ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਦ੍ਰੋਹਿਣਃ ਸਨ੍ਤਿ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰੈਵ ਤੇ ਮੁਨੇ । ਯੇ ਵੇਦਨਿਨ੍ਦਕਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਗਣੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵੇਦਾਂ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਦ੍ਰੋਹਿਣੋ ਯੇ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰੈਵ ਤੇ ਮੁਨੇ । ਕਾਮਾਚਾਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸਨ੍ਤਿ ਤਪ੍ਤਮੁਦ੍ਰਾਙ੍ਕਿਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤਪਤ ਮੋਹਰਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰਿਣੋ ਯੇ ਚ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰੈਵ ਤੇ ਮੁਨੇ । ਮਾਤृਪਿਤृਗੁਰੁਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਰਾਣਸ੍ਮृਤਿਨਿਨ੍ਦਕਾਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਹੜੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਅਧਿਆਪਕ, ਵੱਡਿਆਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਜਾਂ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਹੈ।
ਯੇ ਧਰ੍ਮਦੂषਕਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰੈਵ ਤੇ ਮੁਨੇ । ਤੇषਾਮਯਂ ਮਹਾਘੋਰਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼੍ਰਵਣਦਾਰੁਣਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਕੜਵੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇऽਸ੍ਮਾਭਿਰਨਿਸ਼ਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤੇਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰਾਟ੍ ਤਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਅਸੀਂ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੈਰਾਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਚਲਿਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਯੌ ਕੁਣ੍ਡਸਮੀਪਤਃ । ਅਵਾਙ੍ਮੁਖੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਧਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਤੁਰੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਖੱਡ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਪਿਨਾਂ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਧਿਕਮਭੂਤ੍ਸੁਖਮ੍ । ਹਸਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਤਥਾਪਰੇ
ਉਥੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੁਖ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਰਮਨ੍ਤੇ ਤੇऽਤ੍ਯੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾਃ ਸੁਖਵਰ੍ਧਨਾਤ੍ । ਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਾਵੀਣਾਢਕ੍ਕਾਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਮਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੁਖ ਵਧਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ, ਵੀਣਾ, ਢੱਕਾ ਤੇ ਡੰਡੂਭੀ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਸ੍ਤੁ ਮਧੁਰਾਃ ਪਞ੍ਚਮਸ੍ਵਰਭੂषਿਤਾਃ । ਵਸਨ੍ਤਵਲ੍ਲੀਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਸੁਗਨ੍ਧਮਰੁਤੋ ਵਵੁਃ
ਉਹ ਧੁਨਾਂ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਸੁਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਵਸੰਤ ਦੀ ਲਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮੁਨਿਸ੍ਤੁ ਚਕਿਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮਦੂਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤੇ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਵੇਦਿਨੇ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਨੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵੀ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਧੁਨੈਵਾਭਵਦ੍ਵਿਭੋ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਸ੍ਥਪਾਪਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹੁਣੇ ਹੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੁਖ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਨੈਵ ਜਾਨੀਮਃ ਕਸ੍ਮਾਦਿਦਮਭੂਦ੍ਵਿਭੋ । ਚਕਿਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵ ਤ੍ਵਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੂਤਵਾਣੀਂ ਤਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਮਹਾਮਹਿषਮਾਰੂਢੋ ਯਯੌ ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਪਾਪਿਨਃ
ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਜਲਦੀ ਉੱਠੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੂਤਦ੍ਵਾਰਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੇਵਰਾਜੋऽਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰਾਵਤੀ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਤ੍ਪਦ੍ਮਜੋऽਪਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਦ੍ਵਿष੍ਟਰਸ਼੍ਰਵਾਃ । ਤਤ੍ਤਲ੍ਲੋਕਾਚ੍ਚ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਣੈਃ ਸਹ
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਮਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਦ੍ਗਤਾਞ੍ਜੀਵਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਧਿਕਸੁਖਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਸਭ ਨੇ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੁਖ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਕਿਤਾ ਏਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵਿਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਅਹੋ ਪਾਪਸ੍ਯ ਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਕੁਣ੍ਡਮੇਤਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹਾਏ, ਇਹ ਖੱਡ ਤਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਭੋਗਾਂ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ।"
ਤਤ੍ਰ ਸੌਖ੍ਯਂ ਯਦਾ ਜਾਤਂ ਤਦਾ ਪਾਪਾਤ੍ਤੁ ਕਿਂ ਭਯਮ੍ । ਉਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਵੇਦਮਰ੍ਯਾਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ਕृਤਾ ਕਥਮ੍
ਜਦ ਉਥੇ ਸੁਖ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਕਿਵੇਂ ਟੁੱਟ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਵਿਤਥਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਥਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਦਿਤ੍ਯੇਵ ਭਾषਿਣਃ
ਭਗਵਾਨ ਆਪਣਾ ਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਦੇ ਖੋਟਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।"
ਤਟਸ੍ਥਾ ਅਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵਿਦੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ,
ਯਯੌ ਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲਯਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਦੇਵਂ ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੇਖਿਆ।
ਰਮਣੀਯਤਮਾਙ੍ਗਂ ਤਂ ਲਾਵਣ੍ਯਖਨਿਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸਦਾ षੋਡਸ਼ਵਰ੍षੀਯਂ ਨਾਨਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਰੂਪ ਦੀ ਖਾਨ ਸੀ, ਸਦਾ ਸੋਲਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਾਨਾਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਲਾਲਯਨ੍ਤਂ ਪਰਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਂ ਸ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਂ ਨਨਾਮ ਹ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਚਮਤ੍ਕृਤਮਤਿਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਏਤਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਦੇਵ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਵਾਕਿਆ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।"
ਵਦ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਯਤਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਿष੍ਣੁਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਪਙ੍ਕਜਃ
"ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।" ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮੁਖ ਕਮਲ ਖਿੜ ਗਿਆ,
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਸ਼ृਣੁ ਵਿष੍ਣੋ ਤਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ।"
ਭਸ੍ਮਨੋ ਮਹਿਮੈਵਾਯਂ ਭਸ੍ਮਨਾ ਕਿਂ ਭਵੇਨ੍ਨ ਹਿ । ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਗਤੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ੈਵਸਮ੍ਮਤਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ; ਰਾਖ ਨਾਲ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਵੇਖਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਵਾਙ੍ਮੁਖੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਧਸ੍ਤਦਾ ਵਾਯੁਵਸ਼ਾਦ੍ਧਰੇ । ਭਾਲਭਸ੍ਮਕਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਿਤਾ ਦੈਵਯੋਗਤਃ
ਉਥੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਹ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਰੱਬੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਕੁਝ ਰਾਖ ਉਥੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤੇਨ ਜਾਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਨੋ ਮਹਿਮਾ ਤ੍ਵਯਮ੍ । ਇਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਿਤृਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋਇਆ; ਇਹ ਰਾਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੋਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾਪ੍ਯਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਤੋਂ, ਇਹ ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।