮੇਵਾਤ੍ਰ ਭਕਾਰਂ ਨਾਭਿਮਣ੍ਡਲੇ
'ਰੇ' ਪਿਛਵਾੜੇ ਉੱਤੇ, 'ਣਿ' ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ, 'ਯ' ਕਮਰ ਉੱਤੇ, ਤੇ 'ਭ' ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉ।
ਗੋਕਾਰਂ ਹृਦਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਕਾਰਂ ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ । ਵਕਾਰਂ ਹृਦਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਕਾਰਂ ਕਣ੍ਠਕੂਪਕੇ
'ਗੋ' ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ, 'ਦੇ' ਦੋਹਾਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ, 'ਵ' ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ, ਤੇ 'ਸ੍ਯ' ਗਲੇ ਦੇ ਖੋਹ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉ।
ਧੀਕਾਰਂ ਮੁਖਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਮਕਾਰਂ ਤਾਲੁਦੇਸ਼ਕੇ । ਹਿਕਾਰਂ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਧਿਕਾਰਂ ਨੇਤ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ
'ਧੀ' ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, 'ਮ' ਤਾਲੂ ਉੱਤੇ, 'ਹਿ' ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ, ਤੇ 'ਧੀ' ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉ।
ਭ੍ਰੂਮਧ੍ਯੇ ਚੈਵ ਯੋਕਾਰਂ ਯੋਕਾਰਂ ਚ ਲਲਾਟਕੇ । ਨਕਾਰਂ ਵੈ ਪੂਰ੍ਵਮੁਖੇ ਪ੍ਰਕਾਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਮੁਖੇ
'ਯੋ' ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, 'ਯੋ' ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, 'ਨ' ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, 'ਪ੍ਰ' ਮੂੰਹ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਲਗਾਉ।
ਚੋਕਾਰਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਮੁਖੇ ਦਕਾਰਂ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਮੁਖੇ । ਯਾਕਾਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਕਾਰਂ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
'ਚੋ' ਮੂੰਹ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪਾਸੇ, 'ਦ' ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, 'ਯ' ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਤੇ 'ਤ' ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ ਲਗਾਉ।
ਏਤਨ੍ਨ੍ਯਾਸਵਿਧਿਂ ਕੇਚਿਨ੍ਨੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਜਪਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਯੇਨ੍ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰਮਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਕੁਝ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਅੱਖਰ ਸਥਾਪਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਮਨ ਵਿਚ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਭਾਸ੍ਵਜ੍ਜਪਾਪ੍ਰਸੂਨਾਭਾਂ ਕੁਮਾਰੀਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬੁਜਾਸਨਾਰੂਢਾਂ ਰਕ੍ਤਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾਮ੍
ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਚਟਕ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ, ਕੁਆਰੀ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਾਈ ਹੋਈ ਧਿਆਨੋ।
ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਚਤੁਰਾਸ੍ਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਮ੍ । ਦ੍ਵਿਨੇਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਰੁਕ੍ਸ੍ਰੁਵੋ ਮਾਲਾਂ ਕੁਣ੍ਡਿਕਾਂ ਚੈਵ ਬਿਭ੍ਰਤੀਮ੍
ਉਹ ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਚਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਮਚ, ਚਮਚਾ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਘੜਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਮृਗ੍ਵੇਦਾਧ੍ਯਾਯਿਨੀਂ ਪਰਾਮ੍ । ਹਂਸਪਤ੍ਰਾਮਾਹਵਨੀਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵਤਾਮ੍
ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਉੱਚੀ, ਰਿਗਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੀ, ਹੰਸ ਵਾਹਨ ਵਾਲੀ, ਹਵਨ ਅਗਨਿ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਚਤੁष੍ਪਦਾਮष੍ਟਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਿਖਾਂ ਵਿष੍ਣੁਚਿਤ੍ਤਾਂ ਤੁ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਚਾਰ ਪੈਰ, ਅੱਠ ਪੇਟ, ਸੱਤ ਸਿਰ ਵਾਲੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਜੂੜੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮਨ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੁ ਕਵਚਂ ਯਸ੍ਯਾ ਗੋਤ੍ਰਂ ਸਾਂਖ੍ਯਾਯਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਾਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੇਵੀਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਜਿਸਦਾ ਕਵਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਗੋਤ ਸੰਖਿਆਯਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍ । ਤਤੋ ਮੁਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂਦਰਾਵਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੁਮੁਖਂ ਸਪੁਟਂ ਚੈਵ ਵਿਤਤਂ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਤਥਾ । ਦ੍ਵਿਮੁਖਂ ਤ੍ਰਿਮੁਖਂ ਚੈਵ ਚਤੁष੍ਕਂ ਪਞ੍ਚਕਂ ਤਥਾ
ਸੁਮੁਖ, ਸਪੁਟ, ਵਿਤਤ, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਦੁਮੁਖ, ਤ੍ਰਿਮੁਖ, ਚਤੁਸ਼ਕ ਤੇ ਪੰਜਕ—