ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਧੁਨੈਵਾਭਵਦ੍ਵਿਭੋ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਸ੍ਥਪਾਪਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹੁਣੇ ਹੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੁਖ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਨੈਵ ਜਾਨੀਮਃ ਕਸ੍ਮਾਦਿਦਮਭੂਦ੍ਵਿਭੋ । ਚਕਿਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵ ਤ੍ਵਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੂਤਵਾਣੀਂ ਤਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਮਹਾਮਹਿषਮਾਰੂਢੋ ਯਯੌ ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਪਾਪਿਨਃ
ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਜਲਦੀ ਉੱਠੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੂਤਦ੍ਵਾਰਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੇਵਰਾਜੋऽਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰਾਵਤੀ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਤ੍ਪਦ੍ਮਜੋऽਪਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਦ੍ਵਿष੍ਟਰਸ਼੍ਰਵਾਃ । ਤਤ੍ਤਲ੍ਲੋਕਾਚ੍ਚ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਣੈਃ ਸਹ
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਮਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਦ੍ਗਤਾਞ੍ਜੀਵਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਧਿਕਸੁਖਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਸਭ ਨੇ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੁਖ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਕਿਤਾ ਏਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵਿਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਅਹੋ ਪਾਪਸ੍ਯ ਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਕੁਣ੍ਡਮੇਤਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹਾਏ, ਇਹ ਖੱਡ ਤਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਭੋਗਾਂ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ।"
ਤਤ੍ਰ ਸੌਖ੍ਯਂ ਯਦਾ ਜਾਤਂ ਤਦਾ ਪਾਪਾਤ੍ਤੁ ਕਿਂ ਭਯਮ੍ । ਉਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਵੇਦਮਰ੍ਯਾਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ਕृਤਾ ਕਥਮ੍
ਜਦ ਉਥੇ ਸੁਖ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਕਿਵੇਂ ਟੁੱਟ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਵਿਤਥਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਥਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਦਿਤ੍ਯੇਵ ਭਾषਿਣਃ
ਭਗਵਾਨ ਆਪਣਾ ਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਦੇ ਖੋਟਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।"
ਤਟਸ੍ਥਾ ਅਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵਿਦੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ,
ਯਯੌ ਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲਯਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਦੇਵਂ ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੇਖਿਆ।
ਰਮਣੀਯਤਮਾਙ੍ਗਂ ਤਂ ਲਾਵਣ੍ਯਖਨਿਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸਦਾ षੋਡਸ਼ਵਰ੍षੀਯਂ ਨਾਨਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਰੂਪ ਦੀ ਖਾਨ ਸੀ, ਸਦਾ ਸੋਲਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਾਨਾਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਲਾਲਯਨ੍ਤਂ ਪਰਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਂ ਸ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਂ ਨਨਾਮ ਹ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਚਮਤ੍ਕृਤਮਤਿਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਏਤਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਦੇਵ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਵਾਕਿਆ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।"
ਵਦ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਯਤਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਿष੍ਣੁਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਪਙ੍ਕਜਃ
"ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।" ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮੁਖ ਕਮਲ ਖਿੜ ਗਿਆ,
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਸ਼ृਣੁ ਵਿष੍ਣੋ ਤਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ।"
ਭਸ੍ਮਨੋ ਮਹਿਮੈਵਾਯਂ ਭਸ੍ਮਨਾ ਕਿਂ ਭਵੇਨ੍ਨ ਹਿ । ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਗਤੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ੈਵਸਮ੍ਮਤਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ; ਰਾਖ ਨਾਲ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਵੇਖਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਵਾਙ੍ਮੁਖੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਧਸ੍ਤਦਾ ਵਾਯੁਵਸ਼ਾਦ੍ਧਰੇ । ਭਾਲਭਸ੍ਮਕਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਿਤਾ ਦੈਵਯੋਗਤਃ
ਉਥੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਹ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਰੱਬੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਕੁਝ ਰਾਖ ਉਥੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤੇਨ ਜਾਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਨੋ ਮਹਿਮਾ ਤ੍ਵਯਮ੍ । ਇਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਿਤृਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋਇਆ; ਇਹ ਰਾਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੋਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾਪ੍ਯਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਤੋਂ, ਇਹ ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਲ੍ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥਾਪਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮ । ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤृਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਉਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਾਸੀ ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿਦਂ ਭਵੇਤ੍ । ਪਿਤ੍ਰੀਸ਼੍ਵਰੀਪੂਜਯਾ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪੂਜਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਿਤਰੀਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਯਯੌ ਦੇਵਾਨ੍ਤਿਕਂ ਹਰਿਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋਦਿਤਮ੍ । ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰੋਚੁਰਮਰਾ ਮੌਲਿਚਾਲਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!"
ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਭਸ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ । ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਲਾਭਾਤ੍ਪਰਨ੍ਤਪ
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹਰਿ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ, ਇਸ ਰਾਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਤੀਰੇ ਲਿਙ੍ਗਂ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਰਮਰਾਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਨ੍ਵਹਮ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਠੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋऽਭੂਵਨ੍ਪਾਪਭੋਗਾਰ੍ਥਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤੇ ਵਿਮਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤਾਃ ਕੈਲਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਥੇ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲਈ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਰਥਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਦ੍ਰਗਣਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਹਿ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦੂਰਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੋ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਉਹ ਭਦਰਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ੈਵਗਮਨਂ ਦੇਵੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਤਦ੍ਦਿਨਾਤ੍ । ਇਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਭਸ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦਿਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਤੂੰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਖ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਧਿਕਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮੁਨੇ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਪੁਣ੍ਡ੍ਰਵਿਧਿਂ ਚੈਵਾਪ੍ਯਧਿਕਾਰਿਵਿਭੇਦਤਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਵੀ ਹੱਕ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।