ਮਲ੍ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥਾਪਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮ । ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤृਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਉਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਾਸੀ ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿਦਂ ਭਵੇਤ੍ । ਪਿਤ੍ਰੀਸ਼੍ਵਰੀਪੂਜਯਾ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪੂਜਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਿਤਰੀਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਯਯੌ ਦੇਵਾਨ੍ਤਿਕਂ ਹਰਿਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋਦਿਤਮ੍ । ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰੋਚੁਰਮਰਾ ਮੌਲਿਚਾਲਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!"
ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਭਸ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ । ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਲਾਭਾਤ੍ਪਰਨ੍ਤਪ
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹਰਿ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ, ਇਸ ਰਾਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਤੀਰੇ ਲਿਙ੍ਗਂ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਰਮਰਾਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਨ੍ਵਹਮ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਠੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋऽਭੂਵਨ੍ਪਾਪਭੋਗਾਰ੍ਥਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤੇ ਵਿਮਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤਾਃ ਕੈਲਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਥੇ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲਈ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਰਥਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਦ੍ਰਗਣਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਹਿ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦੂਰਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੋ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਉਹ ਭਦਰਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ੈਵਗਮਨਂ ਦੇਵੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਤਦ੍ਦਿਨਾਤ੍ । ਇਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਭਸ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦਿਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਤੂੰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਖ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਧਿਕਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮੁਨੇ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਪੁਣ੍ਡ੍ਰਵਿਧਿਂ ਚੈਵਾਪ੍ਯਧਿਕਾਰਿਵਿਭੇਦਤਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਵੀ ਹੱਕ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵੈष੍ਣਵਾਗਮਲੋਕਨਾਤ੍ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਪੁਣ੍ਡ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਙ੍ਗੁਲਿਭੇਦਤਃ
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਮਾਪਾਂ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਵਰ੍ਣਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਫਲਾਨਿ ਚ । ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇ ਨਦੀਤੀਰੇ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਂ ਅੱਖਰ, ਮੰਤ੍ਰ, ਦੇਵੀ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ।
ਸਿਨ੍ਧੁਤੀਰੇ ਚ ਵਲ੍ਮੀਕੇ ਤੁਲਸੀਮੂਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤੇ । ਮृਦ ਏਤਾਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਵਰ੍ਜਯੇਦਨ੍ਯਮृਤ੍ਤਿਕਾਃ
ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦੀਮਕ ਦੇ ਟਿੱਬੇ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਤਂ ਵਸ਼੍ਯਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕਰਂ ਪੀਤਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮਦਂ ਸ਼੍ਵੇਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੀਲੀ ਮਿੱਟੀ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਮਿੱਟੀ ਧਰਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਃ ਪੁष੍ਟਿਦਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮਧ੍ਯਮਾਯੁष੍ਕਰੀ ਭਵੇਤ੍ । ਅਨਾਮਿਕਾਨ੍ਨਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਚ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਿਨੀ
ਅੰਗੂਠਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੱਧਲੀ ਉਂਗਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਨਾਮਿਕਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਤੈਰਙ੍ਗੁਲਿਭੇਦੈਸ੍ਤੁ ਕਾਰਯੇਨ੍ਨ ਨਖੈਃ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ । ਵਰ੍ਤਿਦੀਪਾਵਲਿਕृਤਿਂ ਵੇਣਪਤ੍ਰਾਕृਤਿਂ ਤਥਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਲਕੀਰ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ। ਇਹ ਲਕੀਰ ਬੱਤੀ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੜੀ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਲਟ ਵਰਗੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਮੁਕੁਲਾਕਾਰਂ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੂਰ੍ਮਾਕृਤਿਂ ਵਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਖਾਕਾਰਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਕਲੀ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੱਛੀ, ਕੱਛੂਏ ਜਾਂ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਿਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤੁ ਉਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਨਵਾਙ੍ਗੁਲਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਸ੍ਯਾਦष੍ਟਾਙ੍ਗੁਲਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੌਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਮੱਧਮ ਤੇ ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤषਟ੍ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲੈਃ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਕਨਿष੍ਠਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਭਵੇਤ੍
ਸੱਤ, ਛੇ ਜਾਂ ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਧਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚਾਰ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਲਾਟੇ ਕੇਸ਼ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਮਥੋਦਰੇ । ਮਾਧਵਂ ਹृਦਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਕਣ੍ਠਕੂਪਕੇ
ਲਲਾਟ ਉੱਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਗਲੇ ਦੇ ਖੋਹ ਉੱਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਜਾਣੋ।
ਉਦਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ । ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਬਾਹੁਮਧ੍ਯੇ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮੇਵ ਚ
ਪੇਟ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਂ ਕਰ੍ਣਦੇਸ਼ੇ ਵਾਮਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਤੁ ਵਾਮਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਧਰਂ ਬਾਹੁਕੇ ਵਾਮੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਤੁ ਕਰ੍ਣਕੇ
ਕੰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਵਾਮਨ, ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਅਤੇ ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪृष੍ਠੇ ਚ ਪਦ੍ਮਨਾਭਂ ਤੁ ਕਕੁਦ੍ਦਾਮੋਦਰਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਤਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੁਬੜ ਅਤੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਕਕੁੱਦ ਅਤੇ ਅਮੋਦਰ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਨਾਮ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਾਕਾਲੇ ਚ ਹੋਮੇ ਚ ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਨਾਮਾਨ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਧਾਰਯੇਦੂਰ੍ਧ੍ਵਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍
ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ, ਹੋਮ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਮ ਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਇਹਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਵਾਲਾ ਤਿਲਕ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੁਚਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯਨਾਚਾਰੋ ਮਨਸਾ ਪਾਪਮਾਚਰੇਤ੍ । ਸ਼ੁਚਿਰੇਵ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਙ੍ਕਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਪੁਣ੍ਡ੍ਰਧਰੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਸ਼੍ਵਪਾਕੋऽਪਿ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੋ ਮਮ ਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉੱਤੇ ਵਾਲਾ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਰੇ, ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਨ੍ਤਿਨੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਵਿਦੋऽਮਲਾਃ । ਸਾਨ੍ਤਰਾਲਾਨ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਪਦਾਕृਤੀਨ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੀ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਮੈਕਾਨ੍ਤਿਨੋऽਪ੍ਯੇਵਂ ਮਤ੍ਪਾਦੈਕਪਰਾਯਣਾਃ । ਹਰਿਦ੍ਰਾਚੂਰ੍ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਞ੍ਛੂਲਾਕਾਰਾਂਸ੍ਤੁ ਵਾਮਲਾਨ੍
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਲਦੀ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਨਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਨਪਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਰਨ੍ਦੀਪਪਦ੍ਮਵੇਣੁਪਤ੍ਰੋਪਮਾਕृਤੀਨ੍
ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਦੀਵੇ, ਕਮਲ, ਬਾਂਸਰੀ ਜਾਂ ਪੱਤੇ ਵਰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਨਪਿ ਸਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕੇਵਲਵੈष੍ਣਵਾਃ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਕਰਣੇ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਕੁਝ ਸੱਚੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮ ਦੇ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਸਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।